Kulon
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
| Kulon (zwyczajny) | |
| Burhinus oedicnemus[1] | |
| (Linnaeus, 1758) | |
 Burhinus oedicnemus oedicnemus |
|
| Systematyka | |
| Domena | eukarionty |
| Królestwo | zwierzęta |
| Typ | strunowce |
| Podtyp | kręgowce |
| Gromada | ptaki |
| Nadrząd | neognatyczne |
| Rząd | siewkowe |
| Podrząd | siewkowce |
| Rodzina | kulony |
| Rodzaj | Burhinus |
| Gatunek | kulon (zwyczajny) |
| Podgatunki | |
|
|
| Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2] | |
 |
|
| Zasięg występowania | |
 letnie lęgowiska obszar całorocznego występowania, część ptaków migrujących zimuje także na tych obszarach zimowiska |
|
 Systematyka w Wikispecies |
|
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
 Hasło kulon w Wikisłowniku |
|
Kulon (zwyczajny) (Burhinus oedicnemus) – gatunek średniego ptaka wędrownego z rodziny kulonów (Burhinidae), zamieszkujący niemal całą Europę poza północnymi i północno-wschodnimi skrajami kontynentu oraz Afrykę Północną i Azję zachodnią, środkową i południową. Przylot w kwietniu, odlot w sierpniu - październiku. Zimuje w północnej i wschodniej Afryce oraz zachodniej Azji. W Polsce niegdyś liczny, obecnie skrajnie rzadko lęgowy, na granicy wymarcia (najwyżej 2-4 pary). Gniazduje w dolinie Bugu i Narwi, być może też nad środkową Wisłą. Dawniej liczniejszy podczas przelotów, obecnie jest wielką rzadkością.
- Cechy gatunku
- Upierzenie płowopiaskowe, pokryte ciemnymi podłużnymi kreskami. Spód białawy. Nad okiem biała brew, a pod nim biała plama. Gardło białe, dziób żółty z czarnym końcem. Nogi żółte.
- Podgatunki
- B. oedicnemus oedicnemus
B. oedicnemus discinctus
B. oedicnemus harterti
B. oedicnemus insularum
B. oedicnemus saharae - Wymiary średnie
- dł. ciała 41-43 cm
rozpiętość skrzydeł ok. 82 cm
waga ok. 400-550 g - Biotop
- Stepy i suche ugory, piaszczyste pagórki, żwirownie, rzadziej pola uprawne.
- Gniazdo
- Na ziemi, na niewielkim wzniesieniu terenu.
- Jaja
- Wyprowadza jeden lub dwa lęgi w roku, w maju i lipcu. W zniesieniu dwa jaja.
- Wysiadywanie
- Jaja wysiadywane są przez okres 23 - 37 dni przez samicę. Pisklęta opuszczają gniazdo po kilku godzinach. Umiejętność lotu osiągają w 7 tygodniu życia.
- Pożywienie
- Owady, dżdżownice i drobne kręgowce.
- Ochrona
- Objęty ochroną gatunkową ścisłą. Zagrożeniami dla tego ptaka są zalesianie i zagospodarowywanie ugorów, regulacja rzek, zatrucie środowiska oraz niepokojenie tych niezwykle płochliwych ptaków przez ludzi.
Zobacz też [edytuj]
Przypisy
- ↑ Burhinus oedicnemus w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
- ↑ Burhinus oedicnemus. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
