Punisher (film 1989)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy filmu z 1989 roku. Zobacz też: inne znaczenia tego terminu.
Punisher
The Punisher
Gatunek sensacyjny
Rok produkcji 1989
Data premiery Ziemia 5 października 1989
Kraj produkcji  Stany Zjednoczone
 Australia
Język angielski
Czas trwania 89 minut
Reżyseria Mark Goldblatt
Scenariusz Boaz Yakin
Główne role Dolph Lundgren,
Louis Gossett Jr.
Muzyka Dennis Dreith
Zdjęcia Ian Baker
Scenografia Norma Moriceau,
Peta Lawson
Kostiumy Norma Moriceau
Montaż Tim Wellburn
Produkcja Robert Mark Kamen
Wytwórnia New World Pictures
Dystrybucja Stany Zjednoczone New World Pictures
Budżet 10 000 000 USD

Punisher (tytuł oryg. The Punisher) – film fabularny z 1989 roku, ekranizacja popularnego komiksu Marvela. Pomimo, iż film jest adaptacją, wiele wątków znanych z komiksu zostało zmienionych. W tytułowej roli obsadzono szwedzkiego aktora Dolpha Lundgrena.

Projekt traktuje o losach Franka Castle'a alias "Punishera" − byłego policjanta, który mści się na mafiosach Nowego Jorku za brutalne zamordowanie jego rodziny.

W roku 2004 wytwórnia Marvel Studios podjęła się realizacji reboota filmu – powstał Punisher w reżyserii Jonathana Hensleigha, z Thomasem Jane'em w roli głównej.

Obsada[edytuj | edytuj kod]

Aktor Rola
Dolph Lundgren Frank Castle/Punisher
Louis Gossett Jr. Jake Berkowitz
Jeroen Krabbé Gianni Franco
Kim Miyori Lady Tanaka
Bryan Marshall Dino Moretti
Nancy Everhard Sam Leary
Barry Otto Shake
Brian Rooney Tommy Franco
Zoshka Mizak córka Lady Tanaki
Larry McCormick dziennikarz telewizyjny
Kenji Yamaki Sato
Todd Boyce Terrone
Hirofumi Kanayama Tomio
Lani John Tupu Laccone
John Negroponte Musso

Opis fabuły[edytuj | edytuj kod]

Frank Castle, były detektyw policyjny, jest najbardziej poszukiwaną osobą w mieście. Żyje w ukryciu, zamieszkując kanały Nowego Jorku. Na jego temat krążą miejskie legendy, a on sam znany jest pod pseudonimem Punisher (pol. mściciel). W ciągu ostatnich pięciu lat Castle zabił stu dwudziestu pięciu ludzi. Przed laty jego rodzina zginęła w wyniku brutalnego zamachu przygotowanego przez mafię; od tamtej pory bohater, uzbrojony w najnowocześniejszą broń, samotnie walczy z przestępczością zorganizowaną. Jego jedynym przyjacielem jest alkoholik, imieniem Shake. Uznany za martwego, Castle poszukuje śladów morderców swoich bliskich, a gdy trafia na nie, mści się na przestępcach z premedytacją. Jest także poszukiwany przez Jake'a Berkowitza, swojego dawnego policyjnego partnera, który jako jedyny uważa go za żywego.

Alternatywnie widz poznaje wątek gangsterski. Nowojorska mafia jest osłabiona z powodu Punishera i aktów jego zemsty. Jednocześnie jednak Gianni Franco, jeden z bardziej wpływowych mafiosów, chcąc przejąć władzę nad miastem, planuje zjednać sobie miejscowe gangi. Dopuścić do tego nie zamierza szefowa jakuzy Lady Tanaka, marząca również o zaprowadzeniu swoich rządów w Nowym Jorku. Całą sytuację załagodzić ma Frank Castle.

Realizacja i wydanie filmu[edytuj | edytuj kod]

Zdjęcia do filmu powstawały od 16 sierpnia 1988 roku w Sydney w Australii (pomimo akcji toczonej w Nowym Jorku). Australia, wraz ze Stanami Zjednoczonymi, zajęła się koprodukcją filmu. Budżet, jaki posłużył do nakręcenia obrazu, szacunkowo wynosił dziesięć milionów dolarów.

Projekt spotkał się z dystrybucją kinową praktycznie na całym świecie, będąc wydanym na rynku video jedynie w USA i Szwecji, rodzinnym kraju Dolpha Lundgrena[1]. Pierwotnie miał być wyświetlany w amerykańskich kinach latem 1989 roku; na krótko przed okresem wakacyjnym studio New World Pictures zmontowało nawet kilka zwiastunów mających na celu promocję obrazu. Punisher został zaprezentowany także w trakcie imprezy filmowej Los Angeles Comic Book and Sci-fi Convention, lecz nigdy nie odnotował swojej premiery kinowej z powodu kłopotów finansowych New World Pictures i finalnie, w 1991, trafił na półki sklepów i wypożyczalni na kasetach VHS oraz LaserDiscach.

Na terenie Polski film nie spotkał się dotychczas z komercyjną dystrybucją, emitowany był za to przez stacje telewizyjnePolsat i TV 4.

Punisher zdobył klasyfikację "R" (osoby poniżej 17. roku życia mogą oglądać film jedynie z pełnoletnim opiekunem) z powodu krwawych sekwencji brutalnych morderstw oraz sceny tortur, którym poddawany jest bohater kreowany przez Lundgrena. W Polsce, według Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji (KRRiT), film dozwolony jest od lat szesnastu.

