Ranulph Fiennes

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Sir Ranulph Fiennes
Fiennes podczas gali “Celebrating Captain Scott's Legacy: 100 Years of Discovery and Diplomacy in Antarctica” w Londynie.
Fiennes podczas gali “Celebrating Captain Scott's Legacy: 100 Years of Discovery and Diplomacy in Antarctica” w Londynie.
Data i miejsce urodzenia 7 marca 1944
Windsor, Berkshire, Wielka Brytania
Imię i nazwisko przy narodzeniu Ranulph Twisleton-Wykeham-Fiennes
Zawód oficer Armii Brytyjskiej
polarnik
odkrywca
pisarz
Rodzice Sir Ranulph Twisleton-Wykeham-Fiennes, drugi baronet
Audrey Joan Newson
Małżeństwo 1. Virginia ("Ginny") Pepper (1970 – 2004, jej śmierć)
2. Louise Millington (od 2005)
Dzieci Elizabeth
Wikicytaty Ranulph Fiennes w Wikicytatach
Strona internetowa

Sir Ranulph Twisleton-Wykeham-Fiennes, trzeci baronet, OBE (urodzony 7 marca 1944), znany jako Ranulph (Ran) Fiennes, jest brytyjskim odkrywcą oraz polarnikiem, będącym zdobywcą kilku rekordów, a także płodnym pisarzem. Fiennes służył osiem lat w Armii Brytyjskiej, gdzie brał udział w ekspedycji wspierającej armię Sułtanatu Omanu w walce z komunistycznymi rebeliantami. później, już jako profesjonalny podróżnik, został pierwszą osobą, która dotarła na biegun północny i biegun południowy drogą lądową i morską, a także pierwszym, który przemierzył całą Antarktydę piechotą. W maju 2009, w wieku 65 lat, zdobył Mount Everest. Według Księgi rekordów Guinnessa jest największym żyjącym odkrywcą. Jest autorem wielu książek na temat swojej służby w armii i ekspedycji a także polemiki broniącej Roberta Scotta przed współczesnymi rewizjonistami.

Młodość[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 7 marca 1944 – tuż po śmierci ojca, podpułkownika kawalerii, Sir Ranulpha Twisleton-Wykeham-Fiennesa, który zmarł od odniesionych ran 24 listopada 1943. Fiennes odziedziczył tytuł baroneta po ojcu zostając trzecim baronetem Banbury w momencie urodzenia. Jest on trzecim kuzynem aktorów Josepha i Ralpha a także dalekim krewnym brytyjskiej rodziny królewskiej.

Po wojnie przeprowadził się z matką do RPA, gdzie przebywał do ukończenia 12 roku życia. Po powrocie do Anglii, uczęszczał do szkoły Sandroyd w Wiltshire oraz Eton, aby następnie wstąpić do Armii Brytyjskiej.

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Oficer[edytuj | edytuj kod]

Fiennes służył osiem lat w armii – początkowo w byłym regimencie ojca, a następnie w SAS. Po problemach z dyscypliną w czasie stacjonowania w Anglii, ostatnie dwa lata spędził pomagając armii Sułtanatu Omanu zwalczać komunistyczną partyzantkę. Dowodził tam plutonem zajmującym się rekonesansem i przeprowadził kilka odważnych ataków na tereny okupowane przez rebeliantów w gubernatorstwie Zufar, za co został odznaczony przez sułtana.

Odkrywca[edytuj | edytuj kod]

W 1969 roku przewodził ekspedycji w stronę źródła Nilu Białego na pokładzie poduszkowca, a w 1970 roku na norweski lodowiec Jostedalsbreen. W latach 1979-1982 był liderem ekspedycji Transglobe, w czasie której wraz z dwoma innymi członkami SAS odbył podróż dookoła świata od bieguna do bieguna korzystając tylko z transportu lądowego i morskiego. Jest to jedyny taki wyczyn w historii.

W 1992 roku w Omanie, Fiennes został współodkrywcą ruin będących przypuszczalnie przedmieściem zaginionego miasta Irem opisanego w Koranie. Rok później, wyruszył w towarzystwie lekarza na pierwszy w historii marsz przez Antarktydę bez wsparcia zewnętrznego, co zajęło mu 93 dni. Kolejna próba by zdobyć biegun południowy solo była nieudana z powodu ataku kamicy nerkowej.

W 2000 roku, Fiennes spróbował dotrzeć samotnie i bez wsparcia zewnętrznego na biegun północny, tym razem ekspedycja skończyła się niepowodzeniem: wyciąganie sań, które wpadły do szczeliny w lodzie doprowadziło do odmrożeń na lewej dłoni i wycofania z wyprawy. W 2003 roku, zaledwie cztery miesiące po zawale serca i operacji wszczepienia bypassów, wziął udział w imprezie Land Rover 7x7x7 Challenge, w czasie której ukończył 7 maratonów w 7 dni na 7 kontynentach. W 2008 próbował wejść na Mount Everest jako najstarszy Brytyjczyk, ale musiał zawrócić blisko szczytu z powodu problemów z sercem i zawrotów głowy; ten wyczyn udał mu się dopiero rok później. Zdobycie Mount Everest i obu biegunów nie udało się do tej pory nikomu innemu[1].

Ostatnią wyprawą do tej pory pozostaje nieudana ekspedycja ze stycznia 2013, kiedy wraz z pięcioma innymi osobami próbował przemierzyć Antarktydę po raz pierwszy zimą; Fiennes wycofał się po poważnych odmrożeniach dłoni, zaś reszta ekipy parę miesięcy później