Lubeka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Lubeka
Lübeck
Herb
Herb Lubeki
Państwo  Niemcy
Kraj związkowy  Szlezwik-Holsztyn
Burmistrz Bernd Saxe[1]
Powierzchnia 214,14[2] km²
Populacja (2011[2])
• liczba ludności
• gęstość

212 305
991,4 os./km²
Kod pocztowy 23501−23570
Tablice rejestracyjne HL
Położenie na mapie Szlezwika-Holsztynu
Mapa lokalizacyjna Szlezwika-Holsztynu
LubekaLübeck
Lubeka
Lübeck
Położenie na mapie Niemiec
Mapa lokalizacyjna Niemiec
LubekaLübeck
Lubeka
Lübeck
Ziemia 53°52′N 10°41′E/53,866667 10,683333Na mapach: 53°52′N 10°41′E/53,866667 10,683333
Wikipodróże Informacje turystyczne w Wikipodróżach
Strona internetowa
Portal Portal Niemcy
Ratusz

Lubeka (pol. hist. Bukowiec[3], niem. Lübeck wymowa i; poł. Ljubice; dolnoniem. Lübeck, Lübeek; duń. Lybæk) – miasto na prawach powiatu (niem. kreisfreie Stadt) w północnych Niemczech, w kraju związkowym Szlezwik-Holsztyn.

Leży nad Zatoką Lubecką, przy ujściu do niej rzeki Trave. Jest jednym z większych portów morskich w Niemczech, a dawniej była głównym miastem Ligi Hanzeatyckiej. Jedna z dzielnic Lubeki – Travemünde – jest popularnym ośrodkiem wypoczynkowym i portem nad wybrzeżem Bałtyku.

Teren w okolicach Lubeki został najpóźniej w VIII wieku zaludniony przez Słowian, którzy osiedlili się na brzegach Trave kilka kilometrów od dzisiejszego centrum miasta. Zostali oni podbici w 1158 przez Henryka Lwa, który wkrótce w tym miejscu założył miasto. W XIV wieku Lubeka stała się „Królową Hanzy”, będąc zdecydowanie największym i najsilniejszym członkiem tej średniowiecznej organizacji handlowej. W 1533 roku popadła w konflikt zbrojny z Danią, co doprowadziło do utraty jej potęgi. Świadectwem dawnej świetności „Miasta Siedmiu Wież” jest zachowany zespół zabytkowy Starego Miasta z licznymi zabytkami architektury z XIII–XVI w. z dziełami gotyku ceglanego (m.in. kościołem Mariackim) na czele. W 1987 roku hanzeatyckie Stare Miasto w Lubece zostało wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO.

Nazwa[edytuj | edytuj kod]

Nazwa Lubeka wywodzi od nazwy osady założonej w tym miejscu przez Słowian połabskich Liubice – podaje ją w XI wieku w swojej kronice niemiecki historyk Adam z Bremy. W XII wieku nazwa miejscowości wymieniana jest jako Lubecam[4], a niemiecki kronikarz Helmold wymienia po łacinie w Kronice Słowian dwie nazwy tej miejscowości „civitatem Lubeke” oraz „civitatis Lubike”[5]. W XIII wieku pojawiły się nazwy Lyubeka (1213), Liubec (1263), Lubeke (1281), następnie Lübecke (1354), Lühbeck (1612)[4].

Według językoznawców nazwa miejscowości bezpośrednio pochodzi od słowiańskiego słowa „ljub”[6] (pol. „lubić”). Jan Długosz w swojej kronice podaje również inną słowiańską nazwą miasta Lubeka – Bukowěc[7].

Położenie[edytuj | edytuj kod]

Lubeka położona jest na Nizinie Północnoniemieckiej przy ujściu Trave do Morza Bałtyckiego. Stare miasto leży na wzgórzu, które tworzy ostrów pomiędzy rzekami Trave i Wakenitz. Miasto przecina kanał Łaba-Lubeka przechodzący przez dział wodny pomiędzy Morzem Północnym a Bałtykiem. Tereny wokół Lubeki zawdzięczają swój pagórkowaty charakter zlodowaceniu Wisły (z okresu plejstocenu), które ukształtowało krajobraz wschodniego Holsztynu oraz Pomorza. Położenie nad Trave, która tuż przed Travemünde przecina blisko 200 km łańcuch wzgórz morenowych, umożliwiło rozwój miasta jako portu morskiego oraz zdobycie silnej pozycji gospodarczej i politycznej w średniowiecznej Europie północnej[8].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Henryk Lew z drugą żoną Matyldą Angielską (1188)
Fryderyk I Barbarossa

Pierwsze osadnictwo[edytuj | edytuj kod]

Na terenie miasta oraz w jego bezpośredniej okolicy znajdują się liczne ślady osadnictwa z wczesnego neolitu[potrzebne źródło], m.in. dobrze zachowane grobowce megalityczne, na przykład grobowiec w dzielnicy St. Jürgen (niem. Großsteingrab bei Blankensee)[9] czy grobowiec w Waldhusen (niem. Großsteingrab Waldhusen)[10].

Osadnictwo słowiańskie[edytuj | edytuj kod]

Pieczęć miasta Lubeki (ok. 1280)
Lubeckie guldeny (1341)
Information icon.svg Osobny artykuł: Liubice.

Osadnictwo słowiańskie na wschodnich terenach Holsztynu datuje się na VIII wiek, kiedy to zamieszkujące wcześniej te ziemie plemiona germańskie udały się na zachód, a na ich miejsce napłynęły plemiona słowiańskie. Powstała w czasach Karola Wielkiego osada Liubice leżała na północ od Altstadtinsel na dzisiejszej wyspie Teerhofinsel, w pobliżu miejsca, gdzie rzeka Schwartau wpada do Trave. Od X wieku Liubice była najważniejszą obok Oldenburga (Starogród) osadą Obodrytów[11], prowadzących częste spory z Wieletami (Liutizen). Dlatego też, najprawdopodobniej już wtedy Liubice posiadały silny system umocnień.

