Nikola Karabatić

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Nikola Karabatić
Nikola Karabatic 2012.jpg
Imię i nazwisko Nikola Karabatić
Data i miejsce
urodzenia
11 kwietnia 1984
Nisz,  Jugosławia
Pseudonim Neo, Niko, Kara
Pozycja środkowy rozgrywający
lewy rozgrywający
Wzrost 195 cm
Masa ciała 102 kg
Informacje klubowe
Obecny klub Hiszpania FC Barcelona
Numer 33
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
1990-1992
1992-2000
2000-2005
2005-2009
2009-styczeń 2013
luty-czerwiec 2013
2013-
Francja Colmar HB
Francja Thau HB
Francja Montpellier HB
Niemcy THW Kiel
Francja Montpellier HB
Francja Pays d'Aix Université Club handball
Hiszpania FC Barcelona
Reprezentacja narodowa[a]
Lata Reprezentacja
2002- Francja Francja 186(783)
  1. Mecze i gole w reprez. akt. w dniu 2012-08-24.
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Nikola Karabatić (cyryl. Никола Карабатић; ur. 11 kwietnia 1984 w Niszu[1]) − chorwacki piłkarz ręczny, urodzony w Serbii, reprezentant Francji. Gra na pozycji lewego rozgrywającego. Został uznany najlepszym szczypiornistą na świecie roku 2007. Dwukrotny mistrz olimpijski 2008 oraz 2012.

Od sezonu 2013/14 występuje w Lidze ASOBAL, w drużynie FC Barcelony.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Był związany z Blanką Vlašić, chorwacką lekkoatletką uprawiającą skok wzwyż. Jest synem, zmarłego 25 maja 2011, Branko Karabaticia - jugosłowiańskiego szczypiornisty i bratem Luki, również szczypiornisty.

Dzieciństwo[edytuj | edytuj kod]

Niko urodził się w dawnej Jugosławii, obecnie Serbii. Jego ojciec, Chorwat, Branko Karabatić, także szczypiornista, był bramkarzem reprezentacji Jugosławii. W 1988 roku razem z rodziną przeprowadził się do Francji. Piłką ręczną zaczął się interesować już w wieku 5 lat.

Kariera klubowa[edytuj | edytuj kod]

Jego pierwszym klubem był Colmar, gdzie grał w latach 1990-1992. Następnie przeniósł się do młodzieżowej drużyny w Thau, gdzie jego ojciec był menadżerem.

Montpellier Agglomération Handball[edytuj | edytuj kod]

W 2000 roku Karabatić uczył się w Akademii Montpellier. Sezon 2001/2002 był dla niego pierwszym sezonem w profesjonalnym klubie. Wówczas, wieku 17 lat, zdobył mistrzostwo i puchar Francji. W sezonie 2002/2003 Nikola zdobył wszystko możliwe do zdobycia w klubowej piłce ręcznej: Ligę Mistrzów oraz mistrzostwo i puchar Francji. Kolejne sezony Niko w Montpellier również były udane, zdobył : dwukrotne mistrzostwo Francji, dwukrotnie superpuchar Francji, a także w sezonie 2004/2005 puchar Francji. Po 5 latach w Montpellier, Karabatić opuścił Francję. Nikola wrócił do Montpellier w sezonie 2009/2010. W pierwszym sezonie po powrocie wywalczył dla Montpellier mistrzostwo i puchar Francji, a także puchar Ligi Francuskiej. Wystąpił 19 meczach w Division 1, zdobywając 83 bramki. Na zakończenie sezonu został wybrany MVP oraz najlepszym środkowym rozgrywającym. W sezonie 2010/2011 Karabatić zdobył szósty tytuł mistrza Francji, a także puchar Ligi Francuskiej. W całym sezonie Niko wystąpił w 22 meczach i zdobywał 122 bramki. W kolejnym sezonie Division 1 - 2011/12, Nikola zdobył wraz z Montpellier mistrzostwo i puchar Francji, a także puchar Ligi Francuskiej. W całym sezonie wystąpił w 76 meczach, zdobywając przy tym 126 bramek. Przed świętami Bożego Narodzenia 2012 szczypiornista dopuścił się bójki z prezesem Montpellier HB Remim Levy, który skierował sprawę do sądu[2]. Po tej sytuacji, w styczniu 2013 rozwiązał kontrakt z Montpellier za porozumieniem stron[3].

