Marcepan

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
"Kartofelki" z marcepanu
Marcepanowe dekoracje w węgierskim Muzeum Marcepanu
Commons in image icon.svg

Marcepan – słodka masa cukiernicza utworzona głównie z prażonych i zmielonych migdałów i cukru z dodatkiem olejku migdałowego. Pod wpływem ciepła (wystarczy ogrzanie w dłoni) masa staje się plastyczna, dlatego bywa używana do wyrobu ozdobnych, skomplikowanych kształtów.

Nazwa[edytuj | edytuj kod]

Marcepan, pierwotnie "Marcypan" (od łac. marci-panis, panis martius, dosł. "chleb Marka"; niem. Marzipan) – placek, składający się głównie z migdałów i cukru. Odwieczny zwyczaj polski nakazywał wypiekać smaczny i okazały kołacz weselny jako ciasto obrzędowe. Przybywający z Zachodu do Polski aptekarze zaczęli "wypiekać marcypany na uroczystości domowe Polaków"[1].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Znana już w średniowieczu, przywędrowała do Europy prawdopodobnie razem z najazdami tureckimi, lecz spór o autorstwo przepisu toczą także między sobą Włosi i Węgrzy. Za europejską stolicę marcepanu uważa się położone w Niemczech miasto Lubeka. W przeszłości marcepan był bardzo popularny w całej Europie, albowiem nie jest zbyt trudny w produkcji. Wyparła go dopiero czekolada. Występował w wielu odmianach, twardy i miękki, różnokolorowy, z dodatkiem bakalii, w towarzystwie owoców. Wyrabiano z niego również wyrafinowane produkty cukiernicze, jak np. szachy (zbitą figurę zjadał zwycięzca) lub znane z filmu Amadeusz Miloša Formana "sutki Wenery".

Substytuty[edytuj | edytuj kod]

W dzisiejszych czasach marcepan jest czasami zastępowany przez inne, tańsze masy, często aromatyzowane esencją migdałową w celu zwiększenia podobieństwa do marcepanu. Percepan jest masą zawierającą, zamiast migdałów, zmielone jądra pestek brzoskwini lub moreli. Arachipan wytwarza się z orzechów arachidowych, zaś keszupan z orzechów nerkowca. Aby ułatwić rozpoznawanie prób nieuczciwej sprzedaży wyrobów z takich mas jako zawierających oryginalny marcepan, znakuje się je dodatkiem skrobi (zob. percepan).

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Zygmunt Gloger, Encyklopedia staropolska, t. 1-4, Warszawa 1900-1903