Pierwsza wzmianka o Liubicach pochodzi z 1076 roku z przekazu Adama z Bremy[12], który wspominał również o ukamienowaniu przez Słowian przeora klasztoru benedyktyńskiego Ansverusa w Einhaus. W roku 1093 władzę nad Obodrytami objął nakonida Henryk Gotszalkowic[a], który bił własną monetę a Liubice uczynił swoją rezydencją[13]. Po jego śmierci w 1127 roku osada została spalona przez sympatyzujących z Germanami Ranów, a ostateczne zniszczona w trakcie walk pomiędzy Słowianami w 1138 roku[14].

Kolonizacja niemiecka[edytuj | edytuj kod]

W 1143 Adolf II Holsztyński założył nową osadę – Liubice[14] – w miejscu dawnego grodu słowiańskiego na wzgórzu Buku (Bucu) pomiędzy rzekami Trave a Wakernitz[4]. Lubeka była pierwszym portem niemieckim na wybrzeżu Morza Bałtyckiego, w którym kupcy mogli prowadzić działalność na mocy prawa niemieckiego[14]. Adolf II zbudował zamek oraz wał obronny, o których wspomina Helmold[15] w 1147.

W 1158 roku Adolf II musiał poddać Lubekę Henrykowi Lwu, księciu Saksonii i Bawarii, którego miasto handlowe Bardowick, położone mniej korzystnie na południe od Lubeki, nie mogło sprostać konkurencji ośrodka Adolfa II[16]. Z początku Henryk Lew zażądał, by Adolf II płacił mu połowę zysków przynoszonych przez Lubekę[14]. Po odmowie Adolfa II Henryk Lew zabronił Lubece handlu dalekosiężnego[14]. W 1157 osadę strawił pożar, a kupcy przenieśli się do Ratzeburga, którego niekorzystne położenie uniemożliwiało rozwój handlowy[14]. Ostatecznie Adolf II uległ naciskom Henryka Lwa, który w 1159 odbudował port i osadę, której wkrótce nadano prawa miejskie. Rok później do Lubeki przeniesiono z Oldenburga siedzibę biskupstwa[16].

Rok 1160, w którym Lubeka otrzymała prawa miejskie w oparciu o prawo miejskie miasta Soest (niem. Soester Stadtrecht), uważany jest przez historyków[17] za początek tzw. hanzy kupców (niem. Kaufmannshanse) w odróżnieniu od późniejszej hanzy miast (niem. Städtehanse). Połączenie transportu lądowego oraz wodnego w rękach jednej organizacji przyczyniło się do osiągnięcia przewagi handlowej Hanzy w rejonie Morza Północnego i Bałtyckiego. Hanza przejęła wiele szlaków morskich, a zarazem kontaktów handlowych od Fryzyjczyków, Saksończyków, Anglików i Skandynawów. Z czasem stała się doskonale prosperującym kartelem, skutecznie eliminując z rynków Europy północnej konkurencyjne miasta nie będące jej członkami. Jednym ze sposobów pozwalających na podporządkowanie sobie partnerów handlowych i konkurencyjnych przewoźników było zawieranie tzw. umów pomiędzy równouprawnionymi partnerami. Na przykład wydany przez Henryka Lwa przywilej artlenburski z 1160 zrównywał prawa kupców z Lubeki z prawami kupców gotlandzkich, którzy zajmując dominującą pozycję w handlu w strefie Morza Bałtyckiego, wzbraniali się przed uznaniem praw Lubeczan. Henryk Lew nadał więc Gotlandczykom prawa identyczne z tymi, jakie Gotlandia przyznała Lubeczanom. Na skutek tego kupcy z Visby mogli zwozić swoje towary do Lubeki, ale nie mogli ich wysyłać w głąb lądu.

W tym czasie za sprawą Helmolda z Bosau oraz jego następcy Arnolda z Lubeki powstała kronika Kronika Słowian opisująca historię ówczesnych północno-wschodnich Niemiec[15].

Po upadku Henryka Lwa, Lubeka przeszła pod panowanie cesarza Fryderyka Barbarossy (1180)[18], który w 1181 oddał księstwo Pomorza w lenno księciu szczecińskiemu Bogusławowi I. W tenże sposób księstwo zyskało status wyłącznie zależnego od Rzeszy i cesarza. Późniejszy przywilej Barbarossy z 1188 zapewnił jedność terytorialną i umożliwił prowadzenie handlu.

Do 1192 Lubeka pozostawała pod panowaniem książąt saskich. Przez krótki okres między 1192 a 1201 miastem ponownie władali książęta holsztyńscy. W 1201 roku Lubekę po Holsztynie, Dithmarschen i Ratzeburgu zajął król Danii Kanut VI[19]. W 1217 miasto i zamek zostały przejęte przez brata Kanuta VI Waldemara II Zwycięskiego. Po klęsce Danii w bitwie pod Bornhöved w 1227 roku zamek został zamieniony w klasztor, do którego sprowadzili się dominikanie[20][21].

Liga hanzeatycka[edytuj | edytuj kod]

Lubeka, kolorowa litografia książkowa, XIV w.
Koga hanzeatycka z 1380 r., Niemieckie Muzeum Żeglugi w Bremerhaven
Waldemar IV Atterdag
Szlaki handlowe ligi hanzeatyckiej

Nadany jeszcze przez Henryka Lwa statut rady miejskiej powoływał 24-osobową radę miasta, niezależną od księcia. W radzie zasiadali przedstawiciele zrzeszeń kupieckich, którzy wybierali maksymalnie czterech burmistrzów spośród swoich członków. W ten sposób w radzie zasiadali wyłącznie przedstawiciele najbardziej wpływowych rodzin kupieckich, w myśl zasady jedna rodzina – jeden reprezentant w radzie miejskiej. Model ten pozostał praktycznie niezmieniony do XIX wieku.

