Petre Dumitrescu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Petre Dumitrescu
Petre Dumitrescu
Generaloberst
Data i miejsce urodzenia 18 lutego 1882
Dobridor, Rumunia
Data i miejsce śmierci 15 stycznia 1950
Bukareszt, Rumunia
Przebieg służby
Lata służby 1901-1945
Siły zbrojne 3. Armia
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
II wojna światowa
front wschodni
Odznaczenia
Krzyż Rycerski Krzyża Żelaznego z Liśćmi Dębu
Order Michała Walecznego

Petre Dumitrescu (ur. 18 lutego 1882, zm. 15 stycznia 1950) – rumuński generał podczas drugiej wojny światowej. Dowodził 3. Armią rumuńską walczącą na froncie wschodnim.

Młodość i kariera wojskowa[edytuj | edytuj kod]

Petre Dumitrescu urodził się 18 lutego 1882 w Dobridorze. W latach 1901–1903 uczęszczał do szkoły oficerskiej dla artylerzystów i inżynierów. Ukończył ją z rangą podporucznika. W 1906 został awansowany na porucznika, a w 1911 na kapitana. W tym samym roku został przyjęty na Akademię Wojskową w Bukareszcie, którą ukończył w 1913. Podczas I wojny światowej został mianowany majorem. Po wojnie został awansowany kilkukrotnie: w 1920 został podpułkownikiem, w 1930 został generałem brygady, a w 1937 generałem dywizji. Od 1937 do początku wojny służył jako attaché wojskowy w Paryżu i Brukseli. Po powrocie do Rumunii przejął dowództwo nad 1. Armią.

II wojna światowa[edytuj | edytuj kod]

25 marca 1941 Dumitrescu został dowódcą 3. Armii, którą dowodził do końca. 5 lipca 1941 3. Armia zajęła Bukowinę i Czerniowce odbijając je od Związku Radzieckiego, który je zajął 28 czerwca 1940. 3. Armia przekroczyła Prut i zajęła Besarabię. 11. Armia niemiecka zajęła prawy brzeg Dniestru. Wtedy armie zamieniły się zadaniami i 11. Armia wraz z Włochami szła dalej na wschód przechodząc przez Boh. 3. Armia pozostała w Rumunii i we wrześniu tego samego roku odparła radzieckie natarcie za Dniestrem gdy Sowieci chcieli zaatakować 11. Armię od tyłu.

Później Adolf Hitler nakazał pozostać w Rumunii Ionowi Antonescu, a 3. Armia wyruszyła na Krym, gdzie wzięła udział w bitwie o Morze Azowskie. Do 10 października 3. Armia przeszła 1700 km od granicy Rumunii biorąc udział w 4 dużych bitwach i 42 mniejszych walkach. Przez ten czas 3. Armia wzięła 15.565 jeńców wojennych, 149 czołgów, 128 sztuk broni artyleryjskiej i ponad 700 karabinów maszynowych przy stratach 10.541 (2.555 zabitych, 6.201 rannych i 1.785 zaginionych w akcji).

Za efekty tej kampanii Dumitrescu, jako drugi Rumun po Ionie Antonescu, otrzymał Krzyż Rycerski Krzyża Żelaznego. Później otrzymał także Liście Dębu. W październiku otrzymał order Michała Walecznego 3. klasy.

W 1942 został generałem i zastępcą Antonescu. Po awansie Dumitrescu zajął półwysep Tamański stanowiący most między Osią a głębią Związku Radzieckiego.

Od bitwy stalingradzkiej[edytuj | edytuj kod]

Niemcy potrzebowały pomocy w bitwie stalingradzkiej dlatego niemieckie dowództwo zdecydowało o przeniesieniu części żołnierzy z 3. Armii do Stalingradu, co spowodowało, że 3. Armia miała znacznie mniej żołnierzy do obrony rozległego frontu. Dowództwo niemieckie nakazało przyłączyć wszystkich rumuńskich żołnierzy z południowego zachodu Związku Radzieckiego do 3. Armii. Dowództwo zignorowało raporty Dumitrescu o rozbudowie sił radzieckich na południowym zachodzie, a także sugestię ataku na miasto Kletskaja i utworzenie tam przedmościa.

W listopadzie 1942 Armia Czerwona rozpoczęła ofensywę na południowym-zachodzie kraju zmuszając 3. Armię do odwrotu. W grudniu 1943 zapadła decyzja o dalszym wycofywaniu się na zachód. Po operacji jassko-kiszyniowskiej Dumitrescu chciał wycofać się do Bukaresztu, lecz po drodze napotkał Armię Czerwoną i wraz ze 130 tysiącami rumuńskich jeńców trafił do niewoli. Później walcząc po stronie Związku Radzieckiego wraz z resztą Rumunii jego armia schwytała 6 tysięcy niemieckich żołnierzy.

Po wojnie[edytuj | edytuj kod]

Po wojnie Dumitrescu został postawiony przed sądem za zbrodnie wojenne, lecz został uniewinniony z powodu braku dowodów. Zmarł z przyczyn naturalnych w swoim domu w Bukareszcie w 1950.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]