Oskar Sosnowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Oskar Wiktor Sosnowski (ur. 6 listopada 1880 Warszawa, zm. 24 września 1939 Warszawa) – polski architekt i konserwator zabytków.

W 1903 ukończył Instytut Politechniczny w Warszawie. Po studiach pracował w wydziale budowlanym kolei warszawsko-wiedeńskiej. Pracował także u Józefa Piusa Dziekońskiego. W 1914 został profesorem zwyczajnym Politechniki Lwowskiej, zaś w 1919 Politechniki Warszawskiej. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej[1]. Był kierownikiem wydziału w Ministerstwie Spraw Polskich Ukraińskiej Republiki Ludowej[1].

W swoich projektach nawiązywał do form historycznych, stosując jednak nowe materiały jak żelbet. W projekcie osiedla Miasto-Ogród Sadyba po raz pierwszy zastosował formę urbanistyczną, znaną jako okolnica.

W 1922 był inicjatorem utworzenia Towarzystwa Urbanistów Polskich. W 1929 założył Zakład Architektury Polskiej na Politechnice Warszawskiej.

Zmarł na zakażenie krwi po zmiażdżeniu nogi podczas ratowania zbiorów zbombardowanego Zakładu Architektury Polskiej i Historii Sztuki Politechniki Warszawskiej[1]. Jego dwaj synowie zginęli w powstaniu warszawskim[1].

Wybrane prace[edytuj | edytuj kod]

Dzieła[edytuj | edytuj kod]

  • Powstanie, układ i cechy charakterystyczne sieci ulicznej na obszarze wielkiej Warszawy (1930)
  • Dzieje budownictwa w Polsce (nieukończone, t. 1 opublikowany przez PWN w 1964)

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 A. K. Kunert, Z. Walkowski, Kronika kampanii wrześniowej 1939, Wydawnictwo Edipresse Polska, Warszawa 2005, ISBN 83-60160-99-6, s. 109.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Maria Brykowska, Sosnowski Oskar, [w:] Polski słownik biograficzny konserwatorów zabytków, red. Henryk Kondziela, Hanna Krzyżanowska, z. 2, Poznań, Wydaw. Poznańskie 2006, ISBN 83-7177-416-8