Patrick Kane

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Patrick Kane
Patrick Kane 2009.jpg

Patrick Kane w barwach Chicago Blackhawks (2009)
Pozycja prawoskrzydłowy
Uchwyt kija lewy
Przydomek Kaner
Wzrost 178 cm
Masa 81 kg
Klub Stany Zjednoczone Chicago Blackhawks
Numer 88
Narodowość  Stany Zjednoczone
Urodzony 19 listopada 1988 w Buffalo
Draft NHL 1 runda, 1 numer, 2007
Chicago Blackhawks
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Patrick Kane (ur. 19 listopada 1988 w Buffalo) – amerykański hokeista, reprezentant USA, dwukrotny olimpijczyk.

Kariera klubowa[edytuj | edytuj kod]

Patrick Kane uczęszczał do szkoły St. Martin of Tours. Zaczynał hokejową karierę grając w Cazenovia Chiefs - klubie z jego rodzinnego miasta South Buffalo.

Do OHL był dratowany w 2004 roku[1], ale przeszedł do London Knights w sezonie 2006/2007. Wcześniej Kane występował w reprezentacji Stanów Zjednoczonych do lat 18 (United States U-18 National Team Development). Podczas sezonu 2005/2006 zdobył 102 punkty.

Młodzieżowa kariera Kane'a w OHL rozpoczęła się od mocnego uderzenia. Grając w jednej formacji z Siarhiejem Kascicynem i Samem Gagnerem zgromadził 145 punktów, a razem z Kascicyn i Gagnerem 394. Razem z London Knights skończyli play-off przegrywając w finale konferencji zachodniej 1-4 z Plymouth Whalers. W play-off Kane strzelił 10 goli i zaliczył 21 asyst co daje 31 punktów w 16 meczach. 27 kwietnia 2007 Kane przyznano Emms Family Award dla najlepszego debiutanta w OHL.

22 czerwca 2007 w drafcie NHL z 2007 został wybrany przez Chicago Blackhawks z numerem 1. 25 lipca tego roku menedżer genralny Blackhawks Dale Tallon ogłosił, iż podpisali trzyletni kontrakt z Kanem.

2 listopada 2007 został wybrany najlepszym debiutującym zawodnikiem w NHL w październiku. W tym miesiącu strzelił 5 goli i zaliczył 11 asyst w 12 meczach.

2 grudnia 2007 Blackhawks rozgrywali wyjazdowy mecz z Buffalo Sabres. Była to pierwszy mecz Kane'a w rodzimym mieście podczas kariery w NHL. Z tej okazji odbyła się ceremonia przed spotkaniem. Chicago przegrało mecz 3:1, a jedyną bramkę strzelił Kane.

12 czerwca 2008 Kane otrzymał Calder Memorial Trophy, nagrodę dla najlepszego debiutującego zawodnika w NHL. Wygrał rywalizację z kolegami z drużyny Jonathanem Toewsem i napastnikiem Washington Capitals Nicklasem Bäckströmem.

5 grudnia 2009 przedłużył kontrakt z klubem o 5 lat[2].

Od października 2012 do grudnia 2012 roku na okres lokautu w sezonie NHL (2012/2013) związany kontraktem ze szwajcarskim klubem EHC Biel[3]. Następnie na koniec 2012 roku na tej samej zasadzie zawodnik szwajcarskiej drużyny HC Davos jedynie podczas turnieju Puchar Spenglera 2012 [4].

W lipcu 2014 przedłużył kontrakt z Chicago o osiem lat[5].

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

Występował w juniorskich kadrach USA na turniejach mistrzostw świata do lat 17, do lat 18 i do lat 20. W reprezentacji seniorskiej uczestniczył w turniejach mistrzostw świata w 2008 oraz zimowych igrzysk olimpijskich 2010, 2014.

Statystyki[edytuj | edytuj kod]

Klubowe

GP = mecze, G = gole, A = Asysty, Pts = Punkty, PIM = Kary w minutach

Sezon Regularny Play-off
Sezon Klub Liga GP G A Pts PIM GP G A Pts PIM
2004–05 US National Team NAHL 63 32 38 70 16
2005–06 US National Team NAHL 58 52 50 102 22
2006–07 London Knights OHL 58 62 83 145 52 16 10 21 31 16
2007–08 Chicago Blackhawks NHL 82 21 51 72 52
NAHL razem 121 84 88 172 38
OHL razem 58 62 83 145 52 16 10 21 31 16
NHL razem 82 21 51 72 52
Reprezentacyjne

GP = mecze, G = gole, A = Asysty, Pts = Punkty, PIM = Kary w minutach

Rok Wydarzenie   GP G A Pts PIM
2008 MŚ Elita 7 3 7 10 0
Razem 7 3 7 10 0

Sukcesy i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Patrick Kane (z lewej) w barwach USA podczas ZIO 2010. Obok Norweg Marius Holtet
Reprezentacyjne
Klubowe
Indywidualne

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]


Poprzednik
Erik Johnson
Pierwszy numer Draftu NHL
2007
Następca
Steven Stamkos