Język mindong
| Język Mindong 闽东语 |
|
| Obszar | południowe Chiny (głównie prow. Fujian), Malezja, Azja Płd.-Wsch. |
| Liczba mówiących | 9,1 mln[1] |
| Klasyfikacja genetyczna | Język chiński *Języki min *Język mindong |
| Pismo | pismo chińskie |
| Kody języka | |
| ISO 639-1 | zh |
| ISO 639-2 | chi/zho |
| ISO 639-3 | cdo |
| SIL | cdo
kod=zh-min-dong |
| W Wikipedii | |
| Zobacz też: język, języki świata |
|
 |
|
| Język mindong | |
| Nazwa chińska | |
| Hanyu pinyin | Mǐndōngyǔ |
| Zn. tradycyjne | 閩東語 |
| Zn. uproszczone | 闽东语 |
Język mindong – język lub grupa blisko spokrewnionych języków (dialektów) wywodzących się z południa Chin – prowincji Fujian. Mindong oznacza wschodnią część prowincji Fujian – Min (閩 ) to krótka nazwa prowincji, a dong (东) oznacza "wschód". Obecnie językiem mindong mówi się najczęściej we wschodnim Fujianie, w okolicach miast Fuzhou i Ningde. Dialekt z Fuzhou jest uznawany za odmianę prestiżową i standard języka. Mindong używany jest także w Brunei (ok. 7000 osób), Malezji (252 000), Indonezji (20 000), Tajlandii (24 000) i Singapurze (23 000).
Język mindoński należy do grupy min języków chińskich.
Przypisy
- ↑ Chinese, Min Dong (ang.). ethnologue.com. [dostęp 2010-12-24].
Linki zewnętrzne [edytuj]
|
||||||||
