Letnie Igrzyska Olimpijskie 2008

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Olympic rings with white rims.svg
XXIX Letnie Igrzyska Olimpijskie

Gtk-go-back-ltr.svg IO 2004 IO 2012 Gtk-go-forward-ltr.svg
Stolica igrzysk  Chiny
Pekin
Liczba ekip 204
Liczba sportowców 11 128[1]
Liczba konkurencji 302 w 28 dyscyplinach
Otwarcie 8 sierpnia 2008
Oficjalne otwarcie Hu Jintao (przewodniczący ChRL)
Zamknięcie 24 sierpnia 2008
Przysięga olimpijska Zhang Yining (sportowcy)
Huang Lipeng (sędziowie)
Znicz olimpijski Li Ning
Stadion Stadion Narodowy
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Pochodnia olimpijska, którą zapalony został znicz olimpijski

XXIX Letnie Igrzyska Olimpijskie (oficjalnie Igrzyska XXIX Olimpiady) w 2008 rozgrywały się w Pekinie, stolicy Chin, od 8 do 24 sierpnia (niektóre mecze piłki nożnej odbyły się 6 i 7 sierpnia, czyli przed oficjalnym otwarciem).

Decyzja o wyborze Pekinu jako miasta organizatora zapadła 13 lipca 2001. O organizację tych Igrzysk zabiegały także: Toronto (Kanada), Paryż (Francja), Stambuł (Turcja) i Osaka (Japonia). Były to pierwsze od 20 lat (od igrzysk w Seulu) igrzyska letnie w Azji.

W Pekinie rozgrywane były nowe konkurencje: bieg kobiet na 3000 m z przeszkodami, zawody kolarskie BMX oraz pływanie na otwartym akwenie na dystansie 10 000 m kobiet i mężczyzn. W tenisie stołowym gra deblowa mężczyzn i kobiet została zastąpiona turniejem drużynowym. W strzelectwie kobiety nie rywalizują już w podwójnym trapie, a także w trafianiu do ruchomej tarczy.

Decyzją Chińskiego Komitetu Olimpijskiego, głównym hasłem pekińskich igrzysk olimpijskich było zawołanie: „jeden świat, jedno marzenie”. Komitet stwierdził, iż na tym samym świecie ludzie posiadają jedno wspólne marzenie o dążeniu do rozkwitu i pokoju.

Igrzyska rozpoczęły się ósmego dnia, ósmego miesiąca, dwa tysiące ósmego roku, o ósmej osiem wieczorem (UTC+8), gdyż w symbolice chińskiej cyfra osiem jest symbolem szczęścia, obfitości, pieniędzy oraz spokoju.

Wybór gospodarza[edytuj | edytuj kod]

Ogółem o miano gospodarza Igrzysk w 2008 roku walczyło 10 miast:

Eliminacje[edytuj | edytuj kod]

28 sierpnia 2000 w Singapurze Międzynarodowy Komitet Olimpijski ogłosił, które z dziesięciu nadesłanych kandydatur zostały zakwalifikowane do finału:

Finał[edytuj | edytuj kod]

Pekin został wybrany na gospodarza igrzysk 13 lipca 2001 roku, podczas 112. spotkania Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego w Moskwie. Członkowie MKOl-u wybrali spośród 5 kandydujących miast:

Wyniki głosowania:
Miasto Państwo Runda 1 Runda 2
Pekin (zwycięzca)  Chiny 44 56
Toronto  Kanada 20 22
Paryż  Francja 15 18
Stambuł  Turcja 17 9
Osaka  Japonia 6

Rozgrywane dyscypliny[edytuj | edytuj kod]

Uczestnicy letnich igrzysk w Pekinie w 2008 roku rywalizowali w 28 dyscyplinach sportowych i 302 konkurencjach.

Sport pokazowy[edytuj | edytuj kod]

Państwa biorące udział w XXIX Letnich Igrzyskach Olimpijskich[edytuj | edytuj kod]

Na Igrzyskach w Pekinie wystartowali przedstawiciele 204 z 205 krajowych federacji sportowych (nie zostali zgłoszeni reprezentanci Brunei, cztery lata wcześniej w Atenach wystartowali sportowcy z 202 państw).

