Piotr Niemczyk

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Piotr Niemczyk

Piotr Franciszek Niemczyk (ur. 18 czerwca 1962 w Warszawie) – polski polityk, były wiceminister gospodarki, działacz opozycji w okresie PRL.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W latach 1981–1987 studiował na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego, pracował później w redakcji „Powściągliwości i Pracy”.

Od końca lat 70. współpracował z opozycją demokratyczną. W latach 1982–1985 drukował i kolportował wydawnictwa podziemne, w tym „Tygodnik Mazowsze”. Dwukrotnie był tymczasowo aresztowany – w lipcu 1983 i od lutego do września 1986, zwolnienia uzyskiwał na mocy amnestii. W 1985 był współzałożycielem Ruchu Wolność i Pokój, organizował także wydawane przez tę organizację pismo „Serwis Informacyjny WiP”. Między 1988 a 1990 pełnił funkcję kierownika prasowego NSZZ „Solidarność” Pomorza Zachodniego w Szczecinie.

W 1990 został dyrektorem Biura Analiz i Informacji Urzędu Ochrony Państwa, zajmował to stanowisko do 1993. Według Lecha Kaczyńskiego w październiku 1992 wydał instrukcję 0015/92[1].

W latach 1993–1994 był zastępcą dyrektora Zarządu Wywiadu Urzędu Ochrony Państwa. Był także ekspertem sejmowej Komisji ds. Służb Specjalnych (1998–2001), doradcą ministra spraw wewnętrznych i administracji (2000–2001) oraz podsekretarzem stanu w Ministerstwie Gospodarki (2001).

Należał do Unii Wolności, był sekretarzem generalnym tej partii. Później został członkiem rady politycznej Partii Demokratycznej. W 2007 ponownie objął funkcję doradcy Komisji ds. Służb Specjalnych (z rekomendacji posłów Platformy Obywatelskiej), w 2008 wszedł w skład nowo powołanej rady konsultacyjnej przy ABW.

Po odejściu ze służb specjalnych zajął się prowadzeniem działalności gospodarczej w ramach przedsiębiorstw specjalizujących się w doradztwie w zakresie spraw bezpieczeństwa i wywiadu konkurencyjnego.

Odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi (1993)[2] oraz Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (2011)[3].

Jest wnukiem Stanisława Mackiewicza[4].

Przypisy

  1. Zbrodnia na polskiej demokracji, „Rzeczpospolita” z 13 października 2006.
  2. W 2013 zapowiedział zwrot tego odznaczenia, motywując to protestem przeciw postawie byłego prezydenta Lecha Wałęsy wobec Bogdana Borusewicza (zob. Władysław Frasyniuk: „Wałęsa to samotny, zgorzkniały człowiek”. wyborcza.pl, 21 maja 2013.).
  3. M.P. z 2011 r. Nr 109, poz. 1103
  4. Rafał Kalukin: Sandwicze kontra ZOMO. wyborcza.pl, 21 sierpnia 2010.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]