Olga Lipińska
| Olga Lipińska | |
Olga Lipińska w 2008 |
|
| Data i miejsce urodzenia | 6 kwietnia 1939 Warszawa, Polska |
| Zawód | reżyser, scenarzystka, satyryk |
| Odznaczenia | |
Olga Lipińska (ur. 6 kwietnia 1939 w Warszawie) – polska reżyser, scenarzystka telewizyjna i satyryk, twórczyni telewizyjnego Kabaretu Olgi Lipińskiej.
Spis treści |
[edytuj] Życiorys
Jest absolwentką żeńskiego XII Liceum Ogólnokształcącego im. Marii Skłodowskiej-Curie na Saskiej Kępie w Warszawie[1][2]. W 1964 ukończyła Wydział Reżyserii Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Warszawie.
Związana jako aktorka i reżyser ze Studenckim Teatrem Satyryków. W latach 1977–1990 była dyrektorem Teatru Komedia w Warszawie.
Żona dziennikarza radiowego Andrzeja Wiktora Piotrowskiego, zmarłego w 1996.
[edytuj] Praca w Teatrze Telewizji
Wyreżyserowała kilkadziesiąt spektakli Teatru TV, najsłynniejsze to Damy i huzary (1973), Przedstawienie Hamleta we wsi Głucha Dolna (1985), Gwałtu, co się dzieje (1992), Zemsta (1994), Baryłeczka (1995), Ja się nie boję braci Rojek (2003) oraz Cud mniemany, czyli Krakowiacy i górale z 2007.
[edytuj] Kariera telewizyjna
W Telewizji Polskiej stworzyła kabarety: Głupia sprawa (10 spektakli, 1968–1970), Gallux Show (10 spektakli, 1970–1974), Właśnie leci kabarecik (10 spektakli, 1975–1977), Kurtyna w górę (18 spektakli, 1977–1981) oraz najważniejszy – Kabaret Olgi Lipińskiej. W latach 1990–1992 prowadziła w TVP 1 autorski talk show pt. Piosenki z Kabaretu Olgi Lipińskiej, do którego zapraszała znane postaci związane z polską kulturą i sztuką.
[edytuj] Działalność społeczna i polityczna
Według prasy podziemnej na początku lat 80. Olga Lipińska miała brać udział w przełamywaniu bojkotu telewizji przez aktorów[3].
W 1992 zaangażowała się w inicjatywę Zbigniewa Bujaka na rzecz przeprowadzenia referendum w sprawie ustawy antyaborcyjnej, dziesięć lat później wraz z setką innych kobiet podpisała list domagający się od Parlamentu Europejskiego wpłynięcia na rząd polski, by zliberalizował prawo aborcyjne w RP.
Krytyczna w stosunku do prezydentury Lecha Wałęsy w wyborach prezydenckich 1995 udzieliła poparcia kandydatowi Unii Wolności Jackowi Kuroniowi. Była członkiem komitetu wyborczego Włodzimierza Cimoszewicza w wyborach prezydenckich w Polsce 2005, a w wyborach 2000 wspierała Aleksandra Kwaśniewskiego[4][5].
Olga Lipińska podpisywała kilkakrotnie listy otwarte w różnych sprawach politycznych. W 2003 zaangażowała się na rzecz przyjęcia przez Irlandczyków Traktatu Nicejskiego oraz sprzeciwiała się umieszczeniu tzw. Invocatio Dei w preambule konstytucji europejskiej. W 2005 wraz z innymi przedstawicielkami życia publicznego broniła Małgorzaty Niezabitowskiej przed oskarżeniami Krzysztofa Wyszkowskiego i "Rzeczpospolitej" o współpracę z SB.
[edytuj] Publicystyka
Od parunastu lat regularnie publikuje swoje felietony w "Twoim Stylu", które złożyły się na wydaną w 2005 książkę Mój pamiętnik potoczny. W 2009 ukazała się jej nowa książka – zbiór felietonów Co by tu jeszcze....
