Zbigniew Bujak

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Zbigniew Bujak
2008.06.15. Zbigniew Bujak by Kubik.JPG
Data i miejsce urodzenia 29 listopada 1954
Łopuszno
Poseł II kadencji Sejmu
Przynależność polityczna Unia Pracy
Okres urzędowania od 14 października 1993
do 19 października 1997
Odznaczenia
Krzyż Wielki Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach

Zbigniew Bujak (ur. 29 listopada 1954 w Łopusznie) – polski polityk, działacz opozycji demokratycznej w czasach PRL, poseł na Sejm I i II kadencji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1977 ukończył Zespół Szkół Zawodowych w Żyrardowie. W 1998 został absolwentem studiów politologicznych na Wydziale Dziennikarstwa i Nauk Politycznych Uniwersytetu Warszawskiego. Od 1972 do 1973 pracował w zakładach Polfa w Grodzisku Mazowieckim. Następnie podjął pracę w Zakładach Mechanicznych Ursus.

W 1980 zaangażował się w działalność w opozycji demokratycznej, był współzałożycielem Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego "Solidarność" w ZM Ursus w Warszawie. W latach 1980–1981 zasiadał w Krajowej Komisji Porozumiewawczej związku, następnie był członkiem prezydium Komisji Krajowej NSZZ "Solidarność". Po wprowadzeniu stanu wojennego uniknął zatrzymania w sopockim Grand Hotelu, pozostawał następnie w ukryciu. Przewodniczył Regionalnej Komisji Wykonawczej Regionu Mazowsze NSZZ "Solidarność", zasiadał w Tymczasowej Komisji Koordynacyjnej. Był jednym z najdłużej ukrywających się członków tej organizacji. Został aresztowany w maju 1986, zwolniono go we wrześniu tego samego roku na mocy amnestii. W latach 1986–1987 wchodził w skład tymczasowej rady związku, a od 1987 do 1989 w skład Krajowej Komisji Wykonawczej.

Zbigniew Bujak, ok. 1991

W 1989 uczestniczył w obradach plenarnych Okrągłego Stołu, nie wystartował w wyborach do Sejmu kontraktowego. Był też jednym z trzech (obok Andrzeja Wajdy i Aleksandra Paszyńskiego) założycieli Agory S.A., m.in. wydawcy "Gazety Wyborczej". W 1990 poparł kandydaturę Tadeusza Mazowieckiego na prezydenta. Był współzałożycielem ROAD, a po przystąpieniu tego ugrupowania do Unii Demokratycznej stanął na czele niewielkiego Ruchu Demokratyczno-Społecznego. W 1991 opublikował (wspólnie z Januszem Rolickim) wywiad-rzekę Przepraszam za Solidarność.

W wyborach parlamentarnych w tym samym roku został jedynym posłem tej partii z Warszawy. W Sejmie I kadencji przystąpił do koła poselskiego Solidarności Pracy. W 1992 w wyniku połączenia Ruchu Demokratyczno-Społecznego, Solidarności Pracy i Polskiej Unii Socjaldemokratycznej został jednym z trzech współprzewodniczących Unii Pracy (obok Ryszarda Bugaja i Wiesławy Ziółkowskiej). W 1993 po raz drugi uzyskał mandat poselski z listy UP. W wyborach parlamentarnych w 1997 bez powodzenia ubiegał się o reelekcję.

Sprzeciwiając się współpracy Unii Pracy z SLD, w 1998 odszedł z partii wraz z grupą byłych posłów i działaczy, przystępując do Unii Wolności. W 1999 został mianowany szefem Głównego Urzędu Ceł w rządzie Jerzego Buzka. Stanowisko to zajmował do grudnia 2001. W 2002 był kandydatem Unii Samorządowej na urząd prezydenta m.st. Warszawy, uzyskując ok. 3% poparcia. Dwa lata później bez powodzenia kandydował z listy UW do Parlamentu Europejskiego[1]. W 2005 przystąpił do powstałej z przekształcenia UW Partii Demokratycznej, w której działał do 2007.

Należy do Stowarzyszenia Wolnego Słowa. W 2014 współzałożyciel i członek Komitetu Obywatelskiego Solidarności z Ukrainą (KOSzU)[2][3]. Pracuje m.in. jako wykładowca na Uniwersytecie Warszawskim.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]