Lech Wałęsa
Z Wikipedii
| Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej |
|
| Lech Wałęsa | |
 |
|
| ur. 29 września 1943 w Popowie | |
| Poprzednik | Wojciech Jaruzelski (w kraju), Ryszard Kaczorowski (na uchodźstwie) |
| Okres urzędowania | od 22 grudnia 1990 do 22 grudnia 1995 |
| Następca | Aleksander Kwaśniewski |
| Pierwsza Dama | Danuta Wałęsa |
| Szef Kancelarii Prezydenta | pierwszy Jarosław Kaczyński ostatni Stanisław Iwanicki |
| Szef Gabinetu Prezydenta | Mieczysław Wachowski |
| Odznaczenia | |
 |
|
Lech Wałęsa (ur. 29 września 1943 w Popowie) – polski działacz związkowy i polityk, z zawodu elektryk. Lider Solidarności i Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej w latach 1990-1995.
Człowiek roku 1981 według magazynu Time oraz laureat Pokojowej Nagrody Nobla (1983).
Spis treści |
[edytuj] Biografia
Lech Wałęsa urodził się 29 września 1943 w Popowie. Jego rodzicami byli Bolesław Wałęsa (1908–1945), z zawodu cieśla, i Feliksa, z domu Kamieńska (1916–1975). Uczęszczał do szkół w Chalinie i Lipnie[1]. Od czerwca 1961 do maja 1967 pracował w Pracowniczym Ośrodku Maszynowym Łochocin. W 1969 poślubił Danutę z domu Gołoś, z którą ma obecnie ośmioro dzieci.
[edytuj] Działalność opozycyjna w PRL
W latach 1967-1976 był pracownikiem, jako elektryk okrętowy, Stoczni Gdańskiej im. Lenina. W 1970 był członkiem Komitetu Strajkowego w Stoczni Gdańskiej. W 1971 został czasowo członkiem egzekutywy legalnego związku zawodowego, ale kilka miesięcy później został usunięty z tego stanowiska za "pieniactwo"[potrzebne źródło]. W 1976 został zwolniony z pracy za publiczne krytykowanie kierownictwa Stoczni Gdańskiej. Od 8 czerwca 1976 zatrudnił się w Zakładach ZREMB. W czerwcu 1978 włączył się do działalności Wolnych Związków Zawodowych Wybrzeża.
[edytuj] Porozumienia sierpniowe i NSZZ Solidarność
W sierpniu 1980 był jednym z organizatorów i przywódców strajku w Stoczni Gdańskiej. Stał na czele Komitetu Strajkowego, następnie Międzyzakładowego Komitetu Strajkowego. Po podpisaniu porozumienia z delegacją rządową pod przewodnictwem Mieczysława Jagielskiego MKS przekształcił się w Tymczasowy Komitet Koordynacyjny NSZZ "Solidarność", a ten po rejestracji związku w sądzie przekształcił się w Krajową Komisję Wykonawczą. 17 września 1980 Wałęsa wybrany został przewodniczącym Krajowej Komisji Porozumiewawczej. W kwietniu 1981 na zjeździe delegatów NSZZ Solidarność został wybrany formalnie przewodniczącym Solidarności oraz Krajowej Komisji Porozumiewawczej (1980-1981), której zadaniem było utrzymywanie negocjacji z rządem.
[edytuj] Internowanie i inwigilacja
W grudniu 1981 był internowany w Chylicach, Otwocku i Arłamowie, został zwolniony w listopadzie 1982. Rok później wrócił do pracy w Stoczni Gdańskiej na stanowisko elektryka, które zajmował formalnie do 1990 roku.
W 1983 jako lider podziemnej Solidarności otrzymał Pokojową Nagrodę Nobla. Odebrała ją jego żona Danuta Wałęsa 10 grudnia 1983 roku w Oslo[2]. Władze PRL odmówiły wydania Wałęsie paszportu.
