Piotr Niemczyk

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Piotr Niemczyk
Piotr Niemczyk
Data i miejsce urodzenia 18 czerwca 1962
Warszawa
Zawód przedsiębiorca, funkcjonariusz służb specjalnych
Alma Mater Uniwersytet Warszawski
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Srebrny Krzyż Zasługi Krzyż Wolności i Solidarności

Piotr Franciszek Niemczyk (ur. 18 czerwca 1962 w Warszawie) – polski przedsiębiorca, ekspert z zakresu bezpieczeństwa, były funkcjonariusz Urzędu Ochrony Państwa i wiceminister gospodarki, działacz opozycji w okresie PRL. Wnuk Stanisława Mackiewicza[1].

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Działalność w okresie PRL[edytuj | edytuj kod]

W latach 1981–1987 studiował na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego, pracował później w redakcji „Powściągliwości i Pracy”.

Od końca lat 70. współpracował z opozycją demokratyczną. W czasach „Solidarności” redagował dla opozycji specjalistyczny biuletyn analizujący informacje zawarte w materiałach publikowanych dla administracji PRL[2]. W latach 1982–1985 drukował i kolportował wydawnictwa podziemne, w tym „Tygodnik Mazowsze”. Dwukrotnie był tymczasowo aresztowany – w lipcu 1983 i od lutego do września 1986, zwolnienia uzyskiwał na mocy amnestii. W 1985 był jednym z założycieli Ruchu Wolność i Pokój, organizował także wydawane przez tę organizację pismo „Serwis Informacyjny WiP”. Między 1988 a 1990 pełnił funkcję kierownika prasowego NSZZ „Solidarność” Pomorza Zachodniego w Szczecinie.

Działalność w III RP[edytuj | edytuj kod]

W 1990 pełnił funkcję szefa szczecińskiego oddziału „Gazety Wyborczej” i redaktora naczelnego lokalnego dodatku tej gazety[3].

W maju tego samego roku za namową Andrzeja Milczanowskiego trafił do tworzącego się UOP[2]. Wraz z grupą opozycjonistów (tj. Bartłomiej Sienkiewicz, Konstanty Miodowicz, Wojciech Brochwicz, Kazimierz Mordaszewski) zajmował się tworzeniem struktur urzędu. Współtworzył Biuro Analiz i Informacji UOP[4]. Był też członkiem komisji weryfikacyjnej pracowników UOP[5]. Wraz z Konstantym Miodowiczem odpowiadał za zbudowanie kadry analitycznej UOP[6] Od 1990 do 1992 pełnił funkcję dyrektora BAI[7].

Według Lecha Kaczyńskiego w 1992 wydał instrukcję 0015/92[8]. Na jej mocy UOP miał rzekomo inwigilować środowisko polskiej prawicy, przede wszystkim polityków Porozumienia Centrum. Politycy prawicy przez lata utrzymywali, jakoby instrukcja dała też UOP narzędzia do przeprowadzania operacji specjalnych wymierzonych przeciwko partiom, związkom zawodowym czy aktywistom[9]. W 2010 Sąd Okręgowy w Warszawie, rozpoznając pozew Piotra Niemczyka przeciwko jednemu z dziennikarzy o naruszenie dóbr osobistych, uwzględnił powództwo, uznając m.in., że instrukcja 0015/92 nie pozwalała na inwigilację prawicy[10].

W latach 1993–1994 Piotr Niemczyk pracował jako zastępca dyrektora Zarządu Wywiadu UOP[11]. Był także ekspertem sejmowej Komisji ds. Służb Specjalnych (1998–2001), doradcą ministra spraw wewnętrznych i administracji (2000–2001) oraz podsekretarzem stanu w Ministerstwie Gospodarki (2001).

Piotr Niemczyk należał do Unii Wolności, od 2001 do 2004 był sekretarzem generalnym tej partii[12]. Później był (do 2009) członkiem rady politycznej Partii Demokratycznej.

Po odejściu ze służb specjalnych zajął się doradztwem z zakresu bezpieczeństwa i wywiadu konkurencyjnego. Założył jedną z pierwszych w kraju wywiadowni gospodarczych. W 2007 ponownie objął funkcję doradcy Komisji ds. Służb Specjalnych (z rekomendacji posłów Platformy Obywatelskiej), w 2008 wszedł w skład rady konsultacyjnej przy Centralnym Ośrodku Szkolenia ABW[13]. Jest wydawcą specjalistycznego biuletynu zajmującego się sprawami bezpieczeństwa międzynarodowego, praw człowieka i przestępczości zorganizowanej[14]. Został również wykładowcą Centralnego Ośrodka Kadr ABW, Collegium Civitas i Uniwersytetu Warszawskiego[15].

