Kevin sam w domu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kevin sam w domu
Home Alone
Gatunek familijny
Data premiery Ziemia 10 listopada 1990
Polska 25 grudnia 1992
Kraj produkcji  Stany Zjednoczone
Język angielski
Czas trwania 103 minut
Reżyseria Chris Columbus
Scenariusz John Hughes
Główne role Macaulay Culkin
Muzyka Charles Mose Brown
Albert Hague
John Williams
Zdjęcia Julio Macat
Scenografia John Muto
Kostiumy Jay Hurley
Montaż Raja Gosnell
Produkcja Tarquin Gotch
John Hughes
Mark Levinson
Scott M. Rosenfelt
Wytwórnia Hughes Entertainment
20th Century Fox
Dystrybucja 20th Century Fox
Budżet 15 000 000 USD
Kontynuacja Kevin sam w Nowym Jorku (1992)
Nagrody AllMovie 3.5/5 gwiazdek link

Kevin sam w domu (ang. Home Alone) – amerykański film fabularny z 1990 roku w reżyserii Chrisa Columbusa.

Fabuła[edytuj | edytuj kod]

Rodzina McCallisterów z Chicago na Święta Bożego Narodzenia wyjeżdża do Francji. Rodzinka prawie spóźniła się na samolot, a w wyniku całego zamieszania zapomnieli o 8-letnim Kevinie. Od tej pory musi on sobie sam radzić w domu. Dwóch złodziei już czyha, żeby okraść dom państwa McCallisterów, jednak nie wiedzą o tym, że ktoś został w domu. Kevin, bawiąc się w dorosłego, zastawia na nich pułapki.

Bohaterowie[edytuj | edytuj kod]

Kate i Peter McCallisterowie wraz z dziećmi[edytuj | edytuj kod]

  • Kevin McCallister – ośmioletni chłopiec, który pochodzi z dużej rodziny na którą zwykle ściąga kłopoty. Pragnie zostać sam i jego życzenie się spełnia, ale wkrótce przekonuje się, że samotne życie wcale nie jest zabawne. Dzielnie broni swojego domu przed włamywaczami zastawiając na nich pułapki. Uwielbia pizzę z serem i choinki.
  • Kate McCallister – matka Kevina i żona Petera. Ma rude włosy.
  • Peter McCallister – ojciec Kevina i mąż Kate. Kiedy był mały podróżował tylko samochodem. Ma 2 braci: Roba (który mieszka w Nowym Jorku) i Franka.
  • Buzz McCallister – starszy brat Kevina, nie jest dla niego miły. Ma nadwagę, hoduje tarantulę. Jest kibicem koszykówki i baseballu, w pokoju ma wiele gadżetów związanych z Chicago Bulls. Ma dziewczynę.
  • Megan McCallister – siostra Kevina.
  • Jeff McCallister – brat Kevina. Ma rude włosy.
  • Linnie McCallister – siostra Kevina.

Leslie i Frank McCallisterowie wraz z dziećmi[edytuj | edytuj kod]

  • Frank McCallister – wujek Kevina i brat Petera. Łysieje, jest skąpy i nie do końca uczciwy. Mieszka w Ohio i pracuje we Francji.
  • Leslie McCallister – ciocia Kevina i żona Franka. Nosi okulary.
  • Rod McCallister – kuzyn Kevina. Ma czarne włosy i nosi okulary.
  • Heather McCallister – kuzynka Kevina.
  • Fuller McCallister – kuzyn Kevina. Moczy się, nosi okulary.
  • Sondra McCallister – kuzynka Kevina.
  • Tracy McCallister – kuzynka Kevina.
  • Brook McCallister – Kuzynka Kevina.

Włamywacze[edytuj | edytuj kod]

  • Harry Lyme – jeden z dwóch włamywaczy, którzy chcą okraść dom Kevina. Na początku filmu podszywa się pod policjanta, aby dowiedzieć się gdzie i na jak długo wyjeżdżają McCallisterowie. Łysieje, ma złoty ząb, który stracił pod koniec filmu. Nie ukończył 6 klasy.
  • Marv Merchants – jeden z dwóch włamywaczy, którzy chcą okraść dom Kevina. Gdy okradnie jakiś dom to zawsze zostawia w nim odkręcony kran twierdząc, że to jego wizytówka. Ma brodę, jest mniej inteligentny od Harry'ego.

Inni[edytuj | edytuj kod]

  • Marley – starszy mężczyzna mieszkający w pobliżu domu McCallisterów. Wygląda strasznie przez co krąży o nim wiele plotek. Początkowo Kevin zawsze ucieka na jego widok. Pod koniec filmu Marley ratuje Kevina z rąk włamywaczy. Ma syna i wnuczkę, z synem pokłócił się wiele lat temu przez co z sobą nie rozmawiali, jednakże na koniec filmu się z nimi pogodził. Nosi brodę, nocami posypuje solą chodnik.
  • Gus Polinski – lider zespołu muzycznego, grającego polkę. W latach 70. sprzedał 623 egzemplarze swoich piosenek. Gra na klarnecie, ma nadwagę.

Obsada[edytuj | edytuj kod]

Produkcja[edytuj | edytuj kod]

Początkowo film miał powstać w wytwórni Warner Bros., a jego budżet ustalono na czternaście milionów dolarów. Kiedy jednak projekt przejęła 20th Century Fox zwiększyła go do siedemnastu milionów[1].

Większość scen nakręcono w Chicago i okolicach. Pozostałe, jak np. te z Paryża to filmowe triki. I tak ujęcia na lotnisku Paryż – Orly sfilmowano w Porcie lotniczym Chicago – O'Hare, a scena, w której Kevin brnie przez zalaną piwnicę próbując przechytrzyć włamywaczy została nagrana na basenie szkoły New Trier High School. Z kolei scenografię wnętrza samolotu, którym McCallisterowie lecą do Paryża ulokowano na szkolnym boisku do koszykówki[2].

Wiele scen nakręcono w dwupiętrowym, jednorodzinnym domu przy 671 Lincoln Avenue[3] w miejscowości Winnetka, leżącej na przedmieściach Chicago. W filmie pojawia się kuchnia wraz z głównymi schodami, piwnica oraz większa części pierwszego piętra, ale już jadalnia i wszystkie pomieszczenia na parterze (poza kuchnią) zostały zbudowane jako scenografia filmowa. Także znajdujący się w przydomowym podwórku domek na drzewie powstał specjalnie na potrzeby filmu, a po zakończeniu zdjęć został rozebrany. Sam budynek powstał w 1921 r. i miał pięć sypialni, strych, podwójny wolnostojący garaż i szklarnię[4].

W maju 2011 r. dom został wystawiony na sprzedaż za 2 400 000 dolarów. W marcu 2012 r. znalazł się nabywca, który kupił go za 1 585 000 dolarów[3].

Odbiór filmu[edytuj | edytuj kod]

W pierwszy weekend film zarobił siedemnaście milionów dolarów i stał się tak popularny, że wyświetlano go w kinach jeszcze długo po okresie świątecznym. Przez dwanaście tygodni utrzymywał się na pierwszym miejscu amerykańskiego box office’u, a przez kolejnych dziesięć był w pierwszej dziesiątce. Ostatecznie film na całym świecie zarobił ponad 477 000 000 dolarów, a w samych tylko Stanach przyniósł 285 000 000 dolarów zysku i stał najbardziej kasowym filmem roku w Ameryce Północnej[5]. Znalazł się także w Księdze rekordów Guinnessa jako najbardziej dochodowa komedia wszech czasów[6].

Pomimo dużej popularności wśród widzów, film został przyjęty z mieszanymi ocenami przez krytyków. Internetowy serwis Rotten Tomatoes opierając się na 41 recenzjach ze średnią ocen 5.2/10, przyznał mu 54%.[7] Z kolei Metacritic, który stosuje standardową skalę ocen, po przejrzeniu stu recenzji oszacował jego wynik na 63, ze wskazaniem na „ogólnie sprzyjające”[8].

Roger Ebert z Chicago Sun-Times przyznał filmowi dwie i pół gwiazdki z czterech uznając, że fabuła jest tak nieprawdopodobna, że poważnie obawiał się o stan Kevina. Pochwalił także grę aktorską Culkina i wymyślne pułapki[9]. Z kolei recenzentka New York Timesa, Caryn James skarżyła się, że pierwsza połowa filmu jest „monotonna i przewidywalna”, w przeciwieństwie do drugiej, którą pochwaliła za prawdziwie komediowy humor. Z uznaniem odniosła się również do rozmowy Kevina z Marleyem, jak również końcowych scen filmu[10]. Magazyn Variety zwrócił uwagę na trafny dobór obsady, a Jeanne Cooper z The Washington Post na komediowe podejście.

Ścieżka dźwiękowa[edytuj | edytuj kod]

Home Alone
Ścieżka dźwiękowa różnych wykonawców
Wydany 1990
Wytwórnia Sony Music Entertainment

Ścieżka dźwiękowa z filmu została wydana w 1990 roku przez Sony Music Entertainment i zawierała 19 utworów skomponowanych przez Johna Williamsa i piosenek świątecznych użytych w filmie.

  1. "Home Alone Main Titles" (4:53)
  2. "Holiday Flight" (0:59)
  3. "The House" (2:27)
  4. "Star of Bethlehem (Orchestral Version)" (2:51)
  5. "Man of the House" (4:33)
  6. "White Christmas" (2:40)
  7. "Scammed by a Kindergartner" (3:55)
  8. "Please Come Home for Christmas" (Southside Johnny) (2:41)
  9. "Follow That Kid!" (2:03)
  10. "Making the Plane" (0:52)
  11. "O Holy Night" (2:48)
  12. "Carol of the Bells" (1:25)
  13. "Star of Bethlehem" (2:59)
  14. "Setting the Trap" (2:16)
  15. "Somewhere in My Memory" (1:04)
  16. "The Attack on the House" (6:53)
  17. "Mom Returns and Finale" (4:19)
  18. "Have Yourself a Merry Little Christmas" (Mel Tormé) (3:05)
  19. "We Wish You a Merry Christmas / End Title" (4:15)

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

  • Film Angels with Filthy Souls, który ogląda Kevin, powstał specjalnie na potrzeby produkcji i jest parodią gangsterskiego filmu Aniołowie o brudnych twarzach z 1938 roku.
  • Parę miesięcy przed premierą wydano książkę dla dzieci bazującą na filmie. Zawierała ona kilka rozdziałów i scen, które sfilmowano, ale nie umieszczono ich w ostatecznej wersji filmu. Jedną z nich jest scena, w której Marv podaje się za policjanta. Ma to miejsce zaraz po przylocie rodziny Kevina z wakacji w Paryżu. Również z książki wiadomo, jakie nazwiska noszą włamywacze.

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]