| Herbert Morrison |
 |
| Data i miejsce urodzenia |
3 stycznia 1888
Londyn |
| Data i miejsce śmierci |
6 marca 1965
Londyn |
 Wicepremier Wielkiej Brytanii |
| Przynależność polityczna |
Partia Pracy |
| Okres urzędowania |
od 26 lipca 1945
do 26 października 1951 |
| Poprzednik |
Clement Attlee |
| Następca |
Anthony Eden |
| Minister spraw wewnętrznych |
| Okres urzędowania |
od 4 października 1940
do 23 maja 1945 |
| Poprzednik |
John Anderson |
| Następca |
Donald Somervell |
Herbert Stanley Morrison, baron Morrison of Lambeth CH (ur. 3 stycznia 1888 w Londynie, zm. 6 marca 1965 tamże), brytyjski polityk, członek Partii Pracy, minister w rządach Ramsaya MacDonalda, Winstona Churchilla i Clementa Attlee.
Był synem policjanta. W dzieciństwie z powodu infekcji utracił wzrok w prawym oku. W wieku 14 lat zrezygnował z nauki i rozpoczął pracę jako chłopiec na posyłki. Początkowo związany był z Federacją Socjaldemokratyczną, następnie przeszedł do Partii Pracy. Z powodów wyznaniowych nie brał udziału w walkach I wojny światowej. Po wojnie Morrison został liderem londyńskiej Partii Pracy. W 1919 r. został wybrany do rady okręgu miejskiego Hackney. W latach 1920-1921 był jego burmistrzem.
W 1922 r. został wybrany do rady hrabstwa Londynu. W 1923 r. został wybrany do Izby Gmin jako reprezentant okręgu Hackney South. Okręg ten reprezentował do 1945 r., z przerwami w latach 1924-1929 i 1931-1935. Następnie reprezentował okręg wyborczy Lewisham East, a od 1950 r. Lewisham South.
Po powrocie do parlamentu w 1929 r. został ministrem transportu w drugim rządzie MacDonalda i był nim do 1931 r. W 1933 r. został liderem frakcji laburzystów w radzie hrabstwa Londynu, a w 1934 r. przewodniczącym tej rady. Na tym stanowisku doprowadził do ujednolicenia systemu transportu w Londynie oraz stworzył pas zieleni wokół przedmieść. Po powrocie do ław parlamentu w 1935 r. stanął do wyborów na lidera Partii Pracy, ale przegrał z Clementem Attlee. W gabinecie wojennym Winstona Churchilla objął w 1940 r. stanowisko ministra zaopatrzenia. Wkrótce jednak został ministrem spraw wewnętrznych. W 1943 r. bez powodzenia startował w wyborach na skarbnika Partii Pracy.
Wraz z końcem II wojny światowej Morrison wraz z całą Partią Pracy opuścił gabinet wojenny. Brał udział w przygotowaniu manifestu wyborczego laburzystów Let us Face the Future. Po wygranych wyborach został Lordem Przewodniczącym Rady, przewodniczącym Izby Gmin oraz wicepremierem. W 1951 r. został na krótko ministrem spraw zagranicznych. W latach 1945-1955 był również wiceprzewodniczącym Partii Pracy. W 1955 r. wystartował w wyborach na lidera tego ugrupowania, ale przegrał z Hugh Gaitskellem.
Morrison zasiadał w Izbie Gmin do 1959 r. Następnie został kreowany parem dożywotnim jako baron Morrison of Lambeth i zasiadł w Izbie Lordów. W latach 1960-1965 był przewodniczącym British Board of Film Censors. Zmarł w 1965 r.
- Socialisation and Transport, 1933
- Looking Ahead, 1933
- Parliamentary Government in Britain, 1949
- Autobiography, 1960
Linki zewnętrzne[edytuj]
Bibliografia[edytuj]
|
Ministrowie transportu Wielkiej Brytanii |
|
| Ministrowie transportu (1919-1941) |
|
 |
|
| Ministrowie transportu wojennego (1941-1945) |
|
|
| Ministrowie lotnictwa cywilnego (1944-1953) |
|
|
| Ministrowie transportu (1945-1953) |
|
|
| Ministrowie transportu i lotnictwa cywilnego (1953-1959) |
|
|
| Ministrowie transportu (1959-1970) |
|
|
| Ministrowie transportu przemysłowego (1970-1974) |
|
|
| Ministrowie transportu (1974-1997) |
|
|
| Ministrowie środowiska, transportu i regionów (1997-2001) |
|
|
| Ministrowie transportu, samorządu i regionów (2001-2002) |
|
|
| Ministrowie transportu (od 2002) |
|
|
Wicepremier Wielkiej Brytanii