W latach 1983-1987 oficjalnie był tylko "prywatną osobą", jednak faktycznie odgrywał rolę trzymanego pod stałym dozorem milicyjnym nieformalnego lidera opozycji[potrzebne źródło]. W 1987 założył półlegalną Krajową Komisję Wykonawczą NSZZ "Solidarność", która dążyła oficjalnie do legalizacji związku. Istniała ona trzy lata.
W 1988 był współorganizatorem strajku w Stoczni Gdańskiej, zakończonego ugodą z rządem i rozpoczęciem rozmów Okrągłego Stołu. Był współtwórcą porozumień Okrągłego Stołu, czyli nieformalnym przywódcą tzw. społecznej części uczestników tych rozmów i oficjalnie jej głównym koordynatorem. Był też współzałożycielem Komitetu Obywatelskiego przy przewodniczącym NSZZ Solidarność.
[edytuj] Okrągły stół
Wałęsa 31 sierpnia 1988 podczas spotkania z gen. Kiszczakiem osiągnął porozumienie w sprawie rozpoczęcia obrad rządu z opozycją w zamian za wygaszenie zorganizowanej przez „Solidarność” fali strajków.
Rozmowy okrągłego stołu rozpoczęły się 6 lutego 1989, a zakończyły 5 kwietnia 1989. W ich wyniku możliwa była zmiana Konstytucji PRL i wybory parlamentarne w czerwcu 1989.
Komitet Obywatelski zdobył w wyborach w 1989 roku 99 ze 100 mandatów w Senacie i wszystkie z 35% pochodzących z wolnego wyboru miejsc w Sejmie. W sierpniu 1989 zorganizował spotkanie z przewodniczącymi ZSL i SD, zawiązując w Sejmie koalicję, która utworzyła następnie pierwszy powojenny niekomunistyczny rząd z Tadeuszem Mazowieckim jako premierem.
[edytuj] Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej
W przeprowadzonych w dwóch turach w listopadzie i grudniu 1990 wyborach powszechnych wybrany został na Prezydenta RP. Sprawował urząd od 22 grudnia 1990 do 22 grudnia 1995.
[edytuj] Polityka zagraniczna
- W roku 1991 jako pierwszy w historii prezydent Polski złożył wizytę w Izraelu
- W roku 1991 jako nowo wybrany prezydent III Rzeczypospolitej odwiedził Stany Zjednoczone i spotkał się z działaczami oraz przywódcami Kongresu Polonii Amerykańskiej w Waszyngtonie, Chicago i wielu innych centrach licznej ludności polskiej
- W marcu 1992, w czasie wizyty w Niemczech wysunął koncepcje NATO-bis i EWG-bis, będące alternatywą dla NATO i EWG dla państw Europy Środkowej
[edytuj] Polityka krajowa
- W roku 1992 przyczynił się do obalenia rządu Jana Olszewskiego po opublikowaniu tzw. listy Macierewicza
- W roku 1993 był inicjatorem założenia Bezpartyjnego Bloku Wspierania Reform
- W maju 1993 rozwiązał Sejm i Senat wskutek uchwalenia wotum nieufności dla rządu Suchockiej
[edytuj] Wybory prezydenckie w 1995
Wałęsa przegrał w drugiej turze wyborów prezydenckich przeprowadzonej 19 listopada 1995 z Aleksandrem Kwaśniewskim.
[edytuj] Działalność po prezydenturze
[edytuj] W kraju
- W roku 1995 założył pozarządową organizację Fundacja "Instytut Lecha Wałęsy"
- W latach 1996-97 próbował organizować własną partię polityczną, jednak ostatecznie poparł kampanię wyborczą AWS, która skończyła się w 1997 roku wygraną tego ugrupowania w wyborach parlamentarnych. Jego zasługa w tym sukcesie jest jednak minimalna, a sam Wałęsa po roku odwrócił się od AWS i zaczął ją krytykować.