Działalność publicystyczna[edytuj | edytuj kod]

Autor artykułów dla prasy popularnej oraz publikacji naukowych z zakresu białego wywiadu i bezpieczeństwa międzynarodowego. W latach 90. prowadził w „Expressie Wieczornym” kolumnę Krótki kurs szpiegowania poświęconą sprawom bezpieczeństwa[16]. Pisał także do „Gazety Wyborczej”[17], „Rzeczpospolitej”[18] czy „Wprost”[19]. Jest również autorem publikacji naukowych w „Przeglądzie Bezpieczeństwa Wewnętrznego”.

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Rafał Kalukin: Sandwicze kontra ZOMO. wyborcza.pl, 21 sierpnia 2010. [dostęp 2015-04-01].
  2. 2,0 2,1 Piotr Niemczyk. BAI. „Przegląd Bezpieczeństwa Wewnętrznego”, s. 61, 6 kwietnia 2010. Warszawa: Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego. ISSN 2080-1335. 
  3. Grzegorz Chlasta: Czterech: Brochwicz, Miodowicz, Niemczyk, Sienkiewicz. Warszawa: Czarna Owca, 2014, s. 77–78. ISBN 978-83-7554-771-9.
  4. Wojciech Cieśla: Do UOP-u by bronić ojczyzny, czyli pacyfista ze służb specjalnych. newsweek.pl, 10 maja 2014. [dostęp 2015-04-01].
  5. Jacek Żakowski: Szpieg ze styropianu. wyborcza.pl, 17 września 1994. [dostęp 2015-04-01].
  6. Piotr Niemczyk. Pan jest bezczelny, panie pośle – wspomnienie o przyjacielu. „Przegląd Bezpieczeństwa Wewnętrznego”. nr 9 (5) 2013 (wydanie specjalne), s. 84. Warszawa: Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego. ISSN 2080-1335. 
  7. Grzegorz Chlasta: Czterech: Brochwicz, Miodowicz, Niemczyk, Sienkiewicz. Warszawa: Czarna Owca, 2014, s. 274. ISBN 978-83-7554-771-9.
  8. Zbrodnia na polskiej demokracji. rp.pl, 13 października 2006. [dostęp 2015-04-01].
  9. Cezary Łazarewicz: Koniec mitu. polityka.pl, 22 czerwca 2010. [dostęp 2015-04-01].
  10. Instrukcja 0015/92 a inwigilacja prawicy. niwserwis.pl. [dostęp 2015-04-01].
  11. O autorach. „Przegląd Bezpieczeństwa Wewnętrznego”. nr 9 (5) 2013 (wydanie specjalne), s. 144, 2014-08. Warszawa: Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego. ISSN 2080-1335. 
  12. Grzegorz Chlasta: Czterech: Brochwicz, Miodowicz, Niemczyk, Sienkiewicz. Warszawa: Czarna Owca, 2014, s. 260. ISBN 978-83-7554-771-9.
  13. Piotr Chlasta: Czterech: Brochwicz, Miodowicz, Niemczyk, Sienkiewicz. Warszawa: Czarna Owca, 2014, s. 261. ISBN 978-83-7554-771-9.
  14. Niwserwis. niwserwis.pl. [dostęp 2015-04-01].
  15. Grzegorz Chlasta: Czterech: Brochwicz, Miodowicz, Niemczyk, Sienkiewicz. Warszawa: Czarna Owca, 2014, s. 274–275. ISBN 978-83-7554-771-9.
  16. „Ekspres Wieczorny” nr 5 z 6 stycznia 1995, s. 7.
  17. Piotr Niemczyk: Co nam zgotuje sąsiad. wyborcza.pl, 14 października 1994. [dostęp 2015-04-01].
  18. Piotr Niemczyk: Armia chce więcej. rp.pl, 1 grudnia 1994. [dostęp 2015-04-01].
  19. Piotr Niemczyk. Misja specjalna. „Wprost”. nr 20/1999. s. 16–17. 
  20. Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 15 września 2011 r. o nadaniu orderów i odznaczenia (M.P. z 2011 r. Nr 109, poz. 1103).
  21. W 2013 zapowiedział zwrot tego odznaczenia, motywując to protestem przeciw postawie byłego prezydenta Lecha Wałęsy wobec Bogdana Borusewicza (zob. Władysław Frasyniuk: „Wałęsa to samotny, zgorzkniały człowiek”. wyborcza.pl, 21 maja 2013. [dostęp 2015-04-01].)
  22. Odznaczenia za zasługi dla przemian demokratycznych. prezydent.pl, 2015-04-29. [dostęp 29 kwietnia 2015].
  23. Centralne obchody Dnia Służby Celnej w Gdyni. mf.gov.pl. [dostęp 2015-04-01].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]