Na początku XIII wieku nastąpił gwałtowny rozwój Lubeki jako centralnego ośrodka transportu morskiego, głównie w dużej mierze za sprawą kolonizacji niemieckiej na wschodzie Europy. Miasto stało się głównym portem obsługującym niemieckich kolonizatorów udających się do Liwonii. Byli to członkowie zakonu krzyżackiego, który za rządów wielkiego mistrza Hermanna von Salzy szybko zyskiwał na znaczeniu politycznym. Złota Bulla z Rimini z marca 1226 wydana przez cesarza Fryderyka II, który uznawał się za uniwersalnego władcę chrześcijańskiej Europy (w tym i Polski), nadawała Krzyżakom prawa do wszystkich ziem, jakie zdobędą podczas misji w Prusach.

14 czerwca 1226 roku Fryderyk II nadał Lubece przywilej wolnego miasta Rzeszy (specialis civitas et locus imperii)[18], który oznaczał, że miasto podlegało bezpośrednio cesarzowi. Główną korzyścią płynącą z tego przywileju było prawo do samodzielnego pobierania podatku oraz cła, a także prawo do odrębnego sądownictwa. Rozwój miasta nabrał przyspieszenia, również za sprawą nowego typu statku tzw. kogi, który pozwalał na transport znacznie większych ładunków niż dotychczas.

Zagrożenie ze strony Danii zostało zażegnane po zwycięskiej obronie w bitwie pod Bornhøved, kiedy połączone siły Bremy, Lubeki i Hamburga pokonały wojska Waldemara II. W 1243 Lubeka zawarła przymierze handlowe z Hamburgiem, do którego dołączyły wkrótce inne miasta regionu: Brunszwik, Lüneburg, Magdeburg i Kolonia. To nieformalne zrzeszenie miast pod przewodnictwem Lubeki dało początek związkowi miast, tzw. Hanzie (niem. Städtehanse). Wkrótce Lubeka stała się głównym portem Hanzy (zwano ją nawet królową hanzy – Königin der Hanse), a przez to najważniejszym miastem handlowym ówczesnej Europy północnej. W 1340 cesarz Ludwik IV Bawarski nadał Lubece prawo bicia monet (niem. Goldmünzrecht). W 1356 w Lubece miał miejsce pierwszy zjazd członków Hanzy.

W połowie XIV wieku Hanza, a wraz z nią Lubeka, uwikłana była w częste zatargi z królem Danii Waldemarem IV o przywileje handlowe w Europie północnej. Konflikt rozpoczął się w 1361, kiedy Waldemar zjednoczył Danię, przyłączając tereny Skanii oraz Gotlandii z hanzeatyckim miastem Visby. Dania pokonała flotę hanzeatycką, którą dowodził burmistrz Lubeki Johann Wittenborg. W 1365 koło Helsingborga podpisano niekorzystny dla Hanzy pokój w Vordingborg. W 1367 na spotkaniu miast hanzeatyckich w Kolonii zawiązano konfederację kolońską (Kölner Konföderation) na czas wojny z Danią i Norwegią. Wprowadzono cło eksportowe oraz importowe naliczane według masy towarów oraz uzgodniono liczbę nowych okrętów dla związku. W 1369 upadła w końcu duńska twierdza Helsingborg, oblegana przez wojska hanzeatyckie pod dowództwem burmistrza Lubeki Bruna Warendorpa. Konflikt Hanzy z Danią został zakończony podpisaniem pokoju w Stralsundzie, który gwarantował związkowi 15% zysków z duńskiego handlu.

XIV wiek to szczyt rozkwitu Lubeki, która była już wówczas drugim co do wielkości miastem Niemiec (największym miastem była wtedy Kolonia) – w 1380 roku Lubeka miała 18000 mieszkańców[18]. Lubeckie prawo lokacyjne (niem. Lübische Recht) stanowiło wzór dla większości miast hanzeatyckich, a rada miasta Lubeki była instytucją wyższej instancji dla wszystkich miast w lubeckim okręgu sądowniczym.

Wraz z powstaniem w 1379 unii monetarnej (Wendischer Münzverein) pomiędzy Lubeką, Hamburgiem, Wismarem, Lüneburgiem, Rostockiem, Stralsundem, a także Hanowerem, marka lubecka rozprzestrzeniła się w obrębie Morza Bałtyckiego[22].

W tym czasie Lubeka ściśle współpracowała z Hamburgiem. Podczas gdy Hamburg umocnił swoją pozycję w handlu w obrębie Morza Północnego, Lubeka zdominowała wymianę handlową ze Skandynawią oraz państwami basenu Morza Bałtyckiego, od kantorów Bryggen w Bergen po Peterhof. Polityczne wpływy Lubeki sięgały kantoru Hanzy w Bruggi oraz londyńskiej bazy handlowej Steelyard. Handel pomiędzy Lubeką a Hamburgiem odbywał się głównie drogą lądową, wzdłuż Alte Salzstraße (traktu handlowego między Lubeką a Lüneburgiem) albo drogą wodną poprzez wybudowany w latach 1392–1398 kanał na rzece Stecknitz (niem. Stecknitz-Kanal) łączący Łabę z Bałtykiem. Kanał ten wykorzystywany był do transportu soli z Lüneburga, jednego z najważniejszych towarów eksportowych Lubeki na północ i wschód Europy. Sól była potrzebna do konserwacji ryb, m.in. śledzia, który był popularnym daniem postnym w średniowiecznej Dolnej Saksonii.

Liga hanzeatycka po traktacie stralsundzkim[edytuj | edytuj kod]

Początek XV wieku (1408–1415) napiętnowany był sporami wewnętrznymi, podczas których doszło do obalenia rady miejskiej. Doprowadziło to w 1410 do przejściowego wykluczenia Lubeki spod protektoratu cesarza (niem. Reichsacht).

