Rachunek bieżący

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy rachunku bankowego. Zobacz też: rachunek bieżący bilansu płatniczego.

Rachunek bieżący – rodzaj rachunku bankowego przeznaczonego do gromadzenia środków pieniężnych oraz przeprowadzania rozliczeń pieniężnych przez osoby prawne, jednostki organizacyjne nie posiadające osobowości prawnej, o ile posiadają zdolność prawną, oraz osoby fizyczne prowadzące działalność zarobkową na własny rachunek, w tym działalność gospodarczą[1].

Informacje ogólne[edytuj | edytuj kod]

Rachunek bieżący jest prowadzony przez bank na podstawie umowy o prowadzenie rachunku bankowego i posiada swój unikatowy numer. Rozliczenia – w zależności od szczegółowej oferty banku prowadzącego rachunek – mogą być dokonywane poleceniem przelewu (w formie papierowej lub elektronicznej), czekiem lub kartą płatniczą. Na rachunek bankowy (własny lub kontrahenta) można dokonywać wpłat gotówkowych. Z własnego rachunku można podejmować gotówkę.

Podmioty gospodarcze mają obowiązek posiadania rachunku bieżącego, a w przypadkach określonych przepisami również prowadzenia za jego pomocą bezgotówkowych rozliczeń z kontrahentami[2]. Z obowiązku takiego zwolnione są osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą w formie karty podatkowej lub zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów ewidencjonowanych[3].

Obok rachunku bieżącego mogą być prowadzone rachunki pomocnicze, także będące rachunkami rozliczeniowymi, co wynika wprost z Ustawy – Prawo bankowe.

Podmiotem prowadzącym obsługę centralnego rachunku bieżącego budżetu państwa jest Narodowy Bank Polski[4].

Stan rachunku[edytuj | edytuj kod]

Aktualny stan rachunku bieżącego może być opisany następującymi parametrami:

  • saldo księgowe – ogólna suma wszystkich zaksięgowanych operacji uznaniowych (wpływ środków na rachunek), pomniejszona o sumę wszystkich zaksięgowanych operacji obciążeniowych (wydatkowanie środków z rachunku). Od wysokości salda księgowego (dodatniego albo ujemnego) bank nalicza odsetki, zgodnie z aktualną stopą oprocentowania i wewnętrznymi procedurami;
  • odsetki zawieszone – suma odsetek, jakie bank naliczył od ostatniej kapitalizacji. Kwota ta nie wchodzi w skład salda księgowego, zostanie do niego dopisana dopiero w momencie następnej kapitalizacji;
  • limit kredytowy (dopuszczalny debet, overdraft) – maksymalna kwota kredytu, jaki może zostać udzielony w ramach rachunku. Wysokość limitu uzależniona jest m.in. od zdolności kredytowej klienta. Bieżące wpływy na rachunek w pierwszej kolejności pokrywają wykorzystaną kwotę limitu kredytowego, a następnie uzupełniają wkład własny klienta.
  • blokady i operacje nierozliczone – ogólna kwota, jaka została zablokowana na rachunku – środki, które nie mogą zostać wypłacone. Blokady mogą powstawać wskutek operacji, na które bank udzielił autoryzacji, ale ich jeszcze nie zaksięgował. Przykładem mogą być płatności dokonane kartami, które jeszcze nie zostały ostatecznie rozliczone. Ponadto bank może zakładać blokady na wniosek uprawnionego organu (np. zajęcia komornicze). Blokady mogą także służyć jako zabezpieczenie spłaty wierzytelności wobec banku lub osób trzecich. Także potwierdzenie czeku skutkuje założeniem blokady, która trwa przez określony czas lub do chwili realizacji czeku.
  • saldo dostępne (saldo autoryzacyjne, dostępne środki) – ogólna kwota pozostawiona do dyspozycji klienta. Wynika ona z salda księgowego, powiększonego o kwotę limitu kredytowego (o ile bank takowy udzielił) i pomniejszonego o ewentualne blokady. Niektóre systemy bankowe mogą do salda dostępnego uwzględnić jeszcze kwotę odsetek zawieszonych.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Art. 49 ust. 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (Dz. U. z 2012 r. Nr 0, poz. 1376)
  2. Art. 22 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2004 r. Nr 173, poz. 1807)
  3. Art. 61 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 1997 r. Nr 137, poz. 926)
  4. Art. 196 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2009 r. Nr 157, poz. 1240)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • M. Iwanicz-Drozdowska, W.L. Jaworski, A. Szelągowska, Z. Zawadzka: Bankowość. Instytucje, operacje, zarządzanie. Warszawa: Poltext, 2013. ISBN 978-83-7561-304-9.