Krzysztof Szamałek

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Krzysztof Szamałek (ur. 5 marca 1953 w Koninie) – profesor tytularny (od 2012 roku), profesor nadzwyczajny Uniwersytetu Warszawskiego, doktor habilitowany, pracownik naukowy Wydziału Geologii Uniwersytetu Warszawskiego Instytutu Mineralogii i Geochemii, Zakład Geologii Gospodarczej i Złożowej, przewodniczący Rady Naukowej Instytutu Geochemii, Mineralogii i Petrologii UW, z-ca przewodniczącego Komitetu Zrównoważonej Gospodarki Surowcami Mineralnymi Polskiej Akademii Nauk, specjalista z zakresu geologii gospodarczej, geologii złóż i zarządzania środowiskiem.

Kariera naukowa[edytuj | edytuj kod]

Krzysztof Szamałek jest absolwentem z wyróżnieniem Wydziału Geologii UW (1978) oraz Wydziału Zarządzania UW (1982). W 1978 jako student otrzymał nagrodę specjalną im. Jana Samsonowicza sekretarza naukowego PAN za wyniki w nauce. Jest autorem ponad 150 publikacji oraz książek m.in. Geologia i surowce mineralne oceanów PWN (2009)(wespół z W. Mizerski),Podstawy geologii gospodarczej i gospodarki surowcami mineralnymi (2007 PWN), "Surowce mineralne mórz i oceanów" (współautorzy S.Depowski, E.Ruhle, R.Kotliński - 1998 Wyd. Naukowe Scholar, przetłumaczonej na język chiński i wydanej w Chinach w 2001 roku), Studium opłaty eksploatacyjnej w gospodarce złożem kopaliny (2001 Wyd. Naukowe Scholar). Autor (wraz z Z. Kundzewicz, P. Kowalczak) The Great Flood of 1997 in Poland (1999, Hydrological Sciences Journal Vol.44 (6) December 1999 p. 855-870). Posiadacz zawodowego tytułu European Geologist. Były przewodniczący Rady Geologicznej przy Ministrze Środowiska. Odznaczony medalem Za zasługi w zwalczaniu powodzi. W okresie studiów kierownik klubu "Hybrydy" oraz przewodniczący rady uczelnianej SZSP Uniwersytetu Warszawskiego. Przewodniczący (2009-2013) Oddziału Warszawskiego Polskiego Towarzystwa Geologicznego, wiceprzewodniczący Rady Fundacji "Semper Polonia".

Zastępca dyrektora ds naukowo-badawczych-sekretarz naukowy Instytutu Ceramiki i Materiałów Budowlanych w Warszawie. Laureat nagrody i medalu im. Karola Bohdanowicza (2000). Był członkiem Komitetu Gospodarki Wodnej PAN oraz Komitetu Gospodarki Surowcami Mineralnymi PAN. Członek rad redakcyjnych czasopism z tzw. listy filadelfijskiej "Gospodarka Surowcami Mineralnymi" , "Cement-Wapno-Beton" oraz z listy ministra nauki i szkolnictwa wyższego "Szkło i Ceramika", "Prace ICiMB". Członek Polskiego Towarzystwa Geologicznego, Polskiego Towarzystwa Mineralogicznego, Polskiego Towarzystwa Ceramicznego.

Kariera polityczna[edytuj | edytuj kod]

Od 1976 do 1989 r. członek Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Do PZPR wstąpił w czasie studiów. Od 1979 roku pracownik naukowy UW[1]. Sprawował funkcję pierwszego sekretarza Podstawowej Organizacji Partyjnej PZPR na Wydziale Geologii UW. Na studiach działał także w Socjalistycznym Związku Studentów Polskich. Był przewodniczącym Rady Uczelnianej SZSP UW w latach 1977-1979, kierownikiem Klubu Hybrydy (1977). Oskarżany bezpodstawnie przez dziennik "Życie" w 1997 roku o współorganizowanie bojówek, które rozbijały w 1978 roku wykłady organizowane przez Towarzystwo Kursów Naukowych[3][4][5] (autorzy i redakcja "Życia" przeprosili go za oskarżenia w komunikacie prasowym będącym efektem ugody sądowej, K.Szamałek wytoczył redakcji "Życia" proces cywilny i karny przed sądem w Warszawie)[2][a]

W 2004 i 2006 r. ubiegał się o stanowisko profesora na Uniwersytecie Warszawskim - ze względów politycznych (sprawa TKN) Senat UW dwukrotnie odmówił mianowania, w roku 2009 senat UW już bez kontrowersji pozytywnie, zaopiniował kandydaturę K.Szamałka na stanowisko profesora nadzwyczajnego (mianowanie w 2009).

Członek i były wiceprzewodniczący, a następnie przewodniczący Stowarzyszenia Ordynacka, powstałego w 2001 roku i zrzeszającego byłych studentów ZSP, którego obecnym przewodniczącym jest Włodzimierz Czarzasty[3]. Należy do Sojuszu Lewicy Demokratycznej. Z jego ramienia bezskutecznie kandydował w wyborach do Sejmu RP w 1997 i 2001 w okręgu z siedzibą w Koninie[4][5].

W latach 1994-97, 2001-05 pełnił funkcję sekretarza stanu w Ministerstwie Środowiska, Głównego Geologa Kraju. Dyrektor w Biurze Bezpieczeństwa Narodowego przy Prezydencie RP w okresie 1998-2001 odpowiedzialny za bezpieczeństwo energetyczne i surowcowe oraz zarządzanie kryzysowe. W 1997 roku podczas katastrofalnej powodzi w Polsce współkierujący ogólnopolską akcją zwalczania skutków powodzi. W latach 2005-2006 wiceprezes zarządu Fundacji EkoFundusz. Był prezesem zarządu, dyrektorem generalnym Mostostal Warszawa SA. Pracował w radach nadzorczych m.in. KGHM Polska Miedź SA, Petrobaltic, Nafta Polska, Banku Ochrony Środowiska SA., Geofizyka Kraków, Remak . Był przewodniczącym rady nadzorczej Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej, Banku Gospodarki Żywnościowej, fundacji EkoFundusz, Mostostal Płock SA.

Uwagi

  1. Dokumenty przedstawione przez Szamałka w trakcie procesu przeciw "Życiu" (m.in. Biuletyn KSS KOR) oraz przedstawione komisji rektorskiej wskazały, iż kierowana przez Szamałka Rada Uczelniana nie akceptowała fizycznej konfrontacji z uczestnikami TKN i w lutym 1979 roku podjęła na jego wniosek decyzję o nieuczestniczeniu w dalszej dyskusji.

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]