W 1429 król duński Eryk Pomorski wprowadzając nową opłatę celną (duń. Øresundstullen) za przepływ obcych statków przez cieśninę Sund, wywołał kolejny konflikt Hanzy z Danią, który zakończył się podpisaniem pokoju w Vordingborgu potwierdzającego przywileje Hanzy.

W 1470 pruskie i wendeckie miasta Hanzy wypowiedziały wojnę Anglii. Głównym powodem konfliktu było systematyczne ograniczenie przywilejów Hanzy w Londynie oraz wypady handlowe kupców angielskich w rejon Morza Bałtyckiego (The Company of Merchant Adventurers of London). Czteroletnia wojna morska, prowadzona przy udziale kaprów, zakończyła się korzystnym dla Hanzy pokojem w Utrechcie (1474), podpisanym w imieniu Hanzy przez burmistrza Lubeki Hinricha Castorpa.

W XV wieku Lubeka handlując w basenie Morza Bałtyckiego, nie tylko sprzedawała sól, śledzie ze Skanii czy dorsze z północnej Norwegii, ale zaopatrywała również tereny Europy północnej w dobra codziennego użytku oraz pośredniczyła w handlu dziełami sztuki. Lubeckie poliptyki oraz prace średniowiecznych artystów malarzy i rzeźbiarzy takich jak Bernt Notke czy Hermen Rode znajdują się w wielu miastach Europy północnej.

Poprzez kontakty handlowe Hanzy rozpowszechniało się słowo drukowane. Piętnastowieczna Lubeka słynęła z warsztatów drukarskich Lucasa Brandisa oraz jego brata Mateusza, Johanna Snella, Bartolomeusza Ghotana (który w 1488 wypuścił Missale Aboense, pierwszą drukowaną książkę Finlandii), Steffena Arndesa (Niederdeutsche Bibel, 1494) oraz Johanna Balhorna. O wydanym w 1498 przez Hansa van Ghetelena w języku dolnoniemieckim tłumaczeniu Reynke de vos (tłum. lis Reineke) można powiedzieć, że stało się bestsellerem w ówczesnych Niemczech i Skandynawii. W tym okresie rynek książek wydawanych w języku dolnoniemieckim zdominowany był przez Lubekę.

Po reformie administracyjnej cesarstwa (reforma Rzeszy, Reichsreform) wprowadzającej m.in. sześć okręgów (okręg Rzeszy, Reichskreise), w 1500 Lubeka stała się częścią okręgu Dolnej Saksonii (Niedersächsischer Reichskreis).

Po 1509 konflikt z Danią przybrał znowu na sile z powodu hegemonicznej polityki króla Chrystiana II. Kolejną wojnę Hanzy z Danią zakończył podpisany przez burmistrza Lubeki Thomasa von Wickede pokój w Malmö. W 1523 Lubeka pomogła Gustawowi I Wazie w zdobyciu tronu w Szwecji oraz przyczyniła się do detronizacji Chrystiana II, którego zastąpił Fryderyk I Oldenburg. W zamian Hanza otrzymała liczne przywileje handlowe oraz duńską wyspę Bornholm (1525–1576). Doprowadziło to do rozpadu unii kalmarskiej zrzeszającej Danię, Szwecję i Norwegię pod berłem jednego władcy.

Okres reformacji[edytuj | edytuj kod]

Johannes Bugenhagen
Lubeka A.D.1641, warsztat Mateusza Meriana

Okres między 1522 a 1530 rokiem to czas reformacji. Coraz więcej obywateli miasta zapoznawało się z nowymi ideami, choć rada miejska próbowała za wszelką cenę powstrzymać postęp reformacji. Kiedy rada miejska wprowadziła podwyżkę podatków, podyktowaną m.in. wprowadzeniem ogólnocesarskiego podatku na rzecz obrony przed niebezpieczeństwem tureckim (Türkensteuer), obywatele Lubeki zażądali w zamian prawa głosu oraz ewangelickich kaznodziejów. Rada musiała ustąpić. Wkrótce podjęto decyzję o wprowadzeniu reformacji. W roku 1531 radca miejski Jan Bugenhagen w swoim dziele Der Keyserliken Stadt Lübeck christlike Ordeninge wezwał do reformy Kościoła, szkolnictwa oraz opieki socjalnej. W tym samym roku rada miasta wymogła na kapitule katedralnej podpisanie umowy zobowiązującej ją do zrzeczenia się wszelkich dóbr kościelnych na terenie miasta. Pierwszym superintendentem Lubeki oraz rektorem nowo powstałej szkoły humanistycznej (niem. Lateinschule) Katharineum został Hermann Bonnus.

W tym samym czasie Lubeka przystąpiła również do związku szmalkaldzkiego zawiązanego przez protestancką szlachtę przeciwko katolickiemu cesarzowi Karolowi V.

W latach 1534–1536 doszło do kolejnej wojny Hanzy z Danią oraz ze Szwecją i Prusami, zwaną również zatargiem hrabiów (niem. Grafenfehde). Po śmierci króla Fryderyka I, burmistrz Lubeki Jürgen Wullenwever udzielił poparcia synowi Fryderyka I, księciu Chrystianowi von Schleswig-Holstein, który jednak odmówił pomocy Hanzy. W tej sytuacji hrabia Christoph von Oldenburg wystąpił o wsparcie Lubeki w przywróceniu na tron Christiana II. Pomimo początkowych zwycięstw Lubeka poniosła klęskę w ostatecznym starciu ze zjednoczoną flotą Danii, Szwecji i Prus, co przyczyniło się do osłabienia potęgi Hanzy. Burmistrz Wullenwever musiał uciekać z Lubeki, pochwycony przez arcybiskupa Bremy, został stracony w 1537.

