Andrzej Milczanowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Andrzej Milczanowski
Data i miejsce urodzenia 26 maja 1939
Równe
Minister spraw wewnętrznych
Okres urzędowania od 11 lipca 1992
do 22 grudnia 1995
Poprzednik Antoni Macierewicz
Następca Jerzy Konieczny
Odznaczenia
Krzyż Wielki Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Wolności i Solidarności

Andrzej Stanisław Milczanowski[1] (ur. 26 maja 1939 w Równem) – polski prawnik i polityk, działacz opozycji w okresie PRL, minister spraw wewnętrznych w latach 1992–1995.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Po ukończeniu w 1962 studiów prawniczych na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza podjął pracę w Prokuraturze Powiatowej w Szczecinie. W latach 1968–1980 pracował jako radca prawny w przedsiębiorstwach komunalnych i rolniczych.

Od 1978 do 1980 współpracował z KSS KOR, a od 1980 z NSZZ „Solidarność”. Kierował Biurem Prawnym MKR Pomorze Zachodnie, w 1981 był radcą prawnym Regionu Pomorze Zachodnie. Po wprowadzeniu stanu wojennego w dniach 13–15 grudnia 1981 uczestniczył w komitecie strajkowym w Stoczni Szczecińskiej im. Adolfa Warskiego. Po pacyfikacji strajku został aresztowany, a w marcu 1982 skazany na karę 5 lat pozbawienia wolności (w wyniku amnestii z sierpnia 1983 karę zmniejszono do 2 lat i 4 miesięcy pozbawienia wolności). Był objęty opieką Amnesty International jako więzień sumienia. Zwolnienie uzyskał w kwietniu 1984.

W drugiej połowie lat 80. był zaangażowany w działalność podziemnej „Solidarności”. Przewodniczył Radzie Koordynacyjnej Pomorza Zachodniego, zasiadał w Tymczasowej Komisji Koordynacyjnej, a od 1987 w Krajowej Komisji Wykonawczej (w 1989 był członkiem prezydium KKW). W 1988 brał udział w komitetach strajkowych w zakładach pracy w Szczecinie. W grudniu 1988 otrzymał nagrodę Fundacji Paula Lauritzena z Kopenhagi, promującej osoby działających w obronie praw człowieka. Jako reprezentant strony solidarnościowo-opozycyjnej brał udział w obradach Okrągłego Stołu w podzespole do spraw reformy prawa i sądów.

W 1990 rozpoczął pracę w Urzędzie Ochrony Państwa jako zastępca szefa. Pełnił funkcję szefa UOP od sierpnia 1990 do stycznia 1992 oraz od czerwca do lipca 1992. W lipcu 1992 powołany na stanowisko ministra spraw wewnętrznych. Podał się do dymisji 22 grudnia 1995 po wyborze Aleksandra Kwaśniewskiego na prezydenta.

Dzień przed złożeniem dymisji udzielił w Sejmie informacji o rzekomej współpracy premiera Józefa Oleksego z radzieckimi i rosyjskimi służbami specjalnymi, co dało początek tzw. aferze Olina. Zarzuty przeciwko Józefowi Oleksemu nie zostały nigdy oficjalnie potwierdzone, zaś prokuratur przedstawił Andrzejowi Milczanowskiemu zarzut ujawnienia tajemnicy państwowej. W lutym 2008 w Sąd Okręgowy w Warszawie w pierwszej instancji uniewinnił go, uznając, że działał w stanie wyższej konieczności[2]. W listopadzie 2008 Sąd Apelacyjny w Warszawie uchylił ten wyrok i sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia. W lipcu 2009 zapadł ponowny wyrok uniewinniający i umarzający postępowanie w odniesieniu do jednego z czynów z uwagi na znikomą społeczną szkodliwość[3]. Orzeczenie to zostało utrzymane w mocy w lutym 2010[4].

Andrzej Milczanowski po odejściu z rządu praktykował jako notariusz w Szczecinie, prowadząc kancelarię notarialną prowadził wraz ze swoją żoną Sławomirą.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Lubomir Mackiewicz (red.), Anna Żołna (red.): Kto jest kim w Polsce: informator biograficzny. Warszawa: Wydawnictwo Interpress, 1993, s. 465. ISBN 83-223-2644-0.
  2. Były szef MSW uniewinniony z zarzutu ujawnienia tajemnicy. wp.pl, 18 lutego 2008.
  3. Sąd uniewinnił Milczanowskiego. rp.pl, 28 lipca 2009.
  4. Sąd uniewinnił Andrzeja Milczanowskiego. polskieradio.pl, 18 listopada 2010.
  5. M.P. z 1996 r. Nr 13, poz. 175
  6. Odznaczenia za zasługi dla przemian demokratycznych. prezydent.pl, 29 kwietnia 2015.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]