Herbert Morrison

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Herbert Morrison
HerbertMorrison2.jpg
Data i miejsce urodzenia 3 stycznia 1888
Londyn
Data i miejsce śmierci 6 marca 1965
Londyn
Wielka Brytania Wicepremier Wielkiej Brytanii
Przynależność polityczna Partia Pracy
Okres urzędowania od 26 lipca 1945
do 26 października 1951
Poprzednik Clement Attlee
Następca Anthony Eden
Wielka Brytania Minister spraw wewnętrznych
Okres urzędowania od 4 października 1940
do 23 maja 1945
Poprzednik John Anderson
Następca Donald Somervell
Odznaczenia
Order Kawalerów Honorowych (Wielka Brytania)
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Herbert Stanley Morrison, baron Morrison of Lambeth, CH (ur. 3 stycznia 1888 w Londynie, zm. 6 marca 1965 tamże) – brytyjski polityk, członek Partii Pracy, minister w rządach Ramsaya MacDonalda, Winstona Churchilla i Clementa Attlee.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Był synem policjanta. W dzieciństwie z powodu infekcji utracił wzrok w prawym oku. W wieku 14. lat zrezygnował z nauki i rozpoczął pracę jako chłopiec na posyłki. Początkowo związany był z Federacją Socjaldemokratyczną, następnie przeszedł do Partii Pracy. Z powodów wyznaniowych nie brał udziału w walkach I wojny światowej. Po wojnie Morrison został liderem londyńskiej Partii Pracy. W 1919 został wybrany do rady okręgu miejskiego Hackney. W latach 1920–1921 był jego burmistrzem.

W 1922 został wybrany do rady hrabstwa Londynu. W 1923 został wybrany do Izby Gmin jako reprezentant okręgu Hackney South. Okręg ten reprezentował do 1945, z przerwami w latach 1924–1929 i 1931–1935. Następnie reprezentował okręg wyborczy Lewisham East, a od 1950 Lewisham South.

Po powrocie do parlamentu w 1929 został ministrem transportu w drugim rządzie MacDonalda i był nim do 1931. W 1933 został liderem frakcji labourzystów w radzie hrabstwa Londynu, a w 1934 przewodniczącym tej rady. Na tym stanowisku doprowadził do ujednolicenia systemu transportu w Londynie oraz stworzył pas zieleni wokół przedmieść. Po powrocie do ław parlamentu w 1935 stanął do wyborów na lidera Partii Pracy, ale przegrał z Clementem Attlee. W gabinecie wojennym Winstona Churchilla objął w 1940 stanowisko ministra zaopatrzenia. Wkrótce jednak został ministrem spraw wewnętrznych. W 1943 bez powodzenia startował w wyborach na skarbnika Partii Pracy.

Wraz z końcem II wojny światowej Morrison wraz z całą Partią Pracy opuścił gabinet wojenny. Brał udział w przygotowaniu manifestu wyborczego labourzystów Let us Face the Future. Po wygranych wyborach został Lordem Przewodniczącym Rady, przewodniczącym Izby Gmin oraz wicepremierem. W 1951 został na krótko ministrem spraw zagranicznych. W latach 1945–1955 był również wiceprzewodniczącym Partii Pracy. W 1955 wystartował w wyborach na lidera tego ugrupowania, ale przegrał z Hugh Gaitskellem.

Morrison zasiadał w Izbie Gmin do 1959. Następnie został kreowany parem dożywotnim jako „baron Morrison of Lambeth” i zasiadł w Izbie Lordów. W latach 1960–1965 był przewodniczącym British Board of Film Censors. Zmarł w 1965.

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Socialisation and Transport (1933)
  • Looking Ahead (1933)
  • Parliamentary Government in Britain (1949)
  • Autobiography (1960)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Bernard Donoughue, George Jones, Herbert Morrison - Portrait of a Politician, Orion, 2001, ISBN 1-84212-441-2

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]