Prozopografia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Prozopografia - metoda badań historycznych polegająca na zbiorczej analizie danych dotyczących przedstawicieli określonej grupy (przede wszystkim elit politycznych i społecznych).

Stosowana jest zwłaszcza przez badaczy historii politycznej (np. badania nad parlamentarzystami) i społecznej (studia poświęcone duchownym, przedstawicielom wybranych grup zawodowych), wiąże się też często z badaniami genealogicznymi. Metoda ta pozwala na opis wspólnych cech badanej grupy, powiązań między jej członkami, określenie modeli karier, wyróżnienie występujących w jej ramach podgrup. Cechami najczęściej branymi pod uwagę w analizie prozopograficznej są między innymi:

  • pochodzenie
  • wykształcenie
  • stan majątkowy
  • kolejne szczeble kariery
  • zawierane związki małżeńskie

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Dorna Maciej, Bracia zakonu krzyżackiego w Prusach w latach 1228-1309: studium prozopograficzne, Poznań 2004
  • Jujeczka Stanisław, Duchowni średniowiecznej Legnicy. Studium prozopograficzne nad klerem diecezjalnym, Legnica 2006
  • Jan Szczepaniak, Duchowieństwo diecezji krakowskiej w XVIII wieku. Studium prozopograficzne, Kraków 2011
  • Szybkowski Sobiesław, Studia z genealogii i prozopografii polskiej szlachty późnośredniowiecznej, Gdańsk 2003
  • Józef Zając, Wyzwoleńcy w antycznej Brixii : studium prozopograficzne (I - 1. poł. III w.n.e.), Toruń 2000
  • Mierzwa Janusz, Starostowie Polski międzywojennej. Portret zbiorowy, Kraków 2012