THW Kiel[edytuj | edytuj kod]

Z kilońskim klubem związał się w sezonie 2005/2006. W tamtym czasie udało mu się wywalczyć: superpuchar i mistrzostwo Niemiec. Sezon 2006/2007 już po raz drugi świętował w potrójnej koronie, zdobył puchar i mistrzostwo Niemiec, a co najważniejsze wygrał Ligę Mistrzów, został także królem strzelców tej edycji mistrzowskiej, z wynikiem 89 bramek. Na koniec sezonu został uznany za najlepszego szczypiornistę sezonu w Bundeslidze. Kolejne mistrzostwo i puchar Niemiec, a także srebrny medal Ligi Mistrzów, wywalczył w sezonie 2007/2008. Po raz drugi został wybrany najlepszym piłkarzem sezonu w Bundeslidze. Sezon 2008/2009 był dla Nikoli bardzo udany, udało mu się wywalczyć puchar Niemiec, finał Ligi Mistrzów, w którym THW przegrało po raz kolejny z BM Ciudad Real. Ciudad wygrał dwumecz zaledwie jedną bramką (stan 67:66). Zdobył również po raz czwarty z rzędu mistrzowski tytuł. Niko opuścił kilońską drużynę po czterech sezonach. W tym czasie zdobył dla THW Kiel 629 bramek, występując w 550 meczach.

Pays d'Aix Université Club handball[edytuj | edytuj kod]

1 lutego 2013 podpisał pięciomiesięczny kontrakt z Pays d'Aix Université Club handball. Nikola pomógł utrzymać się drużynie z Aix-en-Provence we francuskiej Division 1[4]. Ostatecznie drużyna zajęła 11 miejsce, a sam zawodnik otrzymał nagrodę MVP sezonu.

FC Barcelona[edytuj | edytuj kod]

W czerwcu 2013 podpisał czteroletni kontrakt z drużyną z Katalonii[5]. Już na początku sezonu zdobył klubowe mistrzostwo Świata, a następnie Superpuchar Hiszpanii oraz Puchar Ligi ASOBAL.

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

Pierwsze powołanie do narodowej kadry Francji otrzymał w 2002 roku, mając 18 lat. Rok później, w 2003 roku, zdobył swój pierwszy medal, brąz mistrzostw Świata rozgrywanych w Portugalii. Jako 20 latek zaliczył swój pierwszy występ na Igrzyskach Olimpijskich w 2004 roku w Atenach. W 2004 roku wystąpił również podczas mistrzostw Europy, gdzie Francji nie udało się stanąć na podium. Jednak Niko został wybrany najlepszy zawodnikiem na pozycji lewego rozgrywającego w turnieju. W 2005 roku po raz drugi w karierze wywalczył brązowy medal mistrzostw Świata. W 2006 roku zdobył złoty medal Mistrzostw Europy. Rok później, podczas mistrzostw Świata w Niemczech Francja nie wywalczyła medalu, ale Karabatić otrzymał nagrodę dla najlepszego lewego rozgrywającego turnieju. W 2008 roku został wybrany MVP Mistrzostw Europy, rozgrywanych w Norwegii, a Francja zdobyła brązowy medal. Został uznany najlepszym piłkarzem ręcznym na świecie roku 2007. Podczas Igrzysk Olimpijskich 2008 w Pekinie zdobył złoty medal olimpijski. W 2009 roku w Chorwacji wywalczył mistrzostwo Świata. W finale ekipa Francji pokonała Chorwację 24:19. Na zakończenie turnieju został wybrany do Siódemki gwiazd jako najlepszy środkowy rozgrywający. Został wybrany do najlepszej siódemki świata 2009 roku przez magazyn "L'Équipe" [6]. W 2010 r. zdobył mistrzostwo Europy. Podczas tych ME w Austrii Francuzi pokonali w wielkim finale Chorwację 25:21[7], a Karabatić został wybrany do Siódemki gwiazd jako najlepszy środkowy rozgrywający turnieju [8]. W 2011 r. drugi raz z rzędu został mistrzem Świata. Turniej odbywał się w Szwecji, a na jego zakończenie Nikola został wybrany MVP[9][10].

W grudniu 2011 r. został wybrany przez L'Équipe najlepszym sportowcem roku we Francji[11].

12 sierpnia 2012 w Londynie razem z reprezentacją Francji, po raz drugi w historii, zdobył złoty medal olimpijski. Na zakończenie turnieju został wybrany najlepszym środkowym rozgrywającym[12]. Podczas Mistrzostw Europy 2014 rozegranych w Danii Francuzi ponownie zdobyli złoty medal, a Nikola został wybrany MVP. To już druga taka nagroda reprezentanta Francji[13].

