Mistrzostwa świata do lat 18 w hokeju na lodzie mężczyzn

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Mistrzostwa świata do lat 18 w hokeju na lodzie mężczyzn
Mistrzostwa świata U-18 w hokeju na lodzie
Złoty medal
Złoty medal
Dyscyplina hokej na lodzie
Organizator rozgrywek IIHF
Data założenia 1999
Zwycięzcy
Obecny zwycięzca  Kanada
Najwięcej zwycięstw  Stany Zjednoczone (7 razy)

Mistrzostwa świata U-18 w hokeju na lodzie jest to coroczny turniej hokeja na lodzie organizowany przez IIHF, który ma na celu wyłonienie najlepszej drużyny świata w kategorii do lat osiemnastu. Zazwyczaj rozgrywana w kwietniu. Jest rozgrywany podobnym systemem co Mistrzostwa świata juniorów w hokeju na lodzie. Inną nazwą tych rozgrywek jest Mistrzostwa świata do lat 18 w hokeju na lodzie.

W głównym turnieju uczestniczy dziesięć drużyn podzielonych na dwie pięciodrużynowe grupy z których zwycięzcy grup awansują do półfinału, dwie kolejne walczą w dodatkowym spotkaniu o awans do półfinału, zaś czwarta i piąta drużyna w danej grupie walczą o utrzymanie w elicie.

Zazwyczaj w turnieju nie uczestniczą najlepsi zawodnicy z danego rocznika. Spowodowane jest to trwającym sezonem lig juniorskich w Ameryce Północnej w tym Canadian Hockey League.

System mistrzostw[edytuj | edytuj kod]

System mistrzostw opiera się na hierarchiczności dywizji, powiązanych ze sobą zasadą awansów i spadków. Państwa, które zajmą pierwsze pozycje w danej części mistrzostw wspinają się po stopniach „piramidy” coraz wyżej, zaś te plasujące się na ostatnich lokatach spadają w dół do coraz poziomów mistrzostw. Teoretycznie jest możliwe, aby państwo z najniższej dywizji, awansując rok po roku wygrał mistrzostwo świata.

Obecnie w mistrzostwach świata bierze udział 44 reprezentacje narodowe. Są one podzielone na:

  • Elitę: gra w niej 10 zespołów podzielonych na 2 grupy. Tylko zespoły z elity mają szanse na zdobycie mistrzostwa świata.
  • I dywizję: gra w niej 12 zespołów podzielonych na 2 grupy.
  • II dywizję: gra w niej 12 zespołów podzielonych na 2 grupy.
  • III dywizję: gra w niej 10 zespołów podzielonych na 2 grupy.

Rozgrywki elity podzielone są na dwie fazy. Pierwsza faza to rozgrywki grupowe, a druga to rozgrywki pucharowe i walka o utrzymanie. Do fazy pucharowej przystępują zespoły, które zajęły pierwsze trzy miejsca w dwóch grupach. Zwycięzcy grup mają zapewniony bezpośredni awans do półfinałów, zaś drużyny z drugich i trzecich miejsc awansują do ćwierćfinałów. Od tej części turnieju obowiązuje system pucharowy. Zwycięzca meczu przechodzi do następnej rundy, zaś przegrany kończy walkę o złoty medal. Zwycięzca finału zdobywa tytuł mistrza świata. Natomiast do walki o utrzymanie przystępują dwa najgorsze zespoły z fazy grupowej. Zespoły te zostają przydzielone do jednej czteroosobowej grupy. Do I dywizji spadają zespoły z dwóch ostatnich miejsc.

W niższych dywizjach tzn.: pierwszej, drugiej i trzeciej obowiązuje nieco inny system rozgrywek. Nie ma fazy pucharowej, a drużyn podzielone są na dwie grupy. Zwycięzca danej grupy awansuje o jeden szczebel wyżej w hierarchii mistrzostw, zaś ostatnie drużyny spadają o jeden szczebel niżej.

Poziom

Klasa rozgrywkowa

1

Elita
10 państw

2

Dywizja I Grupa A
6 państw

Dywizja I Grupa B
6 państw

3

Dywizja II Grupa A
6 państw

Dywizja II Grupa B
6 państw

4

Dywizja III Grupa A
5 państw

Dywizja III Grupa B
5 państw

Medaliści mistrzostw[edytuj | edytuj kod]

Rok i miejsce turnieju elity Złoto Srebro Brąz
1999 Niemcy Füssen/Kaufbeuren  Finlandia  Szwecja  Słowacja
2000 Szwajcaria Kloten/Weinfeld  Finlandia  Rosja  Szwecja
2001 Finlandia Helsinki/Lahti/Heinola  Rosja Szwajcaria Szwajcaria  Finlandia
2002 Słowacja Trnawa/Pieszczany  Stany Zjednoczone  Rosja  Czechy
2003 Rosja Jarosław  Kanada  Słowacja  Rosja
2004 Białoruś Mińsk  Rosja  Stany Zjednoczone  Czechy
2005 Czechy Pilzno/Czeskie Budziejowice  Stany Zjednoczone  Kanada  Szwecja
2006 Szwecja Ängelholm/Halmstad  Stany Zjednoczone  Finlandia  Czechy
2007 Finlandia Tampere/Rauma  Rosja  Stany Zjednoczone  Szwecja
2008 Rosja Kazań  Kanada  Rosja  Stany Zjednoczone
2009 Stany Zjednoczone Fargo/Moorhead  Stany Zjednoczone  Rosja  Finlandia
2010 Białoruś Mińsk  Stany Zjednoczone  Szwecja  Finlandia
2011 Niemcy Crimmitschau/Drezno  Stany Zjednoczone  Szwecja  Rosja
2012 Czechy Brno/Znojmo  Stany Zjednoczone  Szwecja  Kanada
2013 Rosja Soczi  Kanada  Stany Zjednoczone  Finlandia
2014 Finlandia Lappeenranta/Imatra

Mistrzostwa w Polsce[edytuj | edytuj kod]

Do tej pory nie odbyły się w Polsce mistrzostwa świata elity w tej kategorii wiekowej. Jednak czterokrotnie Polacy organizowali mistrzostwa świata dywizji pierwszej. Po raz pierwszy miało to miejsce w 2005 roku, kiedy mistrzostwa odbyły się w Sosnowcu, dwa lata później odbyły się w Sanoku. W 2008 roku odbyły się w Toruniu, zaś w 2010 w Krynicy-Zdroju.

Wikimedia Commons