- W roku 2000 ponownie przegrał wybory prezydenckie, otrzymując śladowe poparcie (1,01%), po którym ogłosił ostateczne odejście na polityczną emeryturę.
- W roku 2004 otrzymał Dyplom Specjalny MSZ za wybitne zasługi dla promocji Polski w świecie.
- W lutym 2005 roku napisał list otwarty na temat kontrowersyjnej rozgłośni katolickiej Radia Maryja – oskarżył ją mocnymi słowami o spiskowe teorie na temat III RP, antysemityzm i ksenofobię. Bodźcem do tego działania stało się oskarżenie Wałęsy na antenie Radia Maryja o współpracę ze Służbą Bezpieczeństwa pod pseudonimem "Bolek". Spotkał go za to agresywny atak ze strony środowisk prawicy. Wałęsa publicznie ogłosił poparcie dla powstającej Partii Demokratycznej i niemal równolegle poparł kandydaturę Donalda Tuska z Platformy Obywatelskiej na prezydenta RP[potrzebne źródło].
- 16 listopada 2005 roku uzyskał decyzją Instytutu Pamięci Narodowej status pokrzywdzonego przez służby bezpieczeństwa PRL i zapowiedział walkę na drodze sądowej z osobami oskarżającymi go o działalność agenturalną.
- 22 sierpnia 2006 Lech Wałęsa wystąpił z Solidarności, gdyż uznał, że związek za bardzo zaangażował się w poparcie PiS i braci Kaczyńskich. Decyzję rozważał już w roku 2005, kiedy polecił opłacenie składek członkowskich tylko do końca roku.
- 11 czerwca 2007 Sąd Okręgowy w Gdańsku orzekł, iż Lech Wałęsa naruszył dobra osobiste Krzysztofa Wyszkowskiego, nazywając go między innymi "małpą z brzytwą", "wariatem", "chorym debilem".
- 19 czerwca 2007 na swojej stronie internetowej napisał komentarz, w którym nazwał obecnego Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego "s...synem", zaś w programie publicystycznym Kropka nad i na antenie telewizji TVN 24 podtrzymał to zdanie[3].
- 24 września 2008 Sąd Okręgowy w Gdańsku podtrzymał wyrok z 11 czerwca 2007, iż Lech Wałęsa naruszył dobra osobiste Krzysztofa Wyszkowskiego.
[edytuj] Na arenie międzynarodowej
- W lutym 2002 – podczas uroczystego otwarcia Zimowych Igrzysk Olimpijskich 2002 reprezentował Europę, niosąc flagę olimpijską u boku sławnych przedstawicieli pozostałych kontynentów
- W czerwcu 2004 jako pełnomocnik Prezydenta RP Kwaśniewskiego reprezentował władze polskie na pogrzebie byłego prezydenta USA Ronalda Reagana
- Pod koniec 2004 – poparł publicznie Pomarańczową Rewolucję na Ukrainie – jego widok na wiecu na kijowskim Majdanie wywołał euforię tłumów. Próbował mediować pomiędzy skłóconymi stronami – obozem Wiktora Juszczenki i Wiktora Janukowycza, lecz obóz Janukowycza odrzucił jego próby mediacji na samym starcie.
- W kwietniu 2005 na zaproszenie Prezydenta RP Aleksandra Kwaśniewskiego wziął udział w delegacji władz polskich na pogrzebie papieża Jana Pawła II. Wówczas z inicjatywy Tadeusza Mazowieckiego doszło do pierwszej od czasu wyborów z 1995 rozmowy obu prezydentów.
