Język średniochiński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Język średniochiński
Nazwa chińska
Hanyu pinyin zhōnggǔ hànyǔ
Wade-Giles chung-ku han-yü
Zn. tradycyjne 中古漢語
Zn. uproszczone 中古汉语

Język średniochiński – termin utworzył sinolog i lingwista, Bernhard Karlgren, na określenie języka chińskiego używanego między VI a X wiekiem. Termin ten jest używany w kontekście historycznej fonologii języka chińskiego.

Okres kiedy używano języka średniochińskiego dzieli się na okres wczesny oraz późny. Przełom nastąpił w środkowym okresie dynastii Tang, ok. VIII w., i dotyczył pojawienia się nowych głosek.

Rekonstrukcja[edytuj | edytuj kod]

Ponieważ pismo chińskie nie utrwalało brzmienia zapisywanych wyrazów, badacze ewolucji języka chińskiego rekonstruując jego dawną fonologię muszą sięgać do następujących źródeł:

  • Współczesne dialekty. Tak jak język praindoeuropejski można rekonstruować na podstawie współczesnych języków indoeuropejskich, tak język średniochiński można próbować rekonstruować ze współczesnych języków z grupy chińskiej, takich jak m.in. kantoński.
  • Chińska wymowa średniochińska utrwalona w słownikach innych języków, m.in. japońskiego, koreańskiego czy wietnamskiego.
  • Chińska poezja klasyczna w języku średniochińskim (ze względu na m.in. rymy)
  • Książki rymów. Dawni chińscy filolodzy wykonali dużą pracę na opisanie chińskiej fonetyki poprzez książki rymów.
  • Chińskie przybliżenia fonetyczne obcych słów.