Lucjan Minkiewicz

Lucjan Minkiewicz Wiktor
podporucznik
Data i miejsce urodzenia	13 grudnia 1918 Szunia
Data i miejsce śmierci	8 lutego 1951 Więzienie mokotowskie w Warszawie
Przebieg służby
Lata służby	od 1939

Lucjan Jan Minkiewicz (ur. 13 lub 30 grudnia 1918 r. w miejscowości Szunia w ZSRR, zamordowany 8 lutego 1951 r. w więzieniu mokotowskim) – żołnierz ZWZ-AK na Wileńszczyźnie, dowódca VI Brygady Wileńskiej w okresie powojennym, ps. "Wiktor"

Był synem Antoniego Minkiewicza i Stanisławy z domu Lisowska. Na przełomie lat 1918/1919 przyjechał z rodziną do Polski. Początkowo mieszkał w Białymstoku, w 1931 r. przeniósł się do Wilna. Uczęszczał do Gimnazjum im. Zygmunta Augusta w Wilnie, gdzie w 1937 r. zdał maturę. Następnie studiował inżynierię lądową na Politechnice Warszawskiej.

Okres wojny

Studia przerwał wybuch wojny obronnej 1939 r. Wziął w niej udział jako ochotnik w szeregach 20 Pułku Piechoty, z którym walczył m.in. pod Kobryniem. W październiku 1939 r. powrócił do Wilna, gdzie zaangażował się w działalność konspiracyjną. Został członkiem Związku Walki Zbrojnej. Od marca 1940 r. pracował jako robotnik w Dyrdyszkach. Po ataku Niemiec na ZSRR znalazł się w oddziale partyzanckim AK Adama Boryczki ps. "Tońko", późniejszej 6 Wileńskiej Brygadzie AK. Od stycznia do lipca 1944 r. był dowódcą drużyny w 2. plutonie 1. kompanii 6 Brygady. Otrzymał awans do stopnia podporucznika. Po aresztowaniu w lipcu tego roku przez Sowietów dowództwa wileńskiego AK, przedostał się wraz z grupą byłych żołnierzy 6 Brygady przez Niemen z zamiarem pójścia na pomoc walczącej Warszawie. Ponieważ jednak okazało się to niemożliwe, pozostał w rejonie Białegostoku. Był członkiem sekcji likwidacyjnej Zygmunta Błażejewicza ps. "Zygmunt" działającej w Obwodzie AKO Bielsk Podlaski. Na pocz. 1945 r. nawiązał kontakt z mjr. Zygmuntem Szendzielarzem ps. "Łupaszko", który odbudowywał V Brygadę Wileńską do walki z komunistami. Został w niej zastępcą dowódcy 1. szwadronu.

Okres powojenny i śmierć

Od 4 października 1945 r. dowodził oddziałem partyzanckim, który przerodził się w lutym 1946 r. w VI Brygadę Wileńską. Na jego czele przeprowadził wiele akcji zbrojnych przeciwko UB, MO, KBW, LWP oraz NKWD na Białostocczyźnie i Podlasiu. W październiku 1946 r. podczas koncentracji VI Brygady i części V Brygady w kolonii Rogawka, gmina Drohiczyn, ze względu na stan zdrowia został urlopowany przez mjr. Z. Szendzielarza. Ukrywał się w Zakopanem, a następnie we Wrocławiu. 30 czerwca lub 1 lipca 1948 r. został aresztowany przez UB w Krakowie. Po brutalnym śledztwie 2 listopada 1950 r. Wojskowy Sąd Rejonowy w Warszawie skazał go pod zarzutem dokonania "gwałtownych zamachów" na funkcjonariuszy sowieckiej i polskiej bezpieki, prowadzenia działalności wywiadowczej na rzecz obcego państwa oraz współpracy z Niemcami w okresie okupacji na karę śmierci. Został stracony 8 lutego 1951 r. w więzieniu mokotowskim. Grób symboliczny znajduje się na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie w Kwaterze "Na Łączce".