W Pekinie po raz pierwszy wystartowali zawodnicy z Tuvalu i Wysp Marshalla. Po raz pierwszy również oddzielnie wystąpili zawodnicy z Czarnogóry i Serbii.

Maskotki igrzysk[edytuj | edytuj kod]

11 listopada 2005 roku oficjalnie opublikowano maskotki igrzysk. Jest ich pięć (po raz pierwszy w historii igrzysk wybrano ich aż tyle), cztery z nich to zwierzęta symbolizujące chińską kulturę: ryba, panda, ogień olimpijski (symbolizujący tradycyjnego Chińskiego Smoka), antylopa tybetańska i jaskółka. Ich imiona to Beibei, Jingjing, Huanhuan, Yingying i Nini, pierwsze sylaby imion maskotek układają się w zdanie „Beijing Huanying Ni”, co razem znaczy „Witamy w Pekinie”. Ich barwy odpowiadają kolorom pięciu kół olimpijskich. Maskotki, które wyrażają charakterystyczne chińskie cechy, reprezentują nie tylko wieloetniczną kulturę Chin, lecz również tradycyjną chińską filozofię harmonijnego współżycia ludzi z naturą. O miano oficjalnej maskotki igrzysk starało się 662 projektów, z czego 611 pochodziło z Chin, 12 z Hongkongu, Makau i Tajwanu, a pozostałych 39 z zagranicy. Wiele regionów starało się, aby na maskotkach umieszczone zostały ich symbole. Razem te pięć maskotek nazywa się Fuwa, co w języku chińskim znaczy „Szczęśliwe maskotki”.

Maskotki[edytuj | edytuj kod]

Fuwa
Imię Beibei (贝贝) Jingjing (晶晶) Huanhuan (欢欢) Yingying (迎迎) Nini (妮妮)
Płeć Kobieta Mężczyzna Mężczyzna Mężczyzna Kobieta
Rodzaj zwierzęcia Ryba Panda wielka Chiński smok Antylopa tybetańska Jaskółka
Olimpijski kolor Niebieski Czarny Czerwony Żółty/Pomarańczowy Zielony
Część świata Ocean Pustynia Wulkan Ziemia Kosmos
Żywioł Woda Drewno Ogień Ziemia Metal
Uczucia Przyjacielski Szczęśliwy Entuzjastyczny Rozbrykany Poważny
Reprezentuje sport Sporty wodne Sporty walki, Podnoszenie ciężarów Sporty drużynowe Lekkoatletyka Gimnastyka

Kalendarz imprezy[edytuj | edytuj kod]

Liczba w kratce oznacza finał jednej z konkurencji danej dyscypliny.

Kalendarz Igrzysk Olimpijskich 2008
Sierpień 2008 06 07 08 09 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 R
Rozpoczęcie
Boks 5 6 11
Badminton 1 2 2 5
Baseball 1 1
Gimnastyka 1 1 1 1 4 4 4 1 1 18
Hokej na trawie 1 1 2
Jeździectwo 2 1 1 1 1 6
Judo 2 2 2 2 2 2 2 14
Kajakarstwo 2 2 6 6 16
Kolarstwo 1 1 2 2 1 1 3 3 1 1 1 1 18
Koszykówka 1 1 2
Lekkoatletyka 3 4 5 6 5 3 7 6 7 1 47
Łucznictwo 1 1 1 1 4
Pięciobój nowoczesny 1 1 2
Piłka nożna 1 1 2
Piłka ręczna 1 1 2
Pływanie 5 5 5 5 4 4 4 1 1 2 3 2 2 2 1 46
Podnoszenie ciężarów 1 2 2 2 2 2 1 1 1 1 15
Siatkówka 1 1 1 1 4
Softball 1 1
Strzelectwo 2 2 2 2 2 1 1 2 1 15
Szermierka 1 1 1 1 1 2 1 1 1 10
Taekwondo 2 2 2 2 8
Tenis stołowy 1 1 1 1 4
Tenis ziemny 2 2 4
Triatlon 1 1 2
Wioślarstwo 7 7 14
Zapasy 2 2 3 2 2 2 2 3 18
Żeglarstwo 2 1 2 2 2 2 11
Zakończenie
Suma finałów 0 0 0 11 13 12 18 16 17 18 28 29 19 22 14 20 22 31 12 302