- W październiku 2008 przy poparciu rządu Donalda Tuska, pomimo sprzeciwu prezydenta Lecha Kaczyńskiego, Lech Wałęsa został członkiem nowo utworzonej 12-osobowej grupy refleksyjnej Unii Europejskiej, określanej jako "Rada Mędrców". Grupa, której powołanie zaproponował prezydent Francji Nicolas Sarkozy, ma się zająć rozpatrywaniem fundamentalnych zagadnień wymagających zmian i decyzji politycznych w niedalekiej przyszłości, takich jak globalizacja, zmiany klimatyczne, imigracja, rynek pracy itd.[4]
[edytuj] Posądzenia o współpracę z SB
Od wczesnych lat 90. w wypowiedziach dawnych współpracowników Lecha Wałęsy i jego przeciwników politycznych (m.in. Krzysztofa Wyszkowskiego, Andrzeja Gwiazdy, Anny Walentynowicz oraz niektórych działaczy Solidarności) pojawiają się oskarżenia o współpracę ze Służbą Bezpieczeństwa. Lech Wałęsa został wymieniony jako tajny współpracownik SB o pseudonimie "Bolek" również przez prezydenta Lecha Kaczyńskiego w czerwcu 2008[5][6]. Podobne opinie pojawiały się w filmach dokumentalnych Nocna zmiana (1994) i Plusy dodatnie, plusy ujemne (2005-2006) oraz w książkach SB a Lech Wałęsa. Przyczynek do biografii[7] (2008), Sprawa Lecha Wałęsy[8] (2008) i Lech Wałęsa. Idea i historia[9] (2009) .
Akta SB dotyczące Lecha Wałęsy są niepełne. Wiadomo, że w 1992-1994 Wałęsa jako Prezydent RP wystąpił do UOP o ich udostępnienie. W 1996 stwierdzono brak części dokumentów i brak wypożyczonych mikrofilmów. Kilkadziesiąt ponumerowanych stron powyrywano - nie wiadomo dziś czy wróciły do MSW zdekompletowane, czy też zniszczono je później, aby skompromitować Wałęsę, jak on sam utrzymuje[10], [11].
Wyrokiem z 11 sierpnia 2000 Sąd Apelacyjny w Warszawie V Wydział Lustracyjny orzekł, że oświadczenie lustracyjne złożone przez kandydata na Prezydenta RP Lecha Wałęsę jest zgodne z prawdą[12] w rozumieniu ustawy lustracyjnej z 11 kwietnia 1997 r.[13].
16 listopada 2005 Lech Wałęsa otrzymał zaświadczenie nr 1763/05[14], wystawione przez IPN, w którym stwierdzono, iż przysługuje mu status osoby pokrzywdzonej w rozumieniu art. 6 ustawy o IPN z 18 grudnia 1998 r.[15]. IPN przyznał Wałęsie status pokrzywdzonego w drodze tajnego głosowania, w stosunku głosów 4:3[16].
1 grudnia 2008 IPN upublicznił protokół z przesłuchania w dniu 18 listopada 2008 Edwarda Graczyka, byłego funkcjonariusza SB, osoby od dawna uchodzącej w publicznym obiegu za zmarłą (w 2000 w uzasadnieniu do orzeczenia Sądu Lustracyjnego Graczyk wymieniony był jako osoba nieżyjąca, co za tym dokumentem powtórzyli autorzy książki SB a Lech Wałęsa. Przyczynek do biografii). Edward Graczyk, funkcjonariusz przydzielony od grudnia 1970 w Gdańsku do kontaktów z Lechem Wałęsą, oświadczył, że Lechowi Wałęsie w dokumentach przypisany był pseudonim "Bolek", że przekazał mu pieniądze na zwrot poniesionych kosztów podróży, że w wyniku przekazywanych przez Wałęsę informacji nikt nie ucierpiał oraz, iż nie wie czy na podstawie przedstawionych mu dokumentów Wałęsa został zarejestrowany jako Tajny Współpracownik[17]. W osobnym oświadczeniu medialnym sam Graczyk zaprzeczył, jakoby werbował Wałęsę na Tajnego Współpracownika[18].
