Gorączka krwotoczna krymsko-kongijska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Gorączka krwotoczna krymsko-kongijska
ICD-10 A98.0 A98.0

Gorączka krwotoczna krymsko-kongijska – wysoce śmiertelna choroba wirusowa opisana w 1944 roku na Krymie, a następnie w 1969 w Kongo.

Zasięg geograficzny[edytuj | edytuj kod]

Występowanie choroby potwierdzano na obszarze Kazachstanu i Uzbekistanu, Pakistanu, Iraku i Półwyspu Arabskiego, Rosji (w okolicach Rostowa i Astrachania), północno-zachodnich Chinach, Afryce południowej i centralnej, ale także w Albanii, Bułgarii, Czarnogórze (2009) oraz Bośni i Hercegowinie.

Etiologia[edytuj | edytuj kod]

Gorączkę krymsko-kongijską wywołuje wirus CCHF (Crimean-Congo hemorrhagic fever), Nairovirus z rodziny Bunyaviridae. Rezerwuarem i wektoremkleszcze (głównie Hyalomma). Do zarażenie u ludzi dochodzi drogą odkleszczową, bądź poprzez kontakt z krwią zainfekowanych zwierząt (bydło, kozy, owce, zające). Choroba może być także przeniesiona pomiędzy ludźmi drogą krwiopochodną, bądź poprzez kontakt z innymi płynami ustrojowymi (udokumentowano zakażenia wewnątrzszpitalne spowodowane niedostateczną sterylizacją narzędzi medycznych, stosowaniem igieł wielokrotnego użytku oraz zanieczyszczeniem materiałów medycznych).

Objawy i przebieg[edytuj | edytuj kod]

Początek choroby jest nagły, pojawiają się ból głowy i stawów, wysoka gorączka, bóle brzucha i wymioty. Często występują zaczerwienienie twarzy, przekrwienie spojówek i błony śluzowej gardła oraz petechiae na podniebieniu. Możliwe są żółtaczka, a w niektórych przypadkach zaburzenia nastroju i percepcji.

Wraz z postępem choroby (po 4 dniach – 2 tygodniach) dochodzi do powstawania masywnych podbiegnięć krwawych, ciężkich krwotoków z nosa, niekontrolowanych krwawień w miejscach iniekcji.

Śmiertelność u chorych hospitalizowanych, z potwierdzoną gorączką krymsko-kongijską, szacuje się na 9 do 50%.

Diagnostyka[edytuj | edytuj kod]

Rozpoznanie potwierdza się izolując wirusa z próbki krwi, wykrywając obecność jego materiału genetycznego (RT-PCR) albo oznaczając antygeny wirusowe bądź przeciwciała przeciwko CCHF testem ELISA.

Leczenie[edytuj | edytuj kod]

Postępowanie głównie objawowe, polegające na utrzymywaniu równowagi kwasowo-zasadowej i wodno-elektrolitowej oraz leczeniu wtórnych zakażeń.

Istnieją doniesienia o skuteczności rybawiryny.

Szczepienie[edytuj | edytuj kod]

Szczepionki nie opracowano.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.