Związany z reformacją brak zamówień na obiekty sztuki sakralnej spowodował upadek rzemiosła artystycznego w Lubece i innych miastach. Renesans w Niemczech północnych tworzyła mała grupa artystów: rzeźbiarz Statius von Düren, malarz Hans Kemmer, rodzina rzeźbiarza Tönniesa Eversa Starszego oraz ich następcy rzeźbiarz Tönnies Evers Młodszy i malarz Johannes Willinges.

Wojny północne, wojna trzydziestoletnia i upadek Hanzy[edytuj | edytuj kod]

Pokój westfalski
Feldmarszałek pruski Gebhard Leberecht von Blücher
Ratusz miejski, 1880
Plan miasta, ok. 1888

I wojna północna pomiędzy Danią, popieraną przez miasta hanzeatyckie a Szwecją, zakończona podpisaniem pokoju w Szczecinie (1570) przyniosła Lubece korzyści w postaci monopolu na Narwie łączącej Pejpus z Zatoką Fińską. Jednakże pozycja polityczna wolnych miast zaczęła słabnąć w porównaniu z potęgą państw terytorialnych.

W roku 1615 Lubeka rozbudowała swój dotychczasowy system umocnień. Prace prowadzono według projektów budowniczych holenderskich Johanna von Ryswycka i Johana van Valckenburgha, którzy zaprojektowali również umocnienia Hamburga, Bremy oraz Ulm. Z uwagi na specyficzne ukształtowanie terenu zrezygnowano z budowy murów obronnych wokół całego miasta. Budowę nowych fortyfikacji zakończył w 1634 roku Johann von Brüssel.

W okresie wojny trzydziestoletniej Lubece udało się zachować neutralność. Na początku konfliktu miasto odnosiło jeszcze korzyści gospodarcze. Jednakże z przystąpieniem do wojny Szwecji to Hamburg zaczął zyskiwać na znaczeniu jako główny pośrednik finansowy oraz największy port przeładunkowy broni, saletry oraz innych materiałów niezbędnych do prowadzenia działań wojennych. W czasie negocjacji oraz podpisywania późniejszego pokoju westfalskiego miasta hanzeatyckie były reprezentowane przez przyszłego burmistrza Lubeki Davida Gloxina. W wyniku wojny kontrolę nad Bałtykiem przejęła Szwecja oraz zjednoczone unią Marchia Brandenburska i Prusy Książęce.

Pomimo tego, że Lubeka nie była bezpośrednio dotknięta przez wydarzenia wojenne, jej znaczenie gospodarcze zaczęło maleć wraz z ukierunkowaniem europejskich przepływów handlowych na zachód oraz rosnącą prezencją na Bałtyku nowoczesnej holenderskiej floty handlowej, która stopniowo przełamywała monopol Hanzy. Gasnącej potęgi nie podtrzymał nawet szybki rozwój wielorybnictwa.

Ostatni zjazd Hanzy odbył się w Lubece w 1669 roku. Trzy miasta: Lubeka, Hamburg i Brema, nadal pozostające znaczącymi portami i ośrodkami handlu, zostały wybrane do zarządzania spuścizną Hanzy.

Rok 1669 okazał się też przełomowym w polityce wewnętrznej Lubeki. Wraz z reformą statutu miasta (Kassarezess) rada miasta nadała obywatelom Lubeki prawo głosu również w sprawach związanych z finansami miasta. Kassarezzess była jedyną reformą statutu miasta od jego założenia do pierwszej połowy XIX wieku. Pomimo tych zmian Lubeka pogrążyła się w konserwatyzmie. Wielu artystów opuszcza miasto, m.in. bracia Kneller. W okresie przedoświeceniowym na szczególną uwagę zasługuje działalność polihistora, pierwszego pastora (Hauptpastor) kościoła Św. Marii Jakuba von Melle, który oprócz studiów nad historią rodzinnego miasta zajmował się paleontologią, genealogią, heraldyką, numizmatyką, a nawet opracował pierwszy słownik języka średnio-dolnoniemieckiego (niem. mittelniederdeutsch).

Od oświecenia do czasów obecnych[edytuj | edytuj kod]

Oświecenie[edytuj | edytuj kod]

Wojna siedmioletnia nie przyniosła większych strat Lubece, głównie dzięki staraniom ówczesnego komendanta miasta Egmonta von Chasot.[potrzebne źródło]

Pod koniec XVIII wieku w mieście zaczęły powstawać progresywne salony literackie, takie jak zorganizowany przez Dorotheę Schlözer, pierwszą kobietę w Niemczech, która uzyskała tytuł doktor filozofii. W tym czasie pracował też w Lubece przedstawiciel rodziny artystycznej Tischbein – malarz Johann Jacob Tischbein znany jako Lübecker Tischbein.[potrzebne źródło] Za bramami miasta powstał zakład ceramiczny Stockelsdorfter Fayencemanufaktur[23]. Obywatele miasta założyli zaś Stowarzyszenie do Wspierania Działalności Społecznie Użytecznej (niem. Gesellschaft zur Beförderung gemeinnütziger Tätigkeit), które miało duży wpływ na kulturalne życie miasta[24].

Wojny napoleońskie[edytuj | edytuj kod]

Wraz z przyjętą jednogłośnie w 1803 roku decyzją rady cesarstwa niemieckiego o sekularyzacji i mediatyzacji (Reichsdeputationshauptschluss), Lubeka zachowała status wolnego miasta[18]. W roku 1806 po upadku cesarstwa niemieckiego, miasto stało się na mocy prawa międzynarodowego niezależnym państwem niemieckim, które pozostawało neutralne w obliczu wojny Prus z Napoleonem.