[edytuj] Ordery i odznaczenia
[edytuj] Polskie
Lech Wałęsa z tytułu swego wyboru na urząd Prezydenta RP stał się:
- Kawalerem Orderu Orła Białego, Wielkim Mistrzem Orderu i przewodniczył jego Kapitule,
- Kawalerem Orderu Odrodzenia Polski I klasy, Wielkim Mistrzem Orderu i przewodniczył jego Kapitule.
[edytuj] Zagraniczne
- 1989 – Order I Klasy Francisco de Miranda[19]
- 1991 – Wielki Krzyż Orderu Łaźni – Wielka Brytania[19]
- 1991 – Krzyż Wielki Orderu Legii Honorowej – Francja[19]
- 1991 – Wielki Krzyż, Order Zasługi Republiki Italii – Włochy[19]
- 1993 – Królewski Order Serafinów – Szwecja[19]
- 1993 – Order Słonia – Dania[19]
- 1993 – Wielki Krzyż :Order Białej Róży – Finlandia[19]
- 1994 – Wielki Krzyż Orderu Zasług Republiki Węgierskiej[19]
- 1999 – Medal Wolności National Endowment for Democracy – Waszyngton, USA[19]
- 1999 – Międzynarodowa Nagroda Wolności – Memphis, USA[19]
- 1999 – Order Białego Lwa – Czechy[19]
- 2001 – Gran Gruz Placa de Oro de la Orden Heraldica do Cristobal Colon – Republika Dominikany[19]
- 2006 – Wielki Krzyż Orderu Ziemi Maryjnej – Estonia[20]
- Order Lwa Niderlandzkiego I. kl. – Holandia[19]
- Order Piusa XII – Watykan[19]
- Order Zasługi Republiki Federalnej Niemiec[19]
- Order Zasług Republiki Chile[19]
- Narodowy Order Krzyża Południa – Brazylia[19]
- Medal Niepodległości Republiki Turcji[19]
- Wojskowy Order Św. Jakuba z Mieczami – Portugalia[19]
- Medal UNESCO[19]
- Order Henryka Portugalskiego – Portugalia[19]
- Order św. Olafa – Norwegia[19]
- Medal Republiki Urugwaju[19]
[edytuj] Wyróżnienia
Od opuszczenia fotela prezydenckiego w 1995 roku do czerwca 2004 roku otrzymał 15 doktoratów honorowych.
Za "działalność dla dobra publicznego, dobrosąsiedzkich stosunków i pokoju" Lech Wałęsa został odznaczony przyznaną Zarząd Krajowy Ogólnopolskiego Stowarzyszenia Społecznego "Misja Pojednania" (powołanego w wyniku historycznego spotkania i pojednania się w 1993 r. obrońców Westerplatte i marynarzy z pancernika Schleswig-Holstein) Komandorię Missio Reconciliationis.[21]
Jako pierwszy Polak zdobył w 1981 roku tytuł Człowieka Roku magazynu Time. W 1995 roku otrzymał tytuł Człowiek Roku tygodnika Wprost. Jest laureatem statuetki Nagrody Humanitarnej VICTORIA, którą odebrał w świdnickiej katedrze, a także Nagrody Kisiela 2005 oraz nagrody Galileo 2000 w (2007).[22]
17 lipca 1996 wyróżniony honorowym tytułem Przyjaciel Ludzi Bezdomnych, nadawanym przez twórcę Monaru – Marka Kotańskiego. Funkcjonuje również stowarzyszenie jego imienia – Stowarzyszenie imienia Lecha Wałęsy.
Z rąk Królowej Brytyjskiej Elżbiety II otrzymał godność Honorowego Członka Orderu Łaźni (Honorary Member of the Most Honourable Order of the Bath; obywatele brytyjscy otrzymują przy nadaniu tego orderu osobiste szlachectwo, ale nie odnosi się to do cudzoziemców), a w 1993 roku z okazji udekorowania szwedzkim odznaczeniem – Orderem Św. Serafina nadano mu herb mający zastosowanie wyłącznie do celów orderowych [23].
