Pistolet maszynowy ZK-383

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
ZK-383
Dane podstawowe
Państwo Pierwsza Republika Czechosłowacka
Producent Zbrojovka
Rodzaj pistolet maszynowy
Historia
Prototypy 1933
Produkcja seryjna 1938-lata 40. XX wieku
Wyprodukowano ok. 20 000 egz.
Dane techniczne
Kaliber 9 mm
Nabój 9 mm Parabellum
Magazynek pudełkowy
Wymiary
Długość 785 mm
Masa
broni 4,5 kg (bez magazynka)
Inne
Szybkostrzelność teoretyczna 500 lub 700 strz./min

ZK-383 – czechosłowacki pistolet maszynowy skonstruowany w okresie międzywojennym przez braci Josefa i Františka Koucký. Podczas II wojny światowej znajdował się na uzbrojeniu armii Czechosłowacji i Carstwa Bułgarii, po wojnie był używany na Bałkanach i w krajach Ameryki Łacińskiej do lat 60.

ZK-383 był konstruowany z założeniem że pistolet maszynowy jest bronią defensywną, mającą zapewnić odpowiednią siłę ognia broniącemu się oddziałowi w czasie kiedy żołnierze przygotowujący się do walki wręcz z atakującym przeciwnikiem zakładają na broń bagnety i w związku z tym nie mogą prowadzić ognia (według tych samych założeń był konstruowany polski pistolet maszynowy Mors).

Produkcję ZK-383 rozpoczęto w 1938 roku. Eksportowano go do kilku krajów Europy i Ameryki Łacińskiej. Największymi użytkownikami zagranicznymi tej broni była Wenezuela, Boliwia i Carstwo Bułgarii. Podczas okupacji niemieckiej produkcję broni kontynuowano. Jej głównym niemieckim użytkownikiem były jednostki Waffen-SS. Podczas wojny powstała wersja ZK-383P pozbawiona dwójnogu, a po wojnie ZK-383H która także nie miała dwójnogu i była wyposażona w składane gniazdo magazynka u spodu komory zamkowej.

Opis[edytuj | edytuj kod]

ZK-383 był bronią samoczynno-samopowtarzalną działającą na zasadzie odrzutu zamka swobodnego. Strzelał z zamka otwartego. Zamek był wyposażony w demontowany obciążnik. Z zamocowanym obciążnikiem szybkostrzelność wynosiła 500, a bez niego 700 strz./min. Lufa w rurowej, perforowanej osłonie, szybkowymienna (zatrzask lufy znajdował się z przodu broni). Zasilanie z magazynków pudełkowych, gniazdo magazynka znajdowało się po lewej stronie broni. Łuski były wyrzucane na prawą stronę. Nietypowym elementem wyposażenia ZK-383 był dwójnóg (produkowano także wersję ZK-383P pozbawiona dwójnogu). ZK-383 wyposażony był w mechaniczne przyrządy celownicze składające się z muszki i celownika krzywiznowego. Do broni można było przyłączyć bagnet.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]