W listopadzie 1806 roku neutralność Lubeki wykorzystał feldmarszałek pruski Gebhard Leberecht von Blücher, który nie będąc w stanie stawić czoła przeważającym wojskom napoleońskim pod dowództwem Jean-Baptiste’a Bernadotte, chciał zarekwirować znajdujące się w porcie statki i wyprawić choć część swojej armii do Prus Wschodnich lub Anglii. W razie niepowodzenia tego planu, Blücher chciał zmusić Francuzów do długotrwalego oblężenia Lubeki. Wcześniej jednak do miasta wdarły się wojska szwedzkie, niszcząc bramy Mühlentor oraz Burgtor i zajmując statki w Lubece oraz w Travemünde. Blücher zmuszony był przygotować miasto do odparcia ataku wojsk napoleońskich. W nocy z 5 na 6 listopada armia francuska otoczyła miasto, przystępując o świcie do ataku. Główne walki toczyły się przed bramą Burgtor. Wbrew rozkazom Blüchera książę Friedrich Wilhelm dowodzący obroną Burgtor wysłał swoje oddziały poza mury miasta, by ratować pozostające tam armaty. Wskutek czego brama Burgtor pozostawiona była bez żadnej obrony, a wojska Friedricha Wilhelma dostały się pod ostrzał własnej armii. Błąd ten umożliwił Francuzom szybkie zdobycie miasta.

W latach 1811–1813 Lubeka była częścią cesarstwa Napoleona, pełniąc funkcję okręgu (fr. arrondissement) w departamencie Bouches-de-l’Elbe.

Zamknięcie portu w Lubece dla floty brytyjskiej wskutek blokady kontynentalnej (1806–1814) wprowadzającej zakaz handlu z Wielką Brytanią, osłabiło znacznie gospodarkę miasta. Konsekwencje ekonomiczne francuskiej okupacji były odczuwalne do połowy wieku. W 1815 roku na kongresie wiedeńskim Lubeka została uznana za suwerennego członka Związku Niemieckiego (1815–1866). W czasie zgromadzenia narodowego we Frankfurcie w 1848 r. Lubekę reprezentował Enrst Deecke.

Związek Północnoniemiecki i Cesarstwo Niemieckie[edytuj | edytuj kod]

Carl Burckhardt
Dzwony Kościoła Mariackiego zniszczone podczas nalotów w 1942
Zatoka Lubecka, 3 kilometry od Neustadt (biały punkt w środku mapki): pozycja zatonięcia Cap Arcony

W 1866 Lubeka przystąpiła do Związku Północnoniemieckiego, a w 1868 do Niemieckiego Związku Celnego[18]. W 1871 stała się częścią Cesarstwa Niemieckiego. Pod koniec XIX w. Lubeka weszła w okres szybkiego uprzemysłowienia. Liczba ludności zaczęła rosnąć, a wraz z uchyleniem w 1864 nakazu zamykania bram miejskich na noc (niem. Torsperre) zaczęły rozwijać się przedmieścia.

XX wiek[edytuj | edytuj kod]

Po upadku cesarstwa niemieckiego w 1918 w Lubece, jako drugim mieście po Kilonii, doszło do buntu marynarzy. Wystąpienia te nie przerodziły się jednak w żadne groźniejsze rozruchy związane z rewolucją listopadową. Burmistrz i senatorowie zachowali swoje urzędy. W tym samym roku uchwalono nowe czynne prawo wyborcze, a w maju 1920 pierwszy demokratyczny statut miasta. W tym czasie zakończyła się również wspólnota hanzy – wolne miasta zaprzestały wspólnej reprezentacji przy Rzeszy. Niepokoje wstrząsające wczesną Republiką Weimarską ominęły Lubekę.[potrzebne źródło]

W latach 20. XX wieku Lubeka, podobnie jak wiele miast niemieckich, przeżywała rozkwit artystyczny. Dyrektor lubeckiego muzeum sztuki Carl Georg Heise promował artystów takich jak Asmus Jessen, Hans Peters, Leopold Thieme czy Erich Dummer. W Lubece działał również znany malarz i grafik Alfred Mahlau, który m.in. zaprojektował opakowanie dla słynnego marcepanu z Lubeki, produkowanego przez firmę Niederegger[25].

Lata 30. to koniec Republiki Weimarskiej i dojście nazistów do władzy. Konfrontacja nazistów z przedstawicielami partii demokrytycznych doprowadziła do aresztowania działacza opozycji Juliusza Lebera w lutym 1933. Willy Brandt uniknął prześladowań, ratując się ucieczką do Skandynawii. W wieczór ostatnich wolnych wyborów parlamentarnych w marcu 1933 NSDAP, uzyskując ponad 40% głosów, przejęła natychmiast władzę w Hamburgu, Lubece i Hesjii. Fryderyk Hildebrandt sprawujący władzę (Reichsstatthalter) nad Meklemburgią i Lubeką, powołał w maju swojego dotychczasowego zastępcę Otto-Henryka Dreschlera na burmistrza Lubeki.

Na mocy ustawy o tzw. wielkim Hamburgu z 1937 (Groß-Hamburg-Gesetz), Lubeka straciła swoją ponad 700-letnią niezależność terytorialną i została wcielona do pruskiej prowincji Schleswig-Holstein[18]. Decyzję tę poprzedziły liczne konflikty pomiędzy gauleiterem Szlezwika-Holsztynu Henrykiem Lohse a Fryderykiem Hildebrandtem, któremu Lubeka podlegała w latach 1933–1937.

We wrześniu 1941 naziści uprowadzili i następnie zamordowali 605 pensjonariuszy szpitala psychiatrycznego Strecknitz w ramach realizowanego w III Rzeszy programu eksterminacji osób niedorozwiniętych psychicznie, tzw. akcji T4.

Ponad połowie z mieszkających przed 1939 w Lubece Żydów udało się wyemigrować z miasta. Z pozostałych 203 osób, 90 wywieziono na początku grudnia 1941 do obozu koncentracyjnego Jungfernhof koło Rygi na Łotwie. Ostatnie transporty zorganizowano do obozów w Theresienstadt na przełomie 1942 i 1943. Wywózkę i obozy przeżyły trzy osoby.