24 maja 2007 Rada Miasta Stołecznego Warszawy przyznała mu tytuł Honorowego Obywatela. Dyplom z rąk prezydent stolicy Hanny Gronkiewicz-Waltz oraz przewodniczącej Rady Miasta Ewy Malinowskiej-Grupińskiej odebrał 31 lipca 2007, w przeddzień rocznicy wybuchu powstania warszawskiego.
W 2007 został dożywotnim członkiem FOSE – Przyjaciele Skautingu w Europie. Oficjalnego przyjęcia do FOSE dokonał Jørgen Rasmussen, prezes Europejskiej Fundacji Skautowej[24].
[edytuj] Życie prywatne
Jeden z synów Wałęsy, Jarosław Wałęsa, jest posłem Platformy Obywatelskiej na Sejm VI kadencji. Córka, Maria Wiktoria, była rzeczniczką biura prasowego ojca. W 2006 wzięła udział w IV serii programu TVN Taniec z gwiazdami, gdzie wraz z Pawłem Godkiem zajęła VII miejsce. Najstarszy syn, Bogdan, był funkcjonariuszem gdańskiej Delegatury UOP[25].
Od czasu strajku w Stoczni Gdańskiej w sierpniu 1980 Lech Wałęsa pokazuje się w miejscach publicznych z charakterystycznym plastikowym znaczkiem wpiętym w klapę marynarki. Przedstawia on wizerunek Matki Boskiej Częstochowskiej[26].
27 lutego 2008 w klinice Methodist DeBakey Heart and Vascular Center w Houston, Wałęsa został poddany zabiegowi, podczas którego wszczepiono mu dwukomorowy rozrusznik-defibrylator oraz stent[27].
Lech Wałęsa posiada dwa numery gadu-gadu : 5606334 i 1980. Prowadzi dwa blogi na stronach http://www.mojageneracja.pl/1980 i http://www.mojageneracja.pl/5606334. Prowadzi wideoblog na stronie http://lechwalesa.bloog.pl/. Posiada profile na stronach http://wirtualni.wp.pl/uid,21895,wizytowka.html i http://lechwalesa.blip.pl/.
[edytuj] Książki autorstwa Lecha Wałęsy
W 1984 Wałęsa wydał autobiografię zatytułowaną Droga nadziei. W 2007 ukazała się książka Lech Wałęsa. Moja III RP. Straciłem cierpliwość, a w 2008 nowa obszerna autobiografia Wałęsa. Droga do prawdy. Autobiografia. [28]
[edytuj] Ciekawostki
Postać Lecha Wałęsy znalazła się w kilku światowej sławy teledyskach, m.in. Michaela Jacksona (Man in the Mirror) lub The Scorpions (Wind of Change). Na obu widać prezydenta Wałęsę z końca lat 80.
Przypisy
- ↑ http://www.ilw.org.pl/13,10
- ↑ "Gra o Nobla" – nieznane fakty i kulisy nagrody dla Wałęsy (pol.). [dostęp 2008-12-14].
- ↑ Wałęsa: s...syn to jeszcze za mało, nie ma trafniejszego słowa.
- ↑ Wałęsa chce się wycofać z Rady Mędrców
- ↑ wywiad udzielony Tv Polsat 4 VI 2008 stenogram, www.prezydent.pl.
- ↑ wywiad Moniki Olejnik w "Kropce nad i", 15 X 2008, TVN 24
- ↑ Sławomir Cenckiewicz, Piotr Gontarczyk: SB a Lech Wałęsa: przyczynek do biografii. Gdańsk: Instytut Pamięci Narodowej – Komisja Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu, 2008. ISBN 978-83-60464-74-8.