Obiekty olimpijskie[edytuj | edytuj kod]

Stadion Narodowy w Pekinie – główna arena igrzysk
Pływalnia Olimpijska w Pekinie
Wukesong Stadion w Pekinie

Chińskie władze z okazji Igrzysk podjęły decyzję o wzniesieniu w Pekinie serii nowoczesnych budowli, z których wiele zaprojektowali zagraniczni architekci. Należą do nich:

  • Stadion Narodowy („Ptasie Gniazdo”)
  • Narodowy Kryty Stadion
  • Narodowe Centrum Sportów Wodnych („Wodna Kostka”)
  • Pekińska strzelnica
  • Laoshan Welodrom
  • Wukesong Stadion
  • Shunyi
  • Hala Uniwersytetu Technologicznego
  • Hala Chińskiego Uniwersytetu Rolniczego
  • Hala Uniwersytetu Nauki i Techniki
  • Hala Uniwersytetu Pekińskiego
  • Olympic Green – Centrum tenisowe
  • Olimpijskie Centrum Żeglarskie – Qingdao
  • Stadion Olimpijskiego Centrum Sportowego
  • Stadion Olimpijskiego Ośrodka – Tianjin
  • Stadion Ośrodka Sportów Olimpijskich – Shenyang
  • Olympic Green – Boiska hokejowe
  • Olympic Green – Tor łuczniczy
  • Hala Szermiercza
  • Wukesong Baseball Field
  • Park Chaoyang
  • Laoshan Bicycle Moto Cross
  • Obiekty dla triathlonu
  • Trasa ulicznego wyścigu kolarskiego
  • Stadion Centrum Sportów Olimpijskich
  • Hala Centrum Sportów Olimpijskich
  • Stadion Robotniczy
  • Robotnicza Arena
  • Stołeczny Stadion Kryty
  • Yingdong Natatorium
  • Laoshan – trasa dla MTB
  • Hala Pekińskiego Instytutu Technologicznego
  • Hala Pekińskiego Uniwersytetu Astronautyki
  • Pekińska Strzelnica – Shijingshan
  • Fengtai Softball Field
  • Hongkong – obiekty jeździeckie
  • Shanghai Stadium

Ceremonia otwarcia i program artystyczny[edytuj | edytuj kod]

Znicz olimpijski zapalił Li Ning, który został podniesiony przez liny w powietrze. Następnie liny go przesuwały i zawodnik symulował bieg po koronie stadionu olimpijskiego. Wraz z nim po koronie przesuwał się pomarańczowy obraz z białymi wzorami, który stopniowo zamieniał się w ujęcia z trasy ognia olimpijskiego. Na koniec Li Ning zatrzymał się przy specjalnym urządzeniu, po którym przeszedł ogień i zapalił znicz.

Nowością było to, że poszczególne reprezentacje nie wchodziły na arenę – jak dotychczas – w porządku alfabetycznym alfabetu łacińskiego, lecz pod względem ilości kresek w ideogramach pisma chińskiego.

Wyreżyserowania ceremonii otwierających i kończących igrzyska podjął się znany chiński reżyser Zhang Yimou. Jego konsultantem miał być słynny reżyser amerykańskiSteven Spielberg[2], który jednak 13 lutego zrezygnował z powodów etycznych (był to sprzeciw wobec polityki Chin, dostarczających broń do Darfuru[3]). Obie ceremonie odbyły się na Stadionie Narodowym w Pekinie.

Wśród utworów zamówionych przez władze Pekinu na igrzyska znalazło się oratorium, które napisał znany polski kompozytor Krzysztof Penderecki[4].

