Nicola Mancino

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Nicola Mancino
Nicola Mancino.jpg
Data i miejsce urodzenia 15 października 1931
Montefalcione
Przewodniczący Senatu
Przynależność polityczna Włoska Partia Ludowa
Okres urzędowania od 9 maja 1996
do 29 maja 2001
Poprzednik Carlo Scognamiglio
Następca Marcello Pera
Odznaczenia
Order Zasługi Republiki Włoskiej I Klasy Krzyż Wielki Orderu Zasługi RP (Polska)

Nicola Mancino (ur. 15 października 1931 w Montefalcione) – włoski polityk, prawnik i publicysta, były minister spraw wewnętrznych i przewodniczący Senatu, wieloletni parlamentarzysta, prezydent Kampanii.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Z wykształcenia prawnik. Działalność polityczną rozpoczął w ramach Chrześcijańskiej Demokracji. Awansował w strukturze partyjnej, dochodząc do stanowiska przewodniczącego DC w regionie Kampania. W października 1971 do września 1972 i ponownie od sierpnia 1975 do sierpnia 1976 sprawował urząd prezydenta Kampanii[1].

Od 1976 do 2006 w każdych kolejnych wyborach był wybierany do Senatu VII, VIII, IX, X, XI, XII, XIII, XIV i XV kadencji. Z mandatu zrezygnował w trakcie XI kadencji w 1992, kiedy to powołano go na urząd ministra spraw wewnętrznych. Resortem tym kierował w rządach Carla Azeglia Ciampiego i Giuliana Amato od 28 czerwca 1992 do 10 maja 1994.

Po rozwiązaniu chadecji przystąpił do powstałej w oparciu o jej struktury Włoskiej Partii Ludowej. W latach 1996-2001 z rekomendacji Drzewa Oliwnego pełnił funkcję przewodniczącego Senatu XIII kadencji. W 2002 został członkiem utworzonej m.in. na bazie PPI partii Margherita. W 2006 uzyskał po raz dziewiąty z rzędu mandat senatora, jednak dwa miesiące po wyborach zrezygnował z zasiadania w parlamencie. 1 sierpnia tego samego roku został wiceprzewodniczącym Najwyższej Rady Sądownictwa (Consiglio Superiore della Magistratura), organu zajmującego się ochroną autonomii i niezależności sądownictwa od innych władz[2].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Italian Regions (ang.). worldstatesmen.org. [dostęp 3 lutego 2013].
  2. Nicola Mancino è il nuovo vicepresidente del Csm (wł.). il Sole 24 Ore.com, 1 sierpnia 2006. [dostęp 26 stycznia 2012].
  3. Cavaliere di Gran Croce Ordine al Merito della Repubblica Italiana (wł.). quirinale.it. [dostęp 26 stycznia 2012].
  4. M.P. z 1997 r. Nr 38, poz. 376 – pkt 1.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]