Afera korupcyjna[edytuj | edytuj kod]

1 października 2012 został aresztowany przez francuska policję w związku z ustawianiem meczów i i nielegalnymi zakładami bukmacherskimi. W aferę zamieszani są również: Wissem Hmam, Luka Karabatić, Dragan Gajić, Mickaël Robin, Issam Tej oraz Primož Prost, dotyczy ona meczu z 12 maja 2012, kiedy drużyna Montpellier Agglomération Handball przegrała z Cesson Rennes Métropole Handball 28:31. Montpellier Agglomération Handball miał wówczas zapewniony tytuł mistrzowski, a drużyna z Cesson-Sévigné walczyła o utrzymanie[14]. Zawodnicy przyznali się do obstawiania zakładów, ale nie do ustalania końcowego wyniku meczu. Prokurator Republiki Brice Robin poinformował, że przyjaciółka Nikoli postawiła 1500 [15]. Jak się później okazało Nikola dzień przed meczem z Cesson Rennes Métropole Handball pobrał na swój telefon bukmacherską aplikację Parions Sport. Istnieją również dowody, że na jego laptopie był na bieżąco monitorowany przebieg meczu pomiędzy obiema drużynami[16].

Sukcesy[edytuj | edytuj kod]

klubowe[edytuj | edytuj kod]

Liga Mistrzów[edytuj | edytuj kod]

Superpuchar Niemiec[edytuj | edytuj kod]

Puchar Niemiec[edytuj | edytuj kod]

Mistrzostwo Niemiec[edytuj | edytuj kod]

Mistrzostwo Francji[edytuj | edytuj kod]

Puchar Francji[edytuj | edytuj kod]

Superpuchar Francji[edytuj | edytuj kod]

Puchar Ligi Francuskiej[edytuj | edytuj kod]

Klubowe Mistrzostwa Świata[edytuj | edytuj kod]

Superpuchar Hiszpanii[edytuj | edytuj kod]

reprezentacyjne[edytuj | edytuj kod]

Mistrzostwa Europy[edytuj | edytuj kod]

Mistrzostwa Świata[edytuj | edytuj kod]

Igrzyska Olimpijskie[edytuj | edytuj kod]

Nagrody indywidualne[edytuj | edytuj kod]

Wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. profil piłkarza na oficjalnej stronie sports-reference (ang.). sports-reference.com. [dostęp 1 listopada 2011].
  2. Karabatić zaatakował prezesa Levyego (pol.). sportowefakty.pl. [dostęp 2013-06-01].
  3. Karabatić bez kontraktu (pol.). sportowefakty.pl. [dostęp 2013-06-01].
  4. Karabatić w Pays d'Aix (pol.). sportowefakty.pl. [dostęp 2013-06-01].
  5. Karabatić piłkarzem Barcelony (pol.). sport.wp.pl. [dostęp 2013-06-04].
  6. sport.wp.pl: Karabatić w Siódemce Gwiazd roku 2009 wg L'Équipe. [dostęp 31 grudnia 2009].
  7. sport.wp.pl: Francja mistrzem Europy '10. [dostęp 31 stycznia 2010].
  8. sportowefakty.pl: N. Karabatić najlepszym środkowym rozgrywającym Euro 2010. [dostęp 31 stycznia 2010].
  9. sportowefakty.pl: Francja broni tytułu MŚ 2011. [dostęp 30 stycznia 2011].
  10. sportowefakty.pl: Nagrody indywidualne MŚ 2011. [dostęp 30 stycznia 2011].
  11. sportowefakty.pl: Nikola Karabatić najlepszym sportowcem we Francji w 2011 r.. [dostęp 13 grudnia 2011].
  12. Nagrody indywidualne - Igrzyska Olimpijskie 2012 (pol.). sportowefakty.pl. [dostęp 2012-08-24].
  13. ME 2014 - Nagrody indywidualne. wp.pl. [dostęp 2014-01-26].
  14. Afera we francuskiej piłce ręcznej. Zatrzymany m.in. Nikola Karabatić (pol.). sport.pl. [dostęp 2012-10-2].
  15. Karabatić przyznał się do winy, ale... (pol.). sport.tvp.pl. [dostęp 2012-10-2].
  16. Nowode dowody obciążające Nikolę Karabatica (pol.). sportowefakty.pl. [dostęp 2013-06-01].
  17. Kawalerowie Legii Honorowej (2008) (fr.). legifrance.gouv.fr. [dostęp 2012-08-24].