Kryzys przysięgowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Wilhelm II

Kryzys przysięgowy – tak nazwano odmowę złożenia przysięgi na wierność cesarzowi Niemiec przez żołnierzy Legionów Polskich (głównie I i III Brygady) 9 i 11 lipca 1917.

Po wydaniu Aktu 5 listopada, niemiecki generał-gubernator Hans von Beseler organizował wiosną 1917Polnische Wehrmacht” i postanowili włączyć do niego Legiony. Spowodowało to konieczność złożenia przysięgi na wierność cesarzowi Niemiec Wilhelmowi II (wcześniejsza przysięga była na wierność cesarzowi austriackiemu[1]). Józef Piłsudski, polityk mający największe wpływy w Legionach, zalecił legionistom by nie składali przysięgi. Większość żołnierzy I i III Brygady demonstracyjnie uchyliła się od niej 9 lipca 1917. Przysięgę złożyła tylko większość żołnierzy II Brygady, od samego początku słabo związanych z Józefem Piłsudskim (jej dowódcą był gen. Józef Haller). Żołnierze ci zasilili „Polnische Wehrmacht”, nazwany tymczasem Polskim Korpusem Posiłkowym – pod niemieckim dowództwem i rekrutowanym z poboru.

Legioniści, którzy odmówili złożenia przysięgi, zostali internowani w obozach: żołnierze w Szczypiornie, zaś oficerowie w Beniaminowie. W nocy z 21 na 22 lipca 1917 Józef Piłsudski i Kazimierz Sosnkowski zostali aresztowani. Po krótkim przetrzymywaniu w kilku więzieniach Piłsudskiego przewieziono do Magdeburga, gdzie przebywał w ścisłej izolacji w twierdzy wojskowej. Dopiero w sierpniu 1918 umieszczono wraz z nim Sosnkowskiego[2].

Przypisy

  1. Wacław Lipiński, Walka zbrojna..., s. 62. Mieczysław Wrzosek, Polski czyn zbrojny..., s. 102.
  2. Andrzej Garlicki, Józef Piłsudski 1867-1935, s. 197.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]