Sztafeta olimpijska[edytuj | edytuj kod]

Trasa sztafety z olimpijskim ogniem
Polski uczestnik sztafety olimpijskiej na ulicach Guilin.

Sztafeta olimpijska w 2008 roku trwała do 8 sierpnia, poprzedzając Letnie Igrzyska Olimpijskie 2008 w Chinach. Plany sztafety zostały ogłoszone 26 kwietnia 2007 roku w Pekinie.

Sztafeta, pod nazwą Podróż Harmonii, trwała 130 dni, a jej trasa wynosiła 137 000 km – rekordowa trasa w historii letnich igrzysk.

Trasa[edytuj | edytuj kod]

Znicz olimpijski został zapalony na Olimpii w Grecji, a następnie przeniesiony na Stadion Panateński w Atenach, po czym przetransportowany został do Pekinu w Chinach, gdzie dotarł 31 marca. Stamtąd przemierzył wszystkie 6 kontynentów świata. Znicz odwiedził miasta znajdujące się na Jedwabnym Szlaku, symbolizując antyczne powiązania z resztą świata. Ogień olimpijski został wzniesiony również na Mount Everest. W związku tym Chiny zamknęły wejście na górę od strony Tybetu, aby protestujący Tybetańczycy nie przeszkodzili w ceremonii niesienia pochodni[5].

Ochroniarze ognia[edytuj | edytuj kod]

Chiński Olimpijski Komitet Organizacyjny z Pekinu wysłał grupę ochroniarzy, którą stanowi 30 specjalnie wyszkolonych chińskich policjantów, aby eskortować ogień podczas jego podróży[6].

Ich głównym zadaniem było pilnowanie, aby pod żadnym pozorem nie doszło do zgaszenia ognia, oraz wspomaganie i asekurowanie przekazywania pochodni pomiędzy członkami sztafety. Interweniowali również w przypadku prób ataku na osobę niosącą pochodnię lub próby wyrwania jej z ręki. Otaczali biegnącego, tworząc pierścień.

Na sobie mieli jednakowe „uniformy” – niebiesko-białe dresy sportowe z logiem igrzysk oraz czapki z daszkiem w tej samej kolorystyce. Ochroniarze towarzyszyli olimpijskiemu ogniowi podczas całej jego trasy. W Chinach zostały przydzielone dwie dodatkowe, 40-osobowe grupy chroniące pochodnię z olimpijskim ogniem[7].

Sztafetę wielokrotnie próbowali zakłócić antychińscy demonstranci i zwolennicy praw człowieka, w związku z zamieszkami w Tybecie[6].

Kontrowersje[edytuj | edytuj kod]

Protest przeciwko uciskowi Chin w Tybecie i milczeniu władz miasta Paryża podczas sztafety z ogniem olimpijskim
Szablon graffiti na Starym Mieście w Lublinie, protest przeciwko chińskim Igrzyskom

Decyzja o organizacji igrzysk w Chinach, uważanych za kraj łamiący prawa człowieka, wzbudziła liczne kontrowersje na świecie. Część osób była jednak zdania, że igrzyska mogą wpłynąć na poprawę sytuacji w Chinach, czego dowodzić miało np. złagodzenie przepisów dla zagranicznych korespondentów[8].

Z drugiej jednak strony władze chińskie podjęły przed igrzyskami starania, by zapobiec ewentualnym protestom. Aktywista praw człowieka Ye Guozhu otrzymał czteroletni wyrok za uczestnictwo w organizowaniu demonstracji, skierowanej przeciw przymusowymi eksmisjom w Pekinie[9] [10]. Podczas przygotowań do organizacji igrzysk władze chińskie dokonały licznych przesiedleń, mających na celu przygotowania miejsca na przyszłe obiekty olimpijskie[11][12]. Podczas samych Igrzysk władze chińskie również nie dopuszczały do przeprowadzania antychińskich demonstracji. Mimo wyznaczenia trzech miejskich parków, w których mogłyby być organizowane demonstracje, władze odrzuciły wszystkie petycje w sprawie zorganizowania tam manifestacji[13].