- ↑ Sławomir Cenckiewicz: Sprawa Lecha Wałęsy. Poznań: Zysk i S-ka Wydawnictwo, 2008. ISBN 978-83-7506-242-7.
- ↑ Paweł Zyzak: Lech Wałęsa. Idea i historia. Arcana, 2009.
- ↑ Łukasz Korda: SB a prezydent Wałęsa. W: Polskie Radio Online [on-line]. 2008-06-27. [dostęp 2009-08-19].
- ↑ Witold Świetlik. Wojna na życiorysy Wałęsy. Prezydent pisze polemikę. „Polska”, s. 3 (2008-06-21). [dostęp 2009-08-19].
- ↑ Uzasadnienie wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dn. 11 sierpnia 2000 r. ws. oświadczenia lustracyjnego Lecha Wałęsy.
- ↑ Ustawa z dnia 11 kwietnia 1997 r. o ujawnieniu pracy lub służby w organach bezpieczeństwa państwa lub współpracy z nimi w latach 1944-1990 osób pełniących funkcje publiczne (Dz. U. z 1997 r. Nr 70, poz. 443)}
- ↑ Zaświadczenie o przyznaniu Lechowi Wałęsie statusu osoby pokrzywdzonej., 16.11.2005
- ↑ Ustawa z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu (Dz. U. z 1998 r. Nr 155, poz. 1016)
- ↑ I. Janke: Historycy na froncie, Rzeczpospolita, 6.06.2008
- ↑ Protokół z przesłuchania świadka byłego funkcjonariusza SB Edwarda Graczyka.
- ↑ Nigdy nie dałem Wałęsie pieniędzy.
- ↑ 19,00 19,01 19,02 19,03 19,04 19,05 19,06 19,07 19,08 19,09 19,10 19,11 19,12 19,13 19,14 19,15 19,16 19,17 19,18 19,19 19,20 19,21 19,22 Odznaczenia Lecha Wałęsy
- ↑ http://www.president.ee/et/vabariik/teenetem2rgid.php?gid=89322
- ↑ http://www.ordynariat.wp.mil.pl/wiadomosc_wiecej.php?idwiadomosc=3908
- ↑ "Włochy: kolejna nagroda dla Lecha Wałęsy"
- ↑ Wyjaśnienie charakteru herbu nadanego Lechowi Wałęsie
- ↑ Wałęsa członkiem FOSE
- ↑ Bartosz Życiński: Syn Wałęsy z promilami, Wieczór Wybrzeża, 06.04.2001
- ↑ onet.pl z 2009-03-01
- ↑ http://www.ilw.org.pl/Komunikat28.02.2008.html
- ↑ Gazeta Wyborcza – "Nowa autobiografia, Wałęsa ujawnia nowe fakty ze swojego życia"
[edytuj] Zobacz też
Grafiki i media na Wikimedia Commons
Teksty źródłowe w Wikiźródłach
Cytaty w Wikicytatach
- Skład Kancelarii Prezydenta Lecha Wałęsy
- Wybory prezydenckie w Polsce 1990
- Wybory prezydenckie w Polsce 1995
- Wybory prezydenckie w Polsce 2000
- Debata pomiędzy Alfredem Miodowiczem i Lechem Wałęsą
[edytuj] Linki zewnętrzne
- Fundacja Instytut Lecha Wałęsy
- Lech Wałęsa w encyklopedii Britannica (ang.)
- Perspektywa historyczna Lecha Wałęsy – wywiad z Janiną Paradowską 23 września 2008
- Podziękowanie Lecha Wałęsy za odznaczenie Polonia Restituta nadane przez Prezydenta RP na uchodźstwie Juliusza Nowina-Sokolnickiego
| Poprzednik Wojciech Jaruzelski |
 |
Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej 1990-1995 |
|
Następca Aleksander Kwaśniewski |
|
|||||||||||||||||||
|
|||||