Opinie[edytuj | edytuj kod]

Choć film uznawany jest za kultowe kino akcji doby lat 80., otrzymał on głównie negatywne recenzje profesjonalnych krytyków. Internetowy portal Rotten Tomatoes przyznał projektowi Marka Goldblatta ocenę w postaci 24% (portal charakteryzuje się specyficznymi kryteriami w ocenie obrazów filmowych, wedle których wyższy procent oznacza lepszą/wyższą ocenę); opierała się ona na omówieniach siedemnastu krytyków współpracujących ze stroną[2]. Skrajnie negatywnie na temat filmu wypowiedział się Christopher Null, kolaborujący z portalem Filmcritic.com, który wycenił go na 1/5 gwiazdek[3]. Mimo generalnej krytyki filmowej fabuły i aktorstwa, magazyn Time Out docenił zarówno treść Punishera, jak i umiejętności członków obsady, a ogół filmu podsumował jako "wspaniałą zabawę"[4].

Ścieżka dźwiękowa[edytuj | edytuj kod]

Orkiestralna ścieżka dźwiękowa do filmu została skomponowana przez Dennisa Dreitha. Soundtrack nagrano w studio nagrań w siedzibie wytwórni Warner Bros. w Burbank w stanie Kalifornia. Albumu, na którym znalazły się także wywiady przeprowadzane z reżyserem filmu i kompozytorem, nie wydano jednak oficjalnie aż do roku 2005.

Album złożył się z trzydziestu jeden kompozycji muzycznych oraz ośmiu wywiadów.

Lista utworów muzycznych/wywiadów[edytuj | edytuj kod]

(Porządek chronologiczny.)

  • "Main Titles" (2:20)
  • "Follow Dino" (0:18)
  • "Welcome Home Dino" (1:14)
  • "Dino Bites the Dust" (0:26)
  • "Praying for a Flashback" (1:05)
  • "Perfectly Frank" (0:24)
  • "Harbor Shoot-Em-Up" (4:24)
  • "Punisher M.D." (0:48)
  • "Tanaka Meets Franco" (1:13)
  • "Tanaka and the Punisher" (1:07)
  • "Suffer the Children" (1:25)
  • "Path to Tanaka" (0:34)
  • "Chopin" (1:12)
  • "Party Pooping Punisher" (1:52)
  • "The Pier" (1:39)
  • "The Funhouse" (0:51)
  • "Funhouse Shootout" (2:34)
  • "Pretty Poison" (1:53)
  • "Harbor Aftermath" (1:41)
  • "The Mission" (1:03)
  • "Armored Car" (0:41)
  • "Choose Your Weapon" (0:56)
  • "Bulletproof Bus" (4:51)
  • "Mini Nightmare" (0:32)
  • "Class Dismissed" (2:21)
  • "Wake Up" (1:46)
  • "Pain in the Neck (Tanaka's Last Stand)" (3:53)
  • "Goodbye Castle" (3:51)
  • "Punisher Signature" (0:36)
  • "End Title" (4:24)
  • "Planet of Love", Harry Garfield and Simon Stokes (4:37)
  • Wywiad #1 (6:48)
  • Wywiad #2 (1:09)
  • Wywiad #3 (4:31)
  • Wywiad #4 (1:49)
  • Wywiad #5 (2:38)
  • Wywiad #6 (3:00)
  • Wywiad #7 (2:40)
  • Wywiad #8 (0:16)

Informacje dodatkowe[edytuj | edytuj kod]

  • Istnieją różnice pomiędzy komiksem a jego pierwszą filmową adaptacją. W filmie tytułowy bohater nie nosi kultowej koszulki z symbolem czaszki, znanej z komiksu. W komiksie żona Castle'a miała na imię Maria, a jego dzieci − Frank Jr. i Lisa, podczas gdy w filmie żona nosi imię Julie, a dzieci − dwie córki − Annie i Felice. Ponadto komiksowy Punisher był kapitanem U.S. Marines, a jego wersja filmowa jest byłym detektywem policyjnym.
  • W latach 90. z fińskiej wersji filmu wycięto aż trzynaście minut materiału. Obróbka montażowa dotknęła sceny uznane za zbyt brutalne.
  • Film zawiera wyraźny wątek sadomasochistyczny oraz odwołanie do fetyszu sthenolagnii. W scenie, w której Frank Castle jest torturowany przez jakuzę, Lady Tanaka w zauważalny sposób odczuwa przyjemność z zadawania cierpień bohaterowi, a także w niedwuznaczny sposób pieści jego muskularne ciało.
  • Dolph Lundgren zafarbował włosy na ciemny brąz na rzecz swojej roli.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Wikiquote-logo.svg
Zobacz w Wikicytatach kolekcję cytatów
z filmu

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. "The Punisher". dolph-ultimate.com. (ang.) [dostęp 2010-07-11]
  2. "The Punisher (1990)". Rotten Tomatoes. (ang.) [dostęp 2010-07-11]
  3. Null, Christopher (2004-04-17). "The Punisher (1989)". filmcritic.com. (ang.) [dostęp 2010-07-11]
  4. "The Punisher (1989)". Time Out. (ang.) [dostęp 2010-07-11]