Majer Szapira
Majer Szapira, hebr./jid.: רבי מאיר יהודה שפירא, pol.: Rabin Majer Jehuda Szapira (czasem spotykana jest błędna polska pisownia: Meir Szapiro bądź Szpiro lub Szpira) (ur. 3 marca 1887 w Suczawie na Bukowinie, zm. 27 października 1933 w Łodzi) – w latach 1922–1927 pierwszy ortodoksyjny poseł żydowski na Sejm II Rzeczypospolitej (I kadencji). Wyznaczony jako chasydzki przywódca Rashei yeshiva oraz autor szkoły nauczania Talmudu Daf Jomi.
Spis treści |
Życiorys [edytuj]
Od wczesnych lat młodości, był zauważony jako przywódca ruchu chasydzkiego oraz wyśmienity mówca. Odebrał wykształcenie rabinackie i w wieku 24 lat został wyznaczony na rabina w miejscowości Gliniany. Założyciel jesziw w Sanoku gdzie był rabinem i Piotrkowie Trybunalskim. Był również rabinem w Lublinie, gdzie założył rabinacko-talmudystyczną Jeszywas Chachmej Lublin (Lubelską Szkołę Mędrców) przy zbiegu ulic Unickiej i Lubartowskiej – największą na świecie religijną szkołę żydowską. Od 1912 stronnik kierunku politycznego Agudat Israel, a od 1922 przewodniczący tej partii na wschodnią Małopolskę, a później jej prezes. W 1923 został członkiem Centralnego Komitetu Wykonawczego wszechświatowej Agudy. W 1926 członkiem prezydium Związku Rabinów w Polsce. Pod koniec życia był rabinem w Łodzi i Piotrkowie Trybunalskim (1924–1933). Zmarł tuż przed planowanym wyjazdem do Izraela w 1933. W 1958 prochy Majera Szapiry spoczęły na cmentarzu w Jerozolimie. Jego prace i publikacje przyniosły mu sławę na całym świecie.
Autor [edytuj]
- Imrej Daat (Słowo wiedzy, 1910)
- Ohr HaMeir (Światło jasności, 1926)
- Halacha
- Aggada
Zobacz też [edytuj]
Bibliografia [edytuj]
- Szymon Rudnicki: Żydzi w parlamencie II Rzeczypospolitej. Warszawa: Wydawnictwo Sejmowe, 2004, s. 411-419. ISBN 83-70596-39-8.
