Bartłomiej Sienkiewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bartłomiej Sienkiewicz
DSC 0086 MSW Sienkiewicz.JPG
Data i miejsce urodzenia 29 lipca 1961
Kielce
Minister spraw wewnętrznych
Przynależność polityczna bezpartyjny (z rekomendacji PO)
Okres urzędowania od 25 lutego 2013
do 22 września 2014
Poprzednik Jacek Cichocki
Następca Teresa Piotrowska
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach

Bartłomiej Henryk Sienkiewicz (ur. 29 lipca 1961[1] w Kielcach) – polski polityk, publicysta, były funkcjonariusz UOP, współtwórca Ośrodka Studiów Wschodnich. Od 2013 do 2014 minister spraw wewnętrznych i koordynator służb specjalnych.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

W latach 80. współpracował z opozycją demokratyczną. Od 1981 związany z Niezależną Oficyną Studentów w Krakowie, zajmował się drukiem i dystrybucją wydawnictw drugiego obiegu[2]. Działał w Niezależnym Zrzeszeniu Studentów, gdzie m.in. był członkiem redakcji „Biuletynu Niezależnego Zrzeszenia Studentów”[3]. W październiku 1981 został zarejestrowany jako „figurant” (osoba rozpracowywana) w sprawie operacyjnego rozpoznania Ruchu Wolność i Pokój. W styczniu 1982 został zatrzymany i przez 3 dni osadzony jako podejrzany o „utrudnianie postępowania karnego” (sprawa została umorzona). W latach 1987–1988 był trzykrotnie karany grzywną przez kolegia do spraw wykroczeń za udział w zajściach ulicznych, „zakłócenia porządku publicznego” i kolportaż ulotek[4]. W 1988 znalazł się w komitecie organizacyjnym Międzynarodowej Konferencji Praw Człowieka w Krakowie[5]. W 1988 był jednym z 23 sygnatariuszy deklaracji Tezy programowe środowiska «Czas przyszły», grupy działaczy Ruchu Wolność i Pokój, skupionej wokół Jacka Czaputowicza i pisma „Czas Przyszły”[6].

Bartłomiej Sienkiewicz ukończył studia na Wydziale Filozoficzno-Historycznym Uniwersytetu Jagiellońskiego[7]. Jest współzałożycielem Ośrodka Studiów Wschodnich, był jego wicedyrektorem zajmującym się problematyką wschodnią (1991–1993, 1995–2001), został też przewodniczącym rady tej instytucji[8].

Był funkcjonariuszem Urzędu Ochrony Państwa od powołania tej instytucji do 2002, dosłużył się stopnia kapitana[9], pełnił funkcję głównego doradcy zarządu wywiadu UOP[10], był też w składzie kierownictwa komórek analitycznych urzędu[7]. Był współpracownikiem ministrów spraw wewnętrznych Krzysztofa Kozłowskiego i Andrzeja Milczanowskiego[11].

Po odejściu ze struktur administracji państwowej w latach 2002–2013 prowadził własną działalność gospodarczą w branży doradczej w zakresie oceny ryzyka inwestycyjnego[7]. Został stałym współpracownikiem „Tygodnika Powszechnego”, a także publicystą prasy codziennej[11]. W 2012 był nominowany do nagrody Grand Press w kategorii „publicystyka” za swój tekst Ambaras z polskością[12].

Wykładał w Akademii Obrony Narodowej w Warszawie[13]. Był również członkiem rady Polskiego Instytutu Spraw Międzynarodowych[14] oraz członkiem rady Centralnego Ośrodka Szkolenia Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego[13].

20 lutego 2013 premier Donald Tusk ogłosił nominację Bartłomieja Sienkiewicza na stanowisko ministra spraw wewnętrznych. Urząd objął 25 lutego[15]. Objął także funkcję koordynatora służb specjalnych – 28 lutego 2013 prezes Rady Ministrów przekazał mu nadzór i zadanie koordynowania działań Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, CBA oraz wywiadu i kontrwywiadu wojskowego[16].

W czerwcu 2014 tygodnik „Wprost” ujawnił nielegalnie nagraną rozmowę z lipca 2013 pomiędzy Bartłomiejem Sienkiewiczem a Markiem Belką i Sławomirem Cytryckim, której przedmiotem były m.in. zmiany w ustawie o NBP i ewentualna zmiana ministra finansów[17]. 22 września 2014 zakończył urzędowanie na stanowisku ministra.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Jest synem Juliusza i Aliny Sienkiewiczów[4] oraz prawnukiem Henryka Sienkiewicza[1]. Żonaty, ma trzech synów i córkę[1].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 Bartłomiej Sienkiewicz: prawnuk noblisty, ekspert od Rosji. Nowy szef MSW. tvn24.pl, 2013-02-20. [dostęp 2013-02-20].
  2. Bartłomiej Sienkiewicz w Słowniku „Niezależni dla kultury 1976–89”. [dostęp 2012-09-21].
  3. „Biuletyn Niezależnego Zrzeszenia Studentów”. encyklopedia-solidarnosci.pl. [dostęp 2014-06-21].
  4. 4,0 4,1 Dane osoby z wykazu osób publicznych. ipn.gov.pl. [dostęp 2013-09-01].
  5. Międzynarodowa Konferencja Praw Człowieka. encyklopedia-solidarnosci.pl. [dostęp 2012-09-21].
  6. Ruch Wolność i Pokój. encyklopedia-solidarnosci.pl. [dostęp 2014-06-21].
  7. 7,0 7,1 7,2 Bartłomiej Sienkiewicz. siw.net.pl. [dostęp 2012-09-21].
  8. Rada Ośrodka Studiów Wschodnich im. Marka Karpia. osw.waw.pl. [dostęp 2012-09-21].
  9. Pacyfista w służbach. naszdziennik.pl, 22 lutego 2013. [dostęp 2014-06-26].
  10. Bartłomiej Sienkiewicz – były główny doradca zarządu wywiadu UOP. rmf24.pl, 19 lutego 2002. [dostęp 2013-05-20].
  11. 11,0 11,1 Noty biograficzne panelistów. batory.org.pl. [dostęp 2012-09-21].
  12. W kategorii Publicystyka zwyciężyli autorzy „Państwa w państwie”. press.pl. [dostęp 2013-11-27].
  13. 13,0 13,1 Bartłomiej Sienkiewicz. msw.gov.pl. [dostęp 2013-08-28].
  14. Rada Polskiego Instytutu Spraw Międzynarodowych. pism.pl. [dostęp 2012-09-21].
  15. Prezydent dokonał zmian w składzie Rady Ministrów. prezydent.pl, 25 lutego 2013. [dostęp 2013-02-25].
  16. Rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 28 lutego 2013 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Bartłomieja Sienkiewicza – Ministra Spraw Wewnętrznych – w zakresie koordynacji służb specjalnych (Dz. U. z 2013 r. poz. 272)
  17. Handel głową Rostowskiego. wprost.pl, 14 czerwca 2014. [dostęp 2014-06-23].