W noc poprzedzającą Niedzielę Palmową z 28 na 29 marca 1942 nastąpił atak powietrzny Royal Air Force na gęsto zaludnione stare miasto w Lubece. W wyniku ataku zginęło 320 osób, a 1044 budynki zostały zniszczone lub uszkodzone, m.in. katedra, kościół Mariacki oraz kościół św. Piotra. Lubeka była pierwszym dużym miastem niemieckim zaatakowanym na mocy brytyjskiej dyrektywy o nalotach dywanowych (ang. Area Bombing Directive).

W 1944 Carl Jacob Burckhardt, szwajcarski dyplomata i prezydent Międzynarodowego Komitetu Czerwonego Krzyża, wynegocjował możliwość korzystania z portu w Lubece przez statki Czerwonego Krzyża, co przyczyniło się do zaprzestania dalszych bombardowań miasta. Carl Burckhardt otrzymał honorowe obywatelstwo miasta Lubeki. 23 kwietnia 1945, w ramach negocjacji akcji humanitarnej „Białe autobusy” odbyło się w Lubece spotkanie pomiędzy Heinrichem Himmlerem a szwedzkim hrabią Folke Bernadotte, podczas którego Himmler zaproponował aliantom rozejm. Prezydent USA Harry Truman odrzucił tę propozycję. Brytyjska armia zdobyła Lubekę 2 maja 1945 praktycznie bez walk. 3 maja 1945 w Zatoce Lubeckiej miał miejsce tragiczny wypadek. Samoloty aliantów zbombardowały i zatopiły trzy statki, m.in. Cap Arcona, które z rozkazu SS przewoziły więźniów obozów koncentracyjnych. Zginęło 7–8 tysięcy osób.

We wrześniu 1947 uwagę świata skupiła decyzja rządu Wielkiej Brytanii o internowaniu emigrantów ze statku Exodus w Lubece-Kücknitz.

Po 1945 liczba ludności Lubeki zaczęła wzrastać, głównie za sprawą uciekinierów z Niemiec wschodnich. W 1946 Lubeka stała się częścią wyznaczonego przez aliantów landu Szlezwik-Holsztyn[18]. Do 1989 pozostawała miastem granicznym na granicy pomiędzy RFN a NRD. W Schlutup znajdowało się najbardziej wysunięte na północ przejście graniczne. Relikty zimnej wojny straszą jeszcze przy moście Possehlbrücke oraz przy Burgtorteller – są to specjalne komory na ładunki wybuchowe, które miały na celu powstrzymać atak lądowy wojsk Układu Warszawskiego. Podział Niemiec odciął wprawdzie Lubekę od Meklemburgii, ale jednocześnie zapewnił portowi Travemünde uprzywilejowaną pozycję w transporcie promowym pomiędzy Europą Zachodnią a krajami Morza Bałtyckiego Szwecją i Finlandią. Od zjednoczenia Niemiec w 1990 Lubeka stała się ponownie centrum zachodniej Meklemburgii.

W styczniu 1996 w podpalonym domu uchodźców w Lubece zginęło 10 osób, a 50 zostało rannych. Prokuratura skoncentrowała śledztwo na Libańczyku Safwanie Eidzie, który sam mieszkał w strawionym pożarem budynku. Prokuraturze zarzucono, że nie zbadała wątku neonazistowskiego. Po dwóch procesach w sprawie Safwan Eid został oczyszczony z wszelkich zarzutów. Jednakże do dnia dzisiejszego sprawcy podpalenia nie są znani.[potrzebne źródło]

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Brama Holsztyńska (niem. Holstentor)

Historyczne centrum – Stare Miasto charakteryzuje się panoramą, w której dominują cztery gotyckie kościoły – katedra i Kościół Mariacki (główna fara miejska), obydwa z XIII i XIV wieku oraz kościoły Świętego Piotra, Świętego Jakuba i Świętego Idziego stąd też Lubekę nazywano często „Miastem Siedmiu Wież”. Do Starego Miasta można wejść poprzez jedną z dwóch zachowanych bram Bramę Holsztyńską (Holstentor) lub Bramę Zamkową (Burgtor). Poza tym trzeba wymienić: dawny szpital Św. Ducha, ratusz, dom armatorów (1535), dom gildii kupieckiej (XVI wiek). Cała stara część miasta zachowała średniowieczny wygląd oraz kilkadziesiąt gotyckich kamienic.

W 1987 roku hanzeatyckie Stare Miasto w Lubece, jako pierwsze w Europie północnej, zostało wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Na obszarze objętym ochroną UNESCO znajduje się ponad tysiąc budynków, m.in.: ratusz; Burgkloster; Koberg – bardzo dobrze zachowana dzielnica z drugiej połowy XIII wieku z kościołem św. Jakuba, szpitalem św. Ducha oraz zabudowaniami pomiędzy Glockengießerstraße a Aegidienstraße; domy patrycjuszy z XV–XVI wieku pomiędzy kościołem św. Piotra a Katedrą; kościół Świętej Katarzyny; Brama Holsztyńska oraz składy soli na lewym brzegu Trave.

Lubeka a literatura[edytuj | edytuj kod]

Buddenbrookhaus przy Mengstraße

W Lubece urodzili się Tomasz Mann i jego brat Henryk. Przy Mengstraße znajduje się Dom Buddenbrooków (Buddenbrookhaus) przeniesiony na karty powieści Tomasza Manna Buddenbrookowie. Do tej pory wielu turystów posługuje się egzemplarzem tej książki jako przewodnikiem po mieście. Co trzy lata miasto Lubeka przyznaje nagrodę literacką im. Tomasza Manna[26].

