Korzec (miasto)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Korzec
Корець
Ruiny zamku
Ruiny zamku
Herb
Herb Korca
Państwo  Ukraina
Obwód rówieński
Powierzchnia 6 km²
Populacja (2001)
• liczba ludności
• gęstość

8 446
1407,7 os./km²
Nr kierunkowy +380-3651
Kod pocztowy 34700—34704
Położenie na mapie obwodu rówieńskiego
Mapa lokalizacyjna obwodu rówieńskiego
Korzec
Korzec
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa lokalizacyjna Ukrainy
Korzec
Korzec
Ziemia 50°37′02″N 27°09′39″E/50,617222 27,160833Na mapach: 50°37′02″N 27°09′39″E/50,617222 27,160833
Portal Portal Ukraina
Herb

Korzec[1] (ukr. Корець) – miasto na Ukrainie, położone na Wołyniu, 65 km od Równego, centrum rejonu koreckiego w obwodzie rówieńskim. W 2001 liczyło 8649 mieszkańców. Dawna rezydencja magnaterii polskiej.

W średniowieczu wchodziło w skład ziem Derewlan. Pierwsza wzmianka z 1150 r. Po podziale Wołynia dostało się w ręce książąt Koreckich. Po śmierci ostatniego Koreckiego miasto przeszło do Leszczyńskich, a po nich do Czartoryskich.

Książę Józef Klemens Czartoryski założył tu fabrykę porcelany, na kierowników której sprowadził w 1780 z Sèvres Francuzów – François i Michela de Mezerów. "Porcelana korecka" zyskała sobie sławę w całej Polsce. Fabryka spaliła się w 1797 r., odbudowana w 1800 r., działała do 1832 r. Książę Józef Czartoryski założył w Korcu wytwórnię pasów kontuszowych, zwanych koreckimi.

W II RP siedziba gminy w powiecie rówieńskim województwa wołyńskiego. Miasto było w 3/4 zamieszkiwane przez ludność żydowską (prawie 5 tys. w 1937 roku[2]) a także przez Polaków i Ukraińców[3].

Podczas II wojny światowej Żydów w Korcu spotkała zagłada. Wkrótce po wkroczeniu Wehrmachtu do miasta (lipiec 1941) ukraińscy nacjonaliści dokonali pogromu, podczas którego zabito kilku Żydów, rabowano żydowskie mienie i spustoszono synagogi. W nieustalonym czasie podczas okupacji niemieckiej doszło także do akcji niemieckich żołnierzy i policjantów, którzy zmuszali rabinów do wyniesienia Tory na ulicę i spalenia jej. Ci, którzy odmówili wykonania rozkazu, byli rozstrzeliwani. Żydów w Korcu eksterminowano w czterech "akcjach": w lipcu 1941 (120 zabitych przedstawicieli inteligencji), 20 sierpnia 1941[4] (350 zabitych mężczyzn), 21 maja 1942 (2,5 tys. ofiar) oraz 25 września 1942 (2 tys. ofiar). Tym samym zlikwidowano tutejsze getto. Dwie największe egzekucje zostały dokonane przez SD z Równego przy pomocy niemieckiej żandarmerii i ukraińskiej policji[2].

Latem 1943 r. w wyniku niemieckich aresztowań została rozbita siatka konspiracyjna AK w Korcu (w sile 2 plutonów). 6 października 1943 Ukraińska Powstańcza Armia spaliła w znacznym stopniu miasto; liczby ofiar ataku nie ustalono[3].

Główne zakłady to cukrownia i zakład produkujący wyroby z tworzyw sztucznych.

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

  • katolicki kościół parafialny pw. św. Antoniego; podczas II wojny światowej kościół wykorzystywano jako magazyn chemiczny, powodując znaczne uszkodzenia budynku. W 1994 r. ksiądz Józef Kozłowski rozpoczął remont kościoła.[potrzebne źródło]
  • prawosławny żeński monaster Trójcy Świętej[5].
  • zamek[6]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Zarządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 28 lutego 1937 r. o ustaleniu urzędowych nazw miast (M.P. z 1937 r. Nr 69, poz. 104).
  2. 2,0 2,1 Холокост на территории СССР: Энциклопедия, Moskwa 2009, ISBN 978-5-8243-1296-6 s.463
  3. 3,0 3,1 Władysław Siemaszko, Ewa Siemaszko, Ludobójstwo dokonane przez nacjonalistów ukraińskich na ludności polskiej Wołynia 1939-1945, Warszawa 2000, ISBN 83-87689-34-3, s.693-694
  4. Gmina żydowska w Korcu (pol.). ŻIH. [dostęp 2012-10-08].
  5. J. Tokarski, Ilustrowany przewodnik po zabytkach kultury na Ukrainie, t.2, Burchard Edition 2001, ISBN83-87654-11-6, ss.108–110
  6. Korzec. [dostęp 21.8.13].