Edward Reszke

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Edward Reszke
Edward Reszke.jpg
Edward Reszke jako Mefisto
Imię i nazwisko Edward Reszke
Data i miejsce urodzenia 22 grudnia 1853
Warszawa
Data i miejsce śmierci 25 maja 1917
Garnek
Typ głosu bas
Gatunek opera
Zawód solista operowy
Aktywność 1876-1903

Edward Reszke (Edouard de Reszke, ur. 22 grudnia 1853 w Warszawie, zm. 25 maja 1917 we wsi Garnek pow. Radomsko) – polski śpiewak operowy (bas).

Mając piękny głos, za namową brata Jana uczył się śpiewu, najpierw w Warszawie, a później we Włoszech. Początkowo nie myślał poważnie o karierze zawodowego śpiewaka – jednak, aby zrobić przyjemność siostrze Józefinie, zgłosił się wraz z nią na przesłuchanie do Opery Paryskiej. Wypadł tak doskonale, że dyrektor opery polecił go Verdiemu. 22 kwietnia 1876 zadebiutował rolą Faraona w Aidzie pod batutą Verdiego, odnosząc świetny sukces.

Śpiewał na wielkich europejskich scenach, przez dwa sezony występował w Paryżu, po czym zaangażowano go do Turynu, a następnie do Mediolanu; później występował w Trieście, Lizbonie i Londynie, często z bratem Janem i Adeliną Patti.

W latach 1880-1900 wystąpił ponad 300 razy w Royal Opera House w Londynie[1].

W latach 1891-1903 był solistą Metropolitan Opera w Nowym Jorku (dał 679 przedstawień). Zasłynął w partiach wagnerowskich oraz jako Mefisto w Fauście Gounoda. W 1907 osiadł w Londynie, gdzie założył szkołę śpiewu, którą następnie przeniósł do Warszawy.

W latach 1896-1898 trwała budowa dworu w nabytym przez niego w 1894 roku majątku Garnek pod Częstochową. Dwór zaprojektował i zbudował francuski architekt Franciszek Arveuf.

Zmarł 25 maja 1917 w swoim majątku, spoczął na cmentarzu w Borownie[2]. Jego zięciem był Adam Nałęcz Nieniewski.

Lista występów w Royal Opera House[edytuj | edytuj kod]

Występy galowe w Covent Garden i Zamku Windsor[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Na podstawie danych udostępnionych przez Royal Opera House.
  2. Józef Kański, Mistrzowie sceny operowej, PWM, 1998.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Na podstawie danych udostępnionych przez Royal Opera House.
  2. Józef Kański, Mistrzowie sceny operowej, PWM, 1998.