Inni słynni literaci związani z Lubeką to Emanuel Geibel, Otto Anthes i Erich Mühsam. Günter Grass mieszka do tej pory w pobliżu Lubeki (w Behlendorfie), a w samym mieście znajduje się Dom Güntera Grassa (Das Günter-Grass-Haus, Forum für Literatur und Bildende Kunst), mieszczący manuskrypty, litografie, akwarele i rysunki noblisty[27].

Sport[edytuj | edytuj kod]

Miasta partnerskie[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Uwagi

  1. W języku niemieckim Henryk Gotszalkowic nazywany jest Heinrichem von Alt Lübeck – Alt Lübeck to Liubice.

Przypisy

  1. Hansestadt Lübeck: Die Stadtspitze (niem.). [dostęp 2012-06-17].
  2. 2,0 2,1 Hansestadt Lübeck: Statistisches Jahrbuch der Hansestadt Lübeck 2010 (niem.). [dostęp 2012-06-17]. s. 16.
  3. Antoni Rehman: Niżowa Polska opisana pod względem fizycznogeograficznym. Lwów: Drukarnia Ludowa, 1904, s. 352.
  4. 4,0 4,1 4,2 Hanswilhelm Haefs: Die Ortsnamen und Ortsgeschichten von Schleswig-Holstein mit Fehmarn und Lauenburg sowie Nordfriesland und Helgoland. BoD – Books on Demand, 2004, s. 156, seria: Ortsnamenkundliche Studien Deutschsprachige Ortsnamenkunde. ISBN 9783833405099. [dostęp 2012-06-23]. (niem.)
  5. „Helmolda Kronika Słowian”, tł. Józef Matuszewski, wstęp i komentarz Jerzy Strzelczyk, PIW, Warszawa 1974.
  6. Lübeck name – strona niemieckiego magazynu językowego „:Onomastik”.
  7. Jan Długosz: Jana Długosza kanonika krakowskiego Dziejów polskich ksiąg dwanaście. Tom 1. W rozdziale opisującym rok pański 1031 Długosz pisze: „...sławne owo i znakomite miasto Bukowiec, po niemiecku zwano Lubek...”. Długosz był przekonany że miasto to pod nazwą Bukowiec za panowania Bolesława Chrobrego należało do Polski.
  8. Lübeck-Lexikon, s. 3-4.
  9. Großsteingrab bei Blankensee. „HISTORISCHE KULTURLANDSCHAFTEN IN LÜBECK”, 15.04.92 (niem.). 
  10. Großsteingrab Waldhusen. „HISTORISCHE KULTURLANDSCHAFTEN IN LÜBECK”, 19.04.93 (niem.). 
  11. Mały słownik kultury dawnych Słowian, Wiedza Powszechna, Warszawa, s.213, ISBN 83-214-0499-5.
  12. Gesta Hammaburgensis Ecclesiae Pontificum. Hanower: Hahn, 1993. ISBN 3-7752-5288-6.
  13. Sebastian Brather: Archäologie der westlichen Slawen: Siedlung, Wirtschaft und Gesellschaft im früh- und hochmittelalterlichen Ostmitteleuropa. Walter de Gruyter, 2008, s. 82. ISBN 9783110209952. [dostęp 2012-06-23]. (niem.)
  14. 14,0 14,1 14,2 14,3 14,4 14,5 Hansestadt Lübeck: Geschichtliche Übersicht. [dostęp 2012-06-18]. (niem.)
  15. 15,0 15,1 Helmold z Bosau (tłum. na jęz. niem. Heinz Stoob): Chronica Slavorum. W: Ausgewählte Quellen zur deutschen Geschichte des Mittelalters. Darmstadt: Wiss. Buchgesellschaft, 1963. ISSN 0067-0650. (niem.)
  16. 16,0 16,1 Robert Bohn: Geschichte Schleswig-Holsteins. C.H.Beck, 2006, s. 21. ISBN 340650891X. [dostęp 2012-06-18]. (niem.)
  17. Philippe Dollinger: Die Hanse. Stuttgart: Kröner, 1998. ISBN 3-520-37105-7. (niem.)
  18. 18,0 18,1 18,2 18,3 18,4 18,5 18,6 Gerhard Köbler: Historisches Lexikon der Deutschen Länder: Die deutschen Territorien vom Mittelalter bis zur Gegenwart. C.H.Beck, 2007, s. 395. [dostęp 2012-06-18]. (niem.)
  19. Robert Bohn: Geschichte Schleswig-Holsteins. C.H.Beck, 2006, s. 22. ISBN 340650891X. [dostęp 2012-06-18]. (niem.)
  20. C.-H. Seebach: 800 Jahre Burgen, Schlösser und Herrenhäuser in Schleswig-Holstein. Neumünster: Karl Wachholtz Verlag, 1988. ISBN 3-529-02675-1. (niem.)
  21. G. P. Fehring: Lübecker Schriften für Archäologie und Kulturgeschichte. Bonn: Habelt, 1982. ISSN 0721-3735. (niem.)
  22. Thomas Hill: Die Stadt und ihr Markt. Franz Steiner Verlag, 2004, s. 106. ISBN 3515080686. [dostęp 2012-07-10].
  23. Ostholstein-Museum Eutin: Stockelsdorfer Fayencen (niem.). [dostęp 2012-07-10].
  24. Ludwig Heller: Geschichte der Lübeckischen Gesellschaft zur Beförderung gemeinnütziger Thätigkeit. 1839. [dostęp 2012-07-11].
  25. Abraham B. Enns: Kunst und Bürgertum. Lübeck: Weiland, 1978. ISBN 3-7672-0571-8. (niem.)
  26. Lübeck-Lexikon, s. 49.
  27. Günter-Grass-Haus: strona oficjalna (niem.). [dostęp 2012-07-10].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Lübeck-Lexikon: Die Hansestadt von A bis Z. Antjekathrin Graßmann (red.). Lübeck: Schmidt-Römhild, 2006. ISBN 3-7950-7777-X.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]