Największy sprzeciw wobec igrzysk w Pekinie wystąpił wśród osób zabiegających o poprawę sytuacji w Tybecie, jednak sami Tybetańczycy byli w tej sprawie podzieleni. Dalajlama XIV, rząd na uchodźstwie w Indiach i tybetańskie organizacje, m.in. Kongres Młodzieży Tybetańskiej uważały, że sprzeciw wobec igrzysk jest bezzasadny, podczas gdy przeciwne zdanie mają najbardziej radykalni emigracyjni działacze[14].

Dyskusję na całym świecie wywołało również zdarzenie z otwarcia igrzysk, gdy okazało się, że Lin Miaoke, dziewczynka śpiewająca podczas ceremonii otwarcia igrzysk, wyłącznie udawała, zaś słyszany przez wszystkich głos należał do siedmioletniej Yang Peiyi, która nie mogła zaśpiewać, gdyż według organizatorów „była za brzydka”[15].

Oficjalny hymn[edytuj | edytuj kod]

Oficjalnym hymnem Letnich Igrzysk Olimpijskich Pekin 2008 został wybrany utwór „We Are Ready”.

Polscy reprezentanci[edytuj | edytuj kod]

Polska po raz 19. uczestniczyła w Letnich Igrzyskach Olimpijskich. Reprezentacja Polski na XXIX Letnich Igrzyskach Olimpijskich w Pekinie liczyła 263 sportowców (160 mężczyzn i 103 kobiety). Chorążym ekipy podczas ceremonii otwarcia został kajakarz Marek Twardowski, a funkcję szefa Polskiej Misji Olimpijskiej pełnił Kajetan Broniewski.

Zdobyte medale[edytuj | edytuj kod]

Medale według dni
Dzień Data Gold medal-2008OB.svg Silver medal-2008OB.svg Bronze medal-2008OB.svg W sumie
Dzień 0 8
Dzień 1 9 0 0 0 0
Dzień 2 10 0 0 0 0
Dzień 3 11 0 0 0 0
Dzień 4 12 0 0 0 0
Dzień 5 13 0 0 0 0
Dzień 6 14 0 0 0 0
Dzień 7 15 1 1 0 2
Dzień 8 16 0 0 0 0
Dzień 9 17 1 2 1 4
Dzień 10 18 1 0 0 1
Dzień 11 19 0 1 0 1
Dzień 12 20 0 0 0 0
Dzień 13 21 0 0 0 0
Dzień 14 22 0 0 0 0
Dzień 15 23 0 2 0 2
Dzień 16 24 0 0 0 0
W sumie 3 6 1 10

Gold medal-2008OB.svg Złote[edytuj | edytuj kod]

Silver medal-2008OB.svg Srebrne[edytuj | edytuj kod]

Bronze medal-2008OB.svg Brązowe[edytuj | edytuj kod]

Statystyka medalowa[edytuj | edytuj kod]

Klasyfikacja medalowa
Lp. Państwo złoto srebro brąz razem
1.  Chiny 51 21 28 100
2.  Stany Zjednoczone 36 38 36 110
3.  Rosja 23 21 28 72
4.  Wielka Brytania 19 13 15 47
5.  Niemcy 16 10 15 41
6.  Australia 14 15 17 46
7.  Korea Południowa 13 10 8 31
8.  Japonia 9 6 11 26
9.  Włochy 8 10 10 28
10.  Francja 7 16 18 40
20.  Polska 3 6 1 10
Zobacz pełną klasyfikację medalową


Klasyfikacja medalowa
Lp. Kontynent złoto srebro brąz razem
1. Europa 127 145 160 432
2. Azja 89 56 87 232
3. Ameryka Północna, Środkowa i Karaiby 51 65 57 173
4. Oceania 17 17 21 55
5. Afryka 13 13 14 40
6. Ameryka Południowa 5 7 14 26
Zobacz pełną klasyfikację medalową


Wydarzenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]