Korzec (miasto)
| Korzec | |||
|
|||
| Państwo |  Ukraina |
||
| Obwód | rówieński | ||
| Powierzchnia | 6 km² | ||
| Populacja (2001) • liczba ludności • gęstość |
8 446 1407,7 os./km² |
||
| Nr kierunkowy | +380-3651 | ||
| Kod pocztowy | 34700—34704 | ||
|
Położenie na mapie Ukrainy
  Korzec
|
|||
 50°37′02″N 27°09′39″E / 50.617222222222, 27.160833333333Na mapach: 50°37′02″N 27°09′39″E / 50.617222222222, 27.160833333333 |
|||
Korzec[1] (ukr. Корець) – miasto na Ukrainie, położone na Wołyniu, 65 km od Równego, centrum rejonu koreckiego w obwodzie rówieńskim. W 2001 liczyło 8649 mieszkańców. Dawna rezydencja magnaterii polskiej.
W średniowieczu wchodziło w skład ziem Derewlan. Pierwsza wzmianka z 1150. Po podziale Wołynia dostało się w ręce książąt Koreckich. Po śmierci ostatniego Koreckiego miasto przeszło do Leszczyńskich, a po nich do Czartoryskich.
Książę Józef Klemens Czartoryski założył tu fabrykę porcelany, na kierowników której sprowadził w 1780 z Sèvres Francuzów – François i Michela de Mezerów. "Porcelana korecka" zyskała sobie sławę w całej Polsce. Fabryka spaliła się w 1797, odbudowana w 1800, działała do 1832 roku. Książę Józef Czartoryski założył w Korcu wytwórnię pasów kontuszowych, zwanych koreckimi.
W II RP siedziba gminy w powiecie rówieńskim województwa wołyńskiego. Miasto było w 3/4 zamieszkiwane przez ludność żydowską (prawie 5 tys. w 1937 roku[2]) a także przez Polaków i Ukraińców[3].
Podczas II wojny światowej Żydów w Korcu spotkała zagłada. Wkrótce po wkroczeniu Wehrmachtu do miasta (lipiec 1941) ukraińscy nacjonaliści dokonali pogromu, podczas którego zabito kilku Żydów, rabowano żydowskie mienie i spustoszono synagogi. W nieustalonym czasie podczas okupacji niemieckiej doszło także do akcji niemieckich żołnierzy i policjantów, którzy zmuszali rabinów do wyniesienia Tory na ulicę i spalenia jej. Ci, którzy odmówili wykonania rozkazu, byli rozstrzeliwani. Żydów w Korcu eksterminowano w czterech "akcjach": w lipcu 1941 (120 zabitych przedstawicieli inteligencji), 20 sierpnia 1941[4] (350 zabitych mężczyzn), 21 maja 1942 (2,5 tys. ofiar) oraz 25 września 1942 (2 tys. ofiar). Tym samym zlikwidowano tutejsze getto. Dwie największe egzekucje zostały dokonane przez SD z Równego przy pomocy niemieckiej żandarmerii i ukraińskiej policji[2].
Latem 1943 roku w wyniku niemieckich aresztowań została rozbita siatka konspiracyjna AK w Korcu (w sile 2 plutonów). 6 października 1943 Ukraińska Powstańcza Armia spaliła w znacznym stopniu miasto; liczby ofiar ataku nie ustalono[3].
Obecnie na terenie miasta znajduje się katolicki kościół parafialny pw. św. Antoniego oraz prawosławny żeński monaster Trójcy Świętej[5].
Główne zakłady to cukrownia i zakład produkujący wyroby z tworzyw sztucznych.
Przypisy
- ↑ Zarządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 28 lutego 1937 r. o ustaleniu urzędowych nazw miast (M.P. z 1937 r. Nr 69, poz. 104).
- ↑ 2,0 2,1 Холокост на территории СССР: Энциклопедия, Moskwa 2009, ISBN 978-5-8243-1296-6 s.463
- ↑ 3,0 3,1 Władysław Siemaszko, Ewa Siemaszko, Ludobójstwo dokonane przez nacjonalistów ukraińskich na ludności polskiej Wołynia 1939-1945, Warszawa 2000, ISBN 83-87689-34-3, s.693-694
- ↑ Gmina żydowska w Korcu (pol.). ŻIH. [dostęp 2012-10-08].
- ↑ J. Tokarski, Ilustrowany przewodnik po zabytkach kultury na Ukrainie, t.2, Burchard Edition 2001, ISBN83-87654-11-6, ss.108–110
Linki zewnętrzne [edytuj]
- Wytwórnia porcelany
- Strona polskiej parafii katolickiej z siedzibą w Korcu
- Korzec w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, Tom IV (Kęs – Kutno) z 1883 r.
|
||||||||||||||
|
|||||||
