Konstanty Miodowicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Konstanty Miodowicz
JRUK 20070902 NOWYFOLWARK KONSTANTY MIODOWICZ.jpg
Konstanty Miodowicz w Nowym Folwarku (2007)
Data i miejsce urodzenia 9 stycznia 1951
Gniewkowo
Data i miejsce śmierci 23 sierpnia 2013
Warszawa
Poseł VII kadencji Sejmu
Przynależność polityczna Platforma Obywatelska
Okres urzędowania od 8 listopada 2011
do 23 sierpnia 2013
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Konstanty Bronisław Miodowicz (ur. 9 stycznia 1951 w Gniewkowie, zm. 23 sierpnia 2013 w Warszawie) – polski działacz państwowy i polityk, od 1997 poseł na Sejm III, IV, V, VI i VII kadencji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Z wykształcenia był etnografem, absolwentem Wydziału Filozoficzno-Historycznego Uniwersytetu Jagiellońskiego (1982). Ukończył też podyplomowe studium z zakresu dydaktyki i pedagogiki w krakowskiej AWF (1986). W dzieciństwie wystąpił w filmie Cierpkie głogi (1966) w reżyserii Janusza Weycherta. Przez pewien czas był zatrudniony w Zakładzie Alpinizmu AWF (zdobył m.in. Elbrus na Kaukazie).

Podczas gdy jego ojciec Alfred Miodowicz był członkiem PZPR i przewodniczącym OPZZ, Konstanty Miodowicz działał w opozycji demokratycznej, należał do Niezależnego Zrzeszenia Studentów, wspólnie z m.in. Janem Rokitą założył pacyfistyczny Ruch Wolność i Pokój.

W latach 1990–1996 pracował w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych i Urzędzie Ochrony Państwa, gdzie, jako szef kontrwywiadu (w stopniu pułkownika), uczestniczył w budowie polskich służb specjalnych. Zasiadł następnie w radzie nadzorczej Fundacji Instytut Lecha Wałęsy.

W 1997 został wybrany na posła do Sejmu III kadencji z listy Akcji Wyborczej Solidarność. Był członkiem rady politycznej Chrześcijańskiej Demokracji III RP[1]. Potem przystąpił do Stronnictwa Konserwatywno-Ludowego, w 2001 zasiadał w klubie parlamentarnym tej partii. Do Sejmu IV i V kadencji uzyskiwał mandat z listy Platformy Obywatelskiej w okręgu kieleckim. W parlamencie zasiadał m.in. w Komisji Administracji i Spraw Wewnętrznych oraz Komisji do spraw Służb Specjalnych. W lipcu 2004 został wybrany do komisji śledczej powołanej do zbadania tzw. afery Orlenu. Był posłem, który złożył wniosek o przesłuchanie przed tą komisją w charakterze świadka Anny Jaruckiej, byłej asystentki Włodzimierza Cimoszewicza (wówczas kandydata w wyborach prezydenckich), poznanej za pośrednictwem Wojciecha Brochwicza[2].

W wyborach parlamentarnych w 2007 został posłem VI kadencji, otrzymując 33 229 głosów. Do sierpnia 2008 przewodniczył zarządowi PO w województwie świętokrzyskim[3]. W 2009 bez powodzenia kandydował do Parlamentu Europejskiego w okręgu małopolsko-świętokrzyskim.

W wyborach w 2011 z powodzeniem ubiegał się o reelekcję. Uzyskał wówczas 14 202 głosy[4].

1 maja 2013 w Busku-Zdroju zasłabł podczas spaceru. Został przewieziony do Kielc, gdzie w Wojewódzkim Szpitalu Zespolonym przeszedł wielogodzinną operację neurochirurgiczną. Ze śpiączki został wybudzony 6 maja 2013[5]. W tym samym miesiącu z Kielc na dalszą hospitalizację został przewieziony do Centralnego Szpitala Klinicznego MSW w Warszawie[6]. Z powodu długotrwałej choroby został wycofany przez PO z sejmowej Komisji do spraw Służb Specjalnych; jego miejsce zajął Marcin Kierwiński[7]. 23 sierpnia tego samego roku Konstanty Miodowicz zmarł w szpitalu MSW[8]. Uroczystości pogrzebowe parlamentarzysty odbyły się 29 sierpnia 2013 w kościele pw. Bożego Ciała w Busku-Zdroju, z udziałem przedstawicieli najwyższych władz państwowych. Polityk został pochowany w grobowcu rodziny swej żony na cmentarzu parafialnym przy ul. Langiewicza[9].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Był żonaty z Małgorzatą Miodowicz z domu Belon, młodszą siostrą barda Wojciecha Belona. Jego siostrą była alpinistka Dobrosława Miodowicz-Wolf.

Przypisy

  1. Ruch za Lechem. polityka.pl, 26 sierpnia 2000. [dostęp 30 sierpnia 2013].
  2. Miodowicz zeznawał w procesie przeciwko Jaruckiej. wiadomosci24.pl, 29 lipca 2008. [dostęp 10 sierpnia 2010].
  3. Przewodniczący świętokrzyskiej PO podał się do dymisji. wp.pl, 4 sierpnia 2008. [dostęp 26 lutego 2011].
  4. Serwis PKW – Wybory 2011. [dostęp 30 sierpnia 2013].
  5. Świętokrzyski poseł Konstanty Miodowicz w szpitalu. Odzyskał przytomność, jest wielka poprawa. echodnia.eu, 6 maja 2013. [dostęp 6 maja 2013].
  6. Konstanty Miodowicz w ciężkim stanie. Apel o dobrowolne oddawanie krwi. onet.pl, 18 lipca 2013. [dostęp 23 sierpnia 2013].
  7. Apel o krew dla K. Miodowicza. Nieprzytomny w szpitalu. interia.pl, 18 lipca 2013. [dostęp 20 lipca 2013].
  8. Konstanty Miodowicz nie żyje. wp.pl, 23 sierpnia 2013. [dostęp 23 sierpnia 2013].
  9. Adam Ligiecki: Pogrzeb posła Konstantego Miodowicza. echodnia.eu, 29 sierpnia 2013. [dostęp 30 sierpnia 2013].
  10. M.P. z 2013 r. poz. 941
  11. M.P. z 1996 r. Nr 15, poz. 186
  12. M.P. z 1993 r. Nr 62, poz. 559

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]