Bartłomiej Sienkiewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Bartłomiej Sienkiewicz
DSC 0086 MSW Sienkiewicz.JPG
Data i miejsce urodzenia 29 lipca 1961
Kielce
Minister spraw wewnętrznych
Przynależność polityczna bezpartyjny (z rekomendacji PO)
Okres urzędowania od 25 lutego 2013
Poprzednik Jacek Cichocki
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach

Bartłomiej Henryk Sienkiewicz (ur. 29 lipca 1961[1] w Kielcach) – polski polityk, publicysta, były funkcjonariusz UOP, współtwórca Ośrodka Studiów Wschodnich. Od 2013 minister spraw wewnętrznych i koordynator służb specjalnych.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

W latach 80. współpracował z opozycją demokratyczną. Od 1981 związany z Niezależną Oficyną Studentów w Krakowie, zajmował się drukiem i dystrybucją wydawnictw drugiego obiegu[2]. Działał w Niezależnym Zrzeszeniu Studentów, gdzie m.in. był członkiem redakcji „Biuletynu Niezależnego Zrzeszenia Studentów”[3]. W październiku 1981 został zarejestrowany jako „figurant” (osoba rozpracowywana) w sprawie operacyjnego rozpoznania Ruchu Wolność i Pokój. W styczniu 1982 został zatrzymany i przez 3 dni osadzony jako podejrzany o „utrudnianie postępowania karnego” (sprawa została umorzona). W latach 1987–1988 był trzykrotnie karany grzywną przez kolegia do spraw wykroczeń za udział w zajściach ulicznych, „zakłócenia porządku publicznego” i kolportaż ulotek[4]. W 1988 znalazł się w komitecie organizacyjnym Międzynarodowej Konferencji Praw Człowieka w Krakowie[5]. W 1988 był jednym z 23 sygnatariuszy deklaracji Tezy programowe środowiska «Czas przyszły», grupy działaczy Ruchu Wolność i Pokój, skupionej wokół Jacka Czaputowicza i pisma „Czas Przyszły”[6].

Bartłomiej Sienkiewicz ukończył studia na Wydziale Filozoficzno-Historycznym Uniwersytetu Jagiellońskiego[7]. Jest współzałożycielem Ośrodka Studiów Wschodnich, był jego wicedyrektorem zajmującym się problematyką wschodnią (1991–1993, 1995–2001), został też przewodniczącym rady tej instytucji[8].

Był funkcjonariuszem Urzędu Ochrony Państwa od powołania tej instytucji do 2002, dosłużył się stopnia kapitana[9], pełnił funkcję głównego doradcy zarządu wywiadu UOP[10], był też w składzie kierownictwa komórek analitycznych urzędu[7]. Był współpracownikiem ministrów spraw wewnętrznych Krzysztofa Kozłowskiego i Andrzeja Milczanowskiego[11].

Po odejściu ze struktur administracji państwowej w latach 2002–2013 prowadził własną działalność gospodarczą w branży doradczej w zakresie oceny ryzyka inwestycyjnego[7]. Został stałym współpracownikiem „Tygodnika Powszechnego”, a także publicystą prasy codziennej[11]. W 2012 był nominowany do nagrody Grand Press w kategorii „publicystyka” za swój tekst Ambaras z polskością[12].

Wykładał w Akademii Obrony Narodowej w Warszawie[13]. Był również członkiem rady Polskiego Instytutu Spraw Międzynarodowych[14] oraz członkiem rady Centralnego Ośrodka Szkolenia Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego[13].

20 lutego 2013 premier Donald Tusk ogłosił nominację Bartłomieja Sienkiewicza na stanowisko ministra spraw wewnętrznych. Urząd objął 25 lutego[15]. Objął także funkcję koordynatora służb specjalnych – 28 lutego 2013 prezes Rady Ministrów przekazał mu nadzór i zadanie koordynowania działań Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, CBA oraz wywiadu i kontrwywiadu wojskowego[16].

W czerwcu 2014 tygodnik „Wprost” ujawnił nielegalnie nagraną rozmowę z lipca 2013 pomiędzy Bartłomiejem Sienkiewiczem, a Markiem Belką i Sławomirem Cytryckim, której przedmiotem były m.in. zmiany w ustawie o NBP i ewentualna zmiana ministra finansów[17].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Jest synem Juliusza i Aliny Sienkiewiczów[4] oraz prawnukiem Henryka Sienkiewicza[18][1]. Żonaty, ma trzech synów i córkę[1].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 Bartłomiej Sienkiewicz: prawnuk noblisty, ekspert od Rosji. Nowy szef MSW. tvn24.pl, 2013-02-20. [dostęp 2013-02-20].
  2. Bartłomiej Sienkiewicz w Słowniku „Niezależni dla kultury 1976–89”. [dostęp 2012-09-21].
  3. „Biuletyn Niezależnego Zrzeszenia Studentów”. encyklopedia-solidarnosci.pl. [dostęp 2014-06-21].
  4. 4,0 4,1 Dane osoby z wykazu osób publicznych. ipn.gov.pl. [dostęp 2013-09-01].
  5. Międzynarodowa Konferencja Praw Człowieka. encyklopedia-solidarnosci.pl. [dostęp 2012-09-21].
  6. Ruch Wolność i Pokój. encyklopedia-solidarnosci.pl. [dostęp 2014-06-21].
  7. 7,0 7,1 7,2 Bartłomiej Sienkiewicz. siw.net.pl. [dostęp 2012-09-21].
  8. Rada Ośrodka Studiów Wschodnich im. Marka Karpia. osw.waw.pl. [dostęp 2012-09-21].
  9. Pacyfista w służbach. naszdziennik.pl, 22 lutego 2013. [dostęp 2014-06-26].
  10. Bartłomiej Sienkiewicz – były główny doradca zarządu wywiadu UOP. rmf24.pl, 19 lutego 2002. [dostęp 2013-05-20].
  11. 11,0 11,1 Noty biograficzne panelistów. batory.org.pl. [dostęp 2012-09-21].
  12. W kategorii Publicystyka zwyciężyli autorzy „Państwa w państwie”. press.pl. [dostęp 2013-11-27].
  13. 13,0 13,1 Bartłomiej Sienkiewicz. msw.gov.pl. [dostęp 2013-08-28].
  14. Rada Polskiego Instytutu Spraw Międzynarodowych. pism.pl. [dostęp 2012-09-21].
  15. Prezydent dokonał zmian w składzie Rady Ministrów. prezydent.pl, 25 lutego 2013. [dostęp 2013-02-25].
  16. Rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 28 lutego 2013 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Bartłomieja Sienkiewicza – Ministra Spraw Wewnętrznych – w zakresie koordynacji służb specjalnych (Dz. U. z 2013 r. poz. 272)
  17. Handel głową Rostowskiego. wprost.pl, 14 czerwca 2014. [dostęp 2014-06-23].
  18. Potomkowie Henryka Sienkiewicza. pspzytno.com.pl. [dostęp 2012-09-21].