Kazimierz Mastalerz
| Kazimierz Mastalerz | |
| Data urodzenia | 20 listopada 1894 |
| Data i miejsce śmierci | 1 września 1939 Krojanty |
| Przebieg służby | |
| Lata służby | 1914-1939 |
| Siły zbrojne | |
| Stanowiska | dowódca 18 Pułku Ułanów Pomorskich |
| Główne wojny i bitwy | wojna polsko-ukraińska wojna polsko-bolszewicka II wojna światowa • bitwa pod Krojantami |
| Odznaczenia | |
Kazimierz Władysław Mastalerz (ur. 20 listopada 1894 w Czeladzi[1], poległ 1 września 1939 pod Krojantami) – pułkownik kawalerii Wojska Polskiego.
Spis treści |
[edytuj] Biografia
Był synem Jana (1858–1947), maszynisty kolejowego, i Zofii z d. Dobke (1875–1937)[2]. Uczęszczał do gimnazjum polskiego Gustawa Kośmińskiego w Częstochowie[3]. Należał do Organizacji Młodzieży Narodowej Szkół Średnich oraz Organizacji Młodzieży Polskiej "Przyszłość" (PET). We wrześniu 1912 był współzałożycielem drużyny skautowej im. W. Łukasińskiego, która składała się z członków Organizacji Młodzieży Narodowej Zarzewiackiej; pełnił w niej funkcję zastępowego. W końcu 1912 jako uczeń VII klasy został zatrzymany przez Rosjan i osadzony w areszcie w Częstochowie. Po zwolnieniu przeniósł się do Warszawy, gdzie uczył się w gimnazjum. W obawie przed ponownym aresztowaniem wyjechał do Lwowa i tam kontynuował naukę na kursach maturalnych. W 1914 złożył egzamin maturalny. W tym okresie był członkiem Polskich Drużyn Strzeleckich.
Od 1914 służył w 1 Szwadronie 1 Pułku Ułanów I Brygady Legionów Polskich. Po kryzysie przysięgowym od lipca 1917 do 1918 był internowany w Szczypiornie, a następnie w Łomży. Od listopada 1918 roku pełnił służbę w 1 Pułku Szwoleżerów. Uczestniczył w obronie Lwowa, później w wojnie polsko-bolszewickiej. W kwietniu 1919 został mianowany podporucznikiem, a w sierpniu 1920 otrzymał awans na porucznika i rotmistrza. W 1920 walczył na froncie litewsko-białoruskim.
23 grudnia 1924 został przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza i wyznaczony na stanowisko dowódcy 4 Szwadronu Kawalerii w Niewirkowie (1 Brygada Ochrony Pogranicza). 3 maja 1926 roku został awansowany na stopień majora ze starszeństwem z 1 lipca 1925 i 10. lokatą w korpusie oficerów kawalerii. W latach 1926–1930 ponownie w 1 Pułku Szwoleżerów na stanowisku zastępcy dowódcy pułku. 24 grudnia 1929 został mianowany podpułkownikiem ze starszeństwem z 1 stycznia 1930 i 12. lokatą w korpusie oficerów kawalerii. W marcu 1930 objął dowództwo 8 Pułku Ułanów im. Księcia Józefa Poniatowskiego w Krakowie. Funkcję tę pełnił do 1939. Awansowany na pułkownika ze starszeństwem z 1 stycznia 1934. 1 sierpnia 1939 został przeniesiony na stanowisko dowódcy 18 Pułku Ułanów Pomorskich, który wchodził w skład Pomorskiej Brygady Kawalerii.
