Zbigniew Bujak

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Zbigniew Bujak
Zbigniew Bujak
Data i miejsce urodzenia 29 listopada 1954
Łopuszno
Zawód polityk, nauczyciel akademicki
Alma Mater Uniwersytet Warszawski
Stanowisko poseł na Sejm I i II kadencji (1991–1997), prezes Głównego Urzędu Ceł (1999–2001)
Odznaczenia
Krzyż Wielki Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
Zbigniew Bujak podczas konferencji poświęconej 25. rocznicy utworzenia Tymczasowej Komisji Koordynacyjnej NSZZ „Solidarność” (2007)

Zbigniew Bujak (ur. 29 listopada 1954 w Łopusznie) – polski polityk i nauczyciel akademicki, działacz opozycji demokratycznej w czasach PRL, poseł na Sejm I i II kadencji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W latach 70. uzyskał wykształcenie średnie zawodowe, kończąc szkołę techniczną w Żyrardowie[1][2]. W 1998 ukończył studia politologiczne na Wydziale Dziennikarstwa i Nauk Politycznych Uniwersytetu Warszawskiego[1].

Od 1972 do 1973 pracował w zakładach Polfa w Grodzisku Mazowieckim. Następnie podjął pracę w Zakładach Mechanicznych Ursus[1].

W 1980 zaangażował się w działalność w opozycji demokratycznej, był współzałożycielem Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego „Solidarność” w ZM Ursus w Warszawie. W latach 1980–1981 zasiadał w Krajowej Komisji Porozumiewawczej związku, następnie był członkiem prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność”. Po wprowadzeniu stanu wojennego uniknął zatrzymania w sopockim Grand Hotelu, pozostawał następnie w ukryciu. Przewodniczył Regionalnej Komisji Wykonawczej Regionu Mazowsze NSZZ „S”, zasiadał w Tymczasowej Komisji Koordynacyjnej. Był jednym z najdłużej ukrywających się członków tej organizacji. Został aresztowany w maju 1986, zwolniono go we wrześniu tego samego roku na mocy amnestii. W latach 1986–1987 wchodził w skład tymczasowej rady związku, a od 1987 do 1989 w skład Krajowej Komisji Wykonawczej.

W 1989 uczestniczył w obradach plenarnych Okrągłego Stołu, nie wystartował w wyborach do Sejmu kontraktowego. Był też jednym z trzech (obok Andrzeja Wajdy i Aleksandra Paszyńskiego) założycieli Agory S.A., m.in. wydawcy „Gazety Wyborczej”. W 1990 poparł kandydaturę Tadeusza Mazowieckiego na prezydenta. Był współzałożycielem ROAD, a po przystąpieniu tego ugrupowania do Unii Demokratycznej stanął na czele niewielkiego Ruchu Demokratyczno-Społecznego. W 1991 opublikował (wspólnie z Januszem Rolickim) wywiad-rzekę Przepraszam za Solidarność.

W wyborach parlamentarnych w tym samym roku został jedynym posłem swojej partii z Warszawy. W Sejmie I kadencji przystąpił do koła poselskiego Solidarności Pracy. W 1992 w wyniku połączenia Ruchu Demokratyczno-Społecznego, Solidarności Pracy i Polskiej Unii Socjaldemokratycznej został jednym z trzech współprzewodniczących Unii Pracy (obok Ryszarda Bugaja i Wiesławy Ziółkowskiej). W 1993 po raz drugi uzyskał mandat poselski z listy UP. W wyborach parlamentarnych w 1997 bez powodzenia ubiegał się o reelekcję (UP nie przekroczyła progu wyborczego).

Sprzeciwiając się planom nawiązania przez Unię Pracy współpracy z SLD, w 1998 odszedł z partii wraz z grupą byłych posłów i działaczy, przystępując do Unii Wolności. W 1999 został mianowany prezesem Głównego Urzędu Ceł w rządzie Jerzego Buzka. Stanowisko to zajmował do grudnia 2001.

W 2002 był kandydatem Unii Samorządowej na urząd prezydenta m.st. Warszawy, uzyskując 2,7% głosów[3]. Dwa lata później bez powodzenia kandydował z listy UW do Parlamentu Europejskiego[4]. W 2005 przystąpił do powstałej z przekształcenia UW Partii Demokratycznej, w której działał do 2007.

Należy do Stowarzyszenia Wolnego Słowa. W 2014 współtworzył Komitet Obywatelski Solidarności z Ukrainą (KOSzU)[5][6].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 1,0 1,1 1,2 Nota biograficzna w Encyklopedii Solidarności. [dostęp 2015-03-22].
  2. Strona sejmowa posła II kadencji. [dostęp 2015-03-22].
  3. Serwis PKW – Wybory 2002. [dostęp 2015-03-22].
  4. Serwis PKW – Wybory 2004. [dostęp 2012-08-15].
  5. Komitet Obywatelski Solidarności z Ukrainą(KOSzU). KOSzU. [dostęp 2014-03-05].
  6. Deklaracja założycielska. KOSzU. [dostęp 2014-03-05].
  7. Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 sierpnia 2011 r. o nadaniu orderów (M.P. z 2011 r. Nr 98, poz. 994).
  8. Komunikat o nadaniu Orderu Odrodzenia Polski z dnia 11 listopada 1990 roku. Dz.U.R.P. z 1990 r. Nr 4, poz. 54, s. 59, Londyn 1990. [dostęp 2015-03-22].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]