Lubusz
| Lubusz | |||
|
|||
| Państwo |  Niemcy |
||
| Kraj związkowy | Brandenburgia | ||
| Data założenia | X wiek | ||
| Burmistrz | Herbert Radtke | ||
| Powierzchnia | 54,23 km² | ||
| Wysokość | 20 m n.p.m. | ||
| Populacja (2011) • liczba ludności • gęstość |
3200[1] 59 os./km² |
||
| Nr kierunkowy | 033604 | ||
| Kod pocztowy | 15326 | ||
| Tablice rejestracyjne | MOL | ||
| Podział miasta | 3 dzielnice | ||
Plan Lubusza |
|||
|
Położenie na mapie Brandenburgii
  Lubusz
|
|||
|
Położenie na mapie Niemiec
 Lubusz
|
|||
 52°25′34″N 14°32′06″E / 52.426111111111, 14.535Na mapach: 52°25′34″N 14°32′06″E / 52.426111111111, 14.535 |
|||
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|||
| Strona internetowa | |||
Lubusz[2][3] (niem. Lebus) – miasto w Niemczech, w Brandenburgii, nad Odrą, w powiecie Märkisch-Oderland, siedziba urzędu Lebus; historyczna stolica Ziemi Lubuskiej.
Spis treści |
Nazwa [edytuj]
Nazwa miejscowości zmieniała się w historii. W spisanym ok. 1300 roku średniowiecznym łacińskim utworze opisującym żywot świętej Jadwigi Vita Sanctae Hedwigis miasto wymieniane jest w zlatynizowanej formie Lubens[4] ,Lubes.[5] oraz "Lebusa"[6]
Historia [edytuj]
Gród w Lubuszu powstał na lewym brzegu Odry prawdopodobnie w X wieku jako ośrodek plemienia Lubuszan. Do Polski został przyłączony zapewne na samym początku panowania Mieszka I[7]. W swojej historii pełnił bardzo ważną rolę – przyjęcia pierwszego uderzenia na wypadek wojny niemiecko-polskiej. Z tego też powodu w XIII-wiecznych kronikach nazwano Lubusz kluczem do Królestwa Polskiego[8].
W 1124 (w czasach Bolesława III Krzywoustego) legat papieski Idzi z Tuskulum wpłynął na powstanie tutaj diecezji lubuskiej, której zadaniem miała być chrystianizacja pogranicznych terenów słowiańskich. Z powodu jednak szybkich postępów niemieckich pomysłu tego nie udało się zrealizować. Pomimo tego struktura diecezjalna przetrwała. Na przełomie 1241 i 1242 Lubusz był stolicą udzielnego księstwa lubuskiego pod rządami syna Henryka II Pobożnego, Mieszka. W latach 1249–1252, na skutek sprzedaży przez Bolesława Rogatkę, Ziemia Lubuska przeszła w ręce najpierw arcybiskupów magdeburskich, w końcu margrabiów brandenburskich. Pod koniec XIII wieku znaczenie Lubusza zmalało, a centra dzielnicy zaczęły przenosić się do innych miejscowości: Kostrzyna nad Odrą, Frankfurtu nad Odrą i Przyboru. Do tej ostatniej miejscowości w 1391 została przeniesiona siedziba biskupstwa (sekularyzowanego w 1598).
Większość Ziemi Lubuskiej przyłączono do Polski w 1945, ale około 20% krainy historycznej pozostało w Niemczech. Po polskiej stronie po 1945 znalazł się Nowy Lubusz, leżący na prawym brzegu Odry.
Zobacz też [edytuj]
Przypisy
- ↑ Urząd Statystyczny Berlin-Brandenburgia, Bevölkerung im Land Brandenburg am 31. Dezember 2010 nach amtsfreien Gemeinden, Ämtern und Gemeinden [dostęp 21 lipca 2011]
- ↑ Elżbieta Chudorlińska (oprac.): Nazewnictwo geograficzne świata. Z. 12 cz. 2, Europa. Warszawa: Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 2010, s. 150. ISBN 978-83-254-0825-1.
- ↑ Zygmunt Gloger: Geografia historyczna ziem dawnej Polski. Kraków: Spółka Wydawnicza Polska, 1903, s. 338.
- ↑ "Monumenta Poloniae Historica", Tom IV, Akademia Umiejętności w Krakowie, Lwów 1884, "Vita Sanctae Hedwigis", str. 528.
- ↑ "Monumenta Poloniae Historica", Tom IV, Akademia Umiejętności w Krakowie, Lwów 1884, "Vita Sanctae Hedwigis", str. 546.
- ↑ "Monumenta Poloniae Historica", Tom IV, Akademia Umiejętności w Krakowie, Lwów 1884, "Vita Sanctae Hedwigis", str. 571.
- ↑ Słownik starożytności słowiańskich, t. 3, Wrocław-Warszawa-Kraków 1967, s. 101
- ↑ Piastowie. Leksykon biograficzny, Kraków 1999, s. 409
Linki zewnętrzne [edytuj]
- Lubusz w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, Tom V (Kutowa Wola – Malczyce) z 1884 r.
|
|||||||||||
|
|||||||||||||||||