1 września 1939 podjął decyzję, dotyczącą przeciwnatarcia na wycofujące się z rejonu Chojnic jednostki niemieckie w szyku konnym. Plan ten wydał się porucznikowi Cydzikowi, który miał zameldować decyzję pułkownika generałowi Grzmot-Skotnickiemu, na tyle nieprawdopodobny, iż myślał, że się przesłyszał. Pułkownik Mastalerz odpowiedział mu:"Nie pan mnie będzie uczył, młody człowieku, jak się wykonuje niewykonalne rozkazy! Zameldować generałowi: Wykonam uderzenie w szyku konnym!" Pułkownik Mastalerz sam objął dowództwo i zerwał szwadrony do szarży. Poległ już w pierwszej minucie, pocięty serią z karabinu maszynowego czołgu[4].
Pochowany został na cmentarzu w Chojnicach przy ul. Kościelnej (kwatera wojskowa nr 5). Symboliczna inskrypcja znajduje się na grobowcu rodzinnym Mastalerzów, w kwaterze 2, rząd II, grób 7.
[edytuj] Rodzina
Był żonaty z Janiną z d. Krępską. Nie miał dzieci.
[edytuj] Pamięć
Jego imieniem zostały nazwane ulice we Wrocławiu, Grudziądzu i Chojnicach.
[edytuj] Ordery i odznaczenia
- Krzyż Złoty Orderu Virtuti Militari (1939, pośmiertnie)
- Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari (1921)
- Krzyż Niepodległości
- Krzyż Walecznych (trzykrotnie)
- Złoty Krzyż Zasługi (1937)[5]
- Srebrny Krzyż Zasługi (7 grudnia 1927)[6]
- Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918-1921
- Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości
Przypisy
- ↑ Zbigniew Otremba, Grudziądz. Kronika dziejów miasta, wyd. Regnum, Gdańsk 1999, s. 44. Natomiast Cezary Leżeński i Lesław Kukawski, O kawalerii polskiej XX wieku s. 68 podają, że urodził się w Sosnowcu
- ↑ Informacje rodziny Mastalerzów z Częstochowy oraz fotografie w ich posiadaniu
- ↑ Arch. Państw. Częstochowa, Akta m. Częstochowa, 27/8 t.II k. 1425,1426, Gimnazjum G. Kośmińskiego
- ↑ Marian Romeyko, Wspomnienia o Wieniawie i czasach rzymskich, s. 133
- ↑ M.P. z 1937 r. Nr 64, poz. 96
- ↑ M.P. z 1927 r. Nr 283, poz. 779
[edytuj] Bibliografia
- Cezary Leżeński i Lesław Kukawski, O kawalerii polskiej XX wieku, Zakład Naukowy im. Ossolińskich – Wydawnictwo, Wrocław 1991, ISBN 83-04-03364-X
- Juliusz Sętowski, Cmentarz Kule w Częstochowie
- S. Poręba, Polski Słownik Biograficzny, t. XX
- B. Polak, Kawalerowie Virtuti Militari, t. III (1939), cz. I, s. 79-80 (tu błędnie zapisano Masztalerz)
- Księga żołnierzy polskich, t. I, s. 458
- Lista strat WP 1918-1920, s. 544 (dot. brata Jana)
- Niepodległość 1958, t. VI s. 117
- Świat Szkolny” 1928, nr 7 s. 6 (dot. brata Jana)
- Ziemia Częstochowska, t. XXVI, 1999 (J. Sętowski), s. 19,20
- Roczniki Oficerskie 1923, 1924, 1928 i 1932
- Dzienniki Personalne Ministra Spraw Wojskowych
[edytuj] Linki zewnętrzne
- Oficerowie kawalerii II RP
- Oficerowie Korpusu Ochrony Pogranicza
- Uczestnicy kampanii wrześniowej
- Członkowie Polskich Drużyn Strzeleckich
- Żołnierze Legionów Polskich 1914-1918
- Uczestnicy wojny polsko-ukraińskiej
- Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej
- Odznaczeni Krzyżem Złotym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita)
- Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita)
- Odznaczeni Krzyżem Niepodległości
- Odznaczeni Krzyżem Walecznych
- Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita)
- Odznaczeni Srebrnym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita)
- Odznaczeni Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921
- Odznaczeni Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości
- Urodzeni w 1894
- Zmarli w 1939