Joni Mitchell
| Joni Mitchell | |
 Joni Mitchell (1983) |
|
| Imię i nazwisko | Roberta Joan Anderson |
| Data i miejsce urodzenia | 7 listopada 1943 Fort Macleod |
| Instrument | gitara |
| Typ głosu | kontralt |
| Gatunek | AOR[1], jazz[1], jazz-rock[1], rock psychodeliczny[1], folk rock[1], muzyka poważna[1] |
| Zawód | muzyk (piosenkarka, kompozytorka), autorka tekstów piosenek |
| Aktywność | od 1964 |
| Wytwórnia płytowa | Reprise, Asylum, Geffen, Nonesuch, Hear Music |
| Odznaczenia | |
 |
|
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons |
|
| Strona internetowa | |
Joni Mitchell, właśc. Roberta Joan Anderson (ur. 7 listopada 1943 w Fort Macleod[1]) – kanadyjska piosenkarka folk rockowa, popowa i jazz rockowa oraz wokalistka jazzowa. Zaczynała swoją karierę muzyczną w małych klubach nocnych w Zachodniej Kanadzie, później grając na ulicach Toronto. W 1965 Mitchell przeprowadziła się do Kalifornii, gdzie nagrała swój pierwszy album w 1968. Przeboje takie jak "Big Yellow Taxi" i "Woodstock" z jej następnego albumu, Ladies of Canyon, uznane były za definiujące dla całego pokolenia. Jej najbardziej osobisty album Blue wydany w 1971 nazwany był jednym z najlepszych albumów w historii[2]. Zawsze poszukująca nowych inspiracji, Mitchell eksperymentowała z różnymi gatunkami – wczęśniejsze albumy wpisywały się w stylistykę folk rock, późniejsze albumy były inspirowane jazzem i muzyką elektroniczną, jej największy komercyjny sukces Court and Spark z 1974 ma popowe brzmienie.
Mitchell miała nieoceniony wpływ na twórców różnych gatunków. Jest też wysoce ceniona przez krytyków. Allmusic napisało o niej: "Kiedy opadnie kurz, Joni Mitchell wyłoni się jako najważniejsza i najbardziej wpływowa piosenkarka drugiej połowy XX-wieku"[3]. W równie pochlebnych słowach Rolling Stone nazwało Mitchell "jednym z najlepszych tekściarzy w historii"[4].
Spis treści |
Życiorys [edytuj]
Joni Mitchell urodziła się w Albercie jako Roberta Joan Anderson. Już jako nastolatka nauczyła się grać na gitarze z samouczka Pete'a Seegera. W czasie studiów zaczęła grać profesjonalnie najpierw w Albercie, a potem w Toronto.
W 1965 wyszła za mąż za folkowego piosenkarza Chucka Mitchella. To krótkotrwałe małżeństwo zaowocowało pseudonimem artystycznym, pod którym artystka jest znana. Krótko po zawarciu małżeństwa Joni przeniosła się do Detroit, a potem do Nowego Jorku, by tam kontynuować swą muzyczną karierę. Z czasem stała się jedną z najważniejszych kobiecych gwiazd gatunku folk rocka.
W swej długiej karierze Joni Mitchell przeszła przez fazę zainteresowania lżejszym gatunkiem muzyki pop, jak i jazzem, a nawet muzyką etniczną, lecz dziedziną jej największych dokonań jest folk rock, w którym zaliczana jest do ścisłego grona najważniejszych gwiazd gatunku.
Do największych przebojów Joni Mitchell należą Both Sides Now, Eastern Rain, The Circle Game, Big Yellow Taxi, You Turn Me On (I'm a Radio), Help Me, Free Man in Paris, Raised on Robbery oraz najważniejszy w jej twórczości Woodstock, rozsławiony coverem grupy Crosby, Stills, Nash & Young.
W 1997 Joni Mitchell została wprowadzona do Rock and Roll Hall of Fame[5].
W 2003 została sklasyfikowana na 72. miejscu listy 100 najlepszych gitarzystów wszech czasów magazynu Rolling Stone[6].
Nagrody Grammy [edytuj]
| Rok | Kategoria | Nagrania | Wynik |
|---|---|---|---|
| 1969 | Best Folk Performance | Clouds | Wygrana |
| 1974 | Album of the Year | Court and Spark | Nominacja |
| 1974 | Record of the Year | "Help Me" | Nominacja |
| 1974 | Pop Female Vocalist | Court and Spark | Nominacja |
| 1974 | Best Arrangement Accompanying Vocalist(s) | "Down To You" | Wygrana |
| 1976 | Pop Female Vocalist | The Hissing of Summer Lawns | Nominacja |
| 1977 | Best Album Package | Hejira | Nominacja |
| 1988 | Pop Female Vocalist | Chalk Mark in a Rain Storm | Nominacja |
| 1995 | Best Pop Album | Turbulent Indigo | Wygrana |
| 1995 | Best Album Package | Turbulent Indigo | Wygrana |
| 2000 | Best Female Pop Vocal Performance | Both Sides Now | Nominacja |
| 2000 | Best Traditional Pop Vocal Album | Both Sides Now | Wygrana |
| 2002 | Lifetime Achievement Award | – | Wygrana |
| 2003 | Best Instrumental Arrangement Accompanying Vocalist(s) | Woodstock", (Travelogue) | Wygrana |
| 2007 | Album of the Year | River: The Joni Letters | Wygrana |
| 2007 | Best Pop Instrumental Performance | "One Week Last Summer" | Wygrana |
Dyskografia [edytuj]
- 1968: Joni Mitchell (aka Song to a Seagull)
- 1969: Clouds
- 1970: Ladies of the Canyon
- 1971: Blue
- 1972: For the Roses
- 1974: Court and Spark
- 1974: Miles of Aisles [live]
- 1975: The Hissing of Summer Lawns
- 1976: Hejira
- 1977: Don Juan's Reckless Daughter
- 1979: Mingus
- 1980: Shadows and Light [live]
- 1982: Wild Things Run Fast
- 1985: Dog Eat Dog
- 1988: Chalk Mark in a Rain Storm
- 1991: Night Ride Home
- 1994: Turbulent Indigo
- 1996: Hits
- 1996: Misses
- 1998: Taming the Tiger
- 2000: Both Sides Now
- 2002: Travelogue
- 2003: Complete Geffen Recordings
- 2004: The Beginning of Survival
- 2004: Dreamland
- 2005: Songs of Prairie Girl
- 2007: Shine
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 1,6 Jason Ankeny: Joni Mitchell Biography (ang.). www.allmusic.com. [dostęp 2010-10-01].
- ↑ 500 Greatest Albums of All Time.
- ↑ Joni Mitchell Biography.
- ↑ Wild: Joni MItchell.
- ↑ Rock 'n' Roll Hall of Fame Inductees 1986 – 2010 (ang.). digitaldreamdoor.nutsie.com. [dostęp 2010-05-01].
- ↑ Rolling Stone's "The 100 Greatest Guitarists of All Time" Do you agree? (ang.). theinsider.com. [dostęp 2010-05-22].
