Hadrian I
| Hadrian I Hadrianus |
|
| Papież | |
 |
|
| Wyznanie | katolickie |
| Kościół | rzymskokatolicki |
| Pontyfikat | 1 lutego 772 |
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
Hadrian I (lub Adrian I ur. w Rzymie, zm. 25 grudnia 795[1]) – papież w okresie od 1 lutego 772 do 25 grudnia 795[2].
Biografia [edytuj]
Pochodził ze szlacheckiego rodu rzymskiego osiadłego w rejonie Via Lata[3][4], zaliczanego do arystokracji wojskowej Rzymu[5]. Późniejsza tradycja przypisała mu przynależność do szlacheckiego rodu Collonów[2], ale podanie to należy odrzucić, gdyż ród Colonna dopiero na przełomie XI i XII wieku wyodrębnił się z latyńskiego rodu hrabiów Tuskulum, który przed X stuleciem nie należał do grona rzymskiej arystokracji miejskiej[6][7]. W lutym 772 został wybrany biskupem Rzymu.
Hadrian kontynuował pontyfikaty papieży Pawła I oraz Stefana III i podtrzymywał przyjazną politykę wobec frankijskiego państwa Karolingów. Już w 773 najazd Dezyderiusza, króla Longobardów zagroził Państwu Kościelnemu[2]. Hadrian zagroził Dezyderiuszowi ekskomuniką, a potajemnie zwrócił się o pomoc do króla Franków Karola Wielkiego, który, po nieudanych negocjacjach, rozbił Longobardów w otwartym polu, a Dezyderiusza, po prawie rocznym oblężeniu Pawii, pozbawił tronu longobardzkiego (w czerwcu 774 roku)[1]. Po uzgodnieniach Karola z Hadrianem (w 774, 781 i 787 roku), król Franków zwrócił większość terenów Italii (obiecanych jeszcze przez Pepina Krótkiego) Państwu Kościelnemu, z wyjątkiem Toskanii, księstw Spoleto i Terraciny[1]. Karol Wielki czasem wykorzystywał fakt przymierza z Kościołem Rzymskim i ingerował w jego sprawy, co jednak nie przeszkadzało papieżowi na tyle, by nie pomóc mu w sprawach świeckich jak np. próba obalenia księcia bawarskiego Tassilona III[1].
Hadrian jako pierwszy papież zaczął bić monety z własną podobizną, a także datować pontyfikaty wg ich długości, a nie wg lat rządów cesarza Bizancjum[2].
Zaaprobował postanowienia Soboru Nicejskiego II dotyczące oddawania czci świętym obrazom (potępił ikonoklazm)[2]. Na soborze legaci papiescy przedstawili traktat dogmatyczny dotyczący kultu obrazów, a także żądanie Hadriana zwrócenia Ilirii Rzymowi (pod groźbą rzucenia klątwy na cesarzową Irenę i jej syna Konstantyna IV) co zostało przemilczane[1].
Hadrian odbudował część starożytnych akweduktów rzymskich, odrestaurował kościoły, mury miejskie, umocnił brzegi Tybru, a także rozwinął sieć gospodarstw kościelnych, które zajmowały się działalnością charytatywną[1]. Po śmierci papieża w 795 roku, Karol Wielki, pomimo drobnych napięć, stwierdził że "czuje się jakby stracił brata", nakazał odprawienie Mszy w jego intencji w całym kraju, a także sformułował epitafium na marmurowej płycie (znajduje się ono w portyku Bazyliki św. Piotra)[1].
Pontyfikat Hadriana I był najdłuższym od czasu św. Piotra aż do Piusa VI pod koniec XVIII wieku.
Przypisy [edytuj]
- ↑ 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 1,6 John N. D. Kelly: Encyklopedia papieży. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1997, s. 136-138. ISBN 83-06-02633-0.
- ↑ 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 Rudolf Fischer-Wollpert: Leksykon papieży. Kraków: Znak, 1996, s. 49-50. ISBN 83-7006-437-X.
- ↑ Horace Mann: The Lives of the Popes. Volume 1. London: KEGAN PAUL, TRENCH, TRUBNER, & CO., LTD., 1903, s. 397-398.
- ↑ James Loughlin: Pope Hadran I (ang.). The Catholic Encyclopedia. [dostęp 2013-02-18].
- ↑ Ottorino Bertolini: Papa Adriano I (wł.). Dizionario Biografico degli Italiani – Volume 1, 1960. [dostęp 2013-02-18].
- ↑ James Loughlin: Colonna (ang.). The Catholic Encyclopedia. [dostęp 2013-02-18].
- ↑ Colónna (wł.). Enciclopedia Treccani. [dostęp 2013-02-18].
Bibliografia [edytuj]
- Pope Adrian I (ang.). Catholic Encyclopedia. [dostęp 2012-10-14].
| Poprzednik Stefan III |
 |
Papież | |
Następca Leon III |
