Kościół św. Sykstusa w Rzymie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kościół św. Sykstusa
Chiesa di San Sisto Vecchio
Kościół tytularny
Państwo  Włochy
Miejscowość Rzym
8 Piazzale Numa Pompilio
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Diecezja rzymska
Wezwanie św. Sykstusa
Wspomnienie liturgiczne 7 sierpnia
Położenie na mapie Rzymu
Mapa lokalizacyjna Rzymu
Kościół św. Sykstusa
Kościół św. Sykstusa
Położenie na mapie Włoch
Mapa lokalizacyjna Włoch
Kościół św. Sykstusa
Kościół św. Sykstusa
Ziemia 41°52′49″N 12°29′46″E/41,880278 12,496111Na mapach: 41°52′49″N 12°29′46″E/41,880278 12,496111

Kościół św. Sykstusa w Rzymie (wł. Chiesa di San Sisto Vecchio) – kościół tytularny w Rzymie.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Był to jeden z pierwszych tytularnych, parafialnych kościołów w Rzymie, znany jako Titulus Crescentianae, dedykowany papieżowi Sykstusowi II. Tradycja twierdzi, że został założony przez papieża Anastazego I (399-401). W VI wieku zostały przeniesione tu relikwie papieża Sykstusa II z katakumb św. Kaliksta.

Klasztor w tym miejscu jest wspominany w VIII wieku. Odbudowany został przez Innocentego III (1198-1216). W 1218 lub 1219 został przekazany Dominikowi Guzmanowi, który założył tu klasztor dominikanów. Jest nadal w użyciu przez siostry dominikanki.

Kościół[edytuj | edytuj kod]

Romańska dzwonnica pochodzi z XIII wieku.

W 1724-1730 papież Benedykt XIII odrestaurowywał kompleks kościelny. Tylko dzwonnica i absyda pozostały ze średniowiecznego kościoła. Prace były prowadzone przez Filippa Raguzziniego.

We wnętrzu znajduje się XIII-wieczny fresk, przedstawiający sceny z Nowego Testamentu i Apokryfów.

Kardynałowie prezbiterzy[edytuj | edytuj kod]

Obecnym kardynałem tytularnym kościoła św. Sykstusa jest były arcybiskup metropolita lwowski Marian Jaworski.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • William Hinnebusch, I Domenicani: breve storia dell'Ordine, Edizioni paoline, Milano 1992. ISBN 88-215-2483-3.
  • Guerrino Pelliccia e Giancarlo Rocca (a cura di), Dizionario degli Istituti di Perfezione (DIP), 10 voll., Edizioni paoline, Milano 1974-2003.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]