[edytuj] Odznaczenia i nagrody
- Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
- Złoty Krzyż Zasługi
- Medal 40-lecia Polski Ludowej
- Odznaka Zasłużony Działacz Kultury
- "Złoty Ekran" za rok 1967 za reżyserię cyklicznych programów rozrywkowych (1968)
- Nagroda Przewodniczącego Komitetu do Spraw Radia i Telewizji I stopnia za cykl telewizyjnych programów rozrywkowych Właśnie leci kabarecik (1977)
- Nagroda Zespołowa na II Festiwalu Filmów i Widowisk Telewizyjnych w Olsztynie za realizację widowiska teatralnego Skiz (1978)
- Nagroda Przewodniczącego Komitetu do Spraw Radia i Telewizji za reżyserię spektaklu Przedstawienie Hamleta we wsi Głucha Dolna (1987)
- Wiktor – trzykrotnie (1992, 1993 i 1999)
- Honorowa Odznaka ZAiKS-u z okazji 75-lecia Stowarzyszenia
- Super Wiktor (1995)
- Złoty Laur "Przekroju" (na 50-lecie pisma) za urzędników Pana B.
- Kowadło – nagroda przyznawana przez Stowarzyszenie "Kuźnica" (1997)
- Nagroda Specjlana na II Festiwalu Dobrego Humoru w Gdańsku dla programu Kabaret Olgi Lipińskiej (2001)
- Nagroda na IV Festiwalu Dobrego Humoru w Gdańsku dla Kabaretu Olgi Lipińskiej w kategorii "najdowcipniejszy program rozrywkowy" (ex aequo z HBO na stojaka w reż. Janusza Zaorskiego) (2003)
- Złoty Miedziak na XII Polkowickich Dniach Teatru w Polkowicach w kategorii "najlepsza reżyseria" – za spektakl Pułapka na myszy z Teatru im. Juliusza Słowackiego w Krakowie, "w którym po mistrzowsku połączyła cechy opowieści kryminalnej z humorem najwyższych lotów" (2010)
Przypisy
- ↑ pod. red. Małgorzaty Malewicz: Panienki z Saskiej Kępy: Wspomnienia uczennic XII Liceum Ogólnokształcącego im. Marii Skłodowskiej-Curie (1930-1964). Łośgraf, 2006.
- ↑ pod red. Małgorzaty Malewicz: Panienki z Saskiej Kępy: Z dziejów Pragi Południe. Łośgraf, 2008.
- ↑ "Kraj", nr 2/1984; Lipińska zaprzeczała takim zarzutom. Wyjaśniała, że i ją początkowo dotknął środowiskowy ostracyzm, gdy po wprowadzeniu stanu wojennego telewizja nadała premierę jej spektaklu Balladyna, a potem nadal emitowała jej autorski kabaret. W przypadku Balladyny była to jednak premiera materiału zrealizowanego jeszcze przed wprowadzeniem stanu wojennego, w przypadku kabaretów powtórki archiwalnych programów, a ona jak wielu pracowników TVP nie była wpuszczana do zmilitaryzowanego budynku telewizji do wiosny 1982, zob. Tadeusz Pikulski, Prywatna historia telewizji publicznej, Wyd. Muza, Warszawa 2002 oraz Olga Lipińska, Mój pamiętnik potoczny, Wyd. Prószyński i S-ka, Warszawa 2005
- ↑ "Cimoszewicz w parze z Kwaśniewską", Wprost, 28 czerwca 2005
- ↑ "Cimoszewicz rusza do boju", Rzeczpospolita, 29 czerwca 2005
[edytuj] Bibliografia
- Olga Lipińska w bazie filmpolski.pl
- Olga Lipińska w bazie e-teatr.pl
- Absolwenci Akademii Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza
- Kabaret Olgi Lipińskiej
- Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski
- Odznaczeni Medalem 40-lecia Polski Ludowej
- Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi
- Polscy ludzie teatru
- Polscy publicyści
- Polscy reżyserzy
- Polscy satyrycy
- Polscy scenarzyści
- Polskie osobowości telewizyjne
- Urodzeni w 1939
- Zasłużeni Działacze Kultury