Olga Lipińska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Olga Lipińska
Olga Lipińska (2008)
Olga Lipińska (2008)
Data i miejsce urodzenia 6 kwietnia 1939
Warszawa, Polska
Zawód reżyserka, scenarzystka, satyryczka
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Medal 40-lecia Polski Ludowej
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikicytaty Olga Lipińska w Wikicytatach
Olga Lipińska w Loży Ekspertów Festiwalu Kabaretu w Zielonej Górze (grudzień 2005)

Olga Lipińska (ur. 6 kwietnia 1939 w Warszawie) – polska reżyserka, scenarzystka telewizyjna i satyryczka, twórczyni telewizyjnego Kabaretu Olgi Lipińskiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończyła żeńskie XII Liceum Ogólnokształcącego im. Marii Skłodowskiej-Curie na Saskiej Kępie w Warszawie[1][2], Wydział Reżyserii PWST w Warszawie (1964).

Związana jako aktorka i reżyserka ze STS. W latach 1977–1990 była dyrektorem Teatru Komedia w Warszawie.

Była żoną dziennikarza radiowego Andrzeja Wiktora Piotrowskiego, zmarłego w 1996. Jest bezdzietna z wyboru.[3]

Teatr Telewizji[edytuj | edytuj kod]

Wyreżyserowała kilkadziesiąt spektakli Teatru TV, najsłynniejsze to Damy i huzary (1973), Przedstawienie Hamleta we wsi Głucha Dolna (1985), Gwałtu, co się dzieje (1992), Zemsta (1994), Baryłeczka (1995), Ja się nie boję braci Rojek (2003) oraz Cud mniemany, czyli Krakowiacy i górale (2007).

Telewizja[edytuj | edytuj kod]

W Telewizji Polskiej stworzyła kabarety: Głupia sprawa (10 spektakli, 1968–1970), Gallux Show (10 spektakli, 1970–1974), Właśnie leci kabarecik (10 spektakli, 1975–1977), Kurtyna w górę (18 spektakli, 1977–1981) oraz najważniejszy – Kabaret Olgi Lipińskiej. W latach 1990–1992 prowadziła w TVP 1 autorski talk show pt. Piosenki z Kabaretu Olgi Lipińskiej, do którego zapraszała znane postaci związane z polską kulturą i sztuką.

Działalność społeczna i polityczna[edytuj | edytuj kod]

Wg prasy podziemnej na początku lat 80. Olga Lipińska miała brać udział w przełamywaniu bojkotu telewizji przez aktorów[4].

W 1992 zaangażowała się w inicjatywę Zbigniewa Bujaka na rzecz przeprowadzenia referendum w sprawie ustawy antyaborcyjnej, dziesięć lat później wraz z setką innych kobiet podpisała list domagający się od Parlamentu Europejskiego wpłynięcia na rząd polski, by zliberalizował prawo aborcyjne w RP.

Krytyczna w stosunku do prezydentury Lecha Wałęsy w wyborach prezydenckich 1995 udzieliła poparcia kandydatowi Unii Wolności Jackowi Kuroniowi. Była członkiem komitetu wyborczego Włodzimierza Cimoszewicza w wyborach prezydenckich w Polsce 2005, a w wyborach 2000 wspierała Aleksandra Kwaśniewskiego[5][6].

Podpisywała kilkakrotnie listy otwarte w różnych sprawach politycznych. W 2003 zaangażowała się na rzecz przyjęcia przez Irlandczyków Traktatu Nicejskiego oraz sprzeciwiała się umieszczeniu tzw. Invocatio Dei w preambule konstytucji europejskiej. W 2005 wraz z innymi przedstawicielkami życia publicznego broniła Małgorzaty Niezabitowskiej przed oskarżeniami Krzysztofa Wyszkowskiego i "Rzeczpospolitej" o współpracę z SB.

Publicystyka[edytuj | edytuj kod]

Przez kilkanaście lat regularnie publikowała swoje felietony w "Twoim Stylu", które złożyły się na wydaną w 2005 książkę Mój pamiętnik potoczny. W 2009 ukazał się kolejny zbiór felietonów - Co by tu jeszcze.... Rok 2013 przyniósł następną książkę - Jeszcze słychać śmiech. W końcowym felietonie Autorka deklaruje zaniechanie dalszej twórczości publicystycznej z powodu narastającego pesymizmu, wywołanego stopniowym obniżaniem się poziomu intelektualnego w społeczeństwie, zwłaszcza u młodego pokolenia[7].

Odznaczenia i nagrody[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. pod. red. Małgorzaty Malewicz: Panienki z Saskiej Kępy: Wspomnienia uczennic XII Liceum Ogólnokształcącego im. Marii Skłodowskiej-Curie (1930-1964). Łośgraf, 2006.
  2. pod red. Małgorzaty Malewicz: Panienki z Saskiej Kępy: Z dziejów Pragi Południe. Łośgraf, 2008.
  3. Lipińska o braku dzieci: Nie chciałam ich mieć, bo....
  4. "Kraj", nr 2/1984; Lipińska zaprzeczała takim zarzutom. Wyjaśniała, że i ją początkowo dotknął środowiskowy ostracyzm, gdy po wprowadzeniu stanu wojennego telewizja nadała premierę jej spektaklu Balladyna, a potem nadal emitowała jej autorski kabaret. W przypadku Balladyny była to jednak premiera materiału zrealizowanego jeszcze przed wprowadzeniem stanu wojennego, w przypadku kabaretów powtórki archiwalnych programów, a ona jak wielu pracowników TVP nie była wpuszczana do zmilitaryzowanego budynku telewizji do wiosny 1982, zob. Tadeusz Pikulski, Prywatna historia telewizji publicznej, Wyd. Muza, Warszawa 2002 oraz Olga Lipińska, Mój pamiętnik potoczny, Wyd. Prószyński i S-ka, Warszawa 2005
  5. "Cimoszewicz w parze z Kwaśniewską", Wprost, 28 czerwca 2005
  6. "Cimoszewicz rusza do boju", Rzeczpospolita, 29 czerwca 2005
  7. Olga Lipińska, Jeszcze słychać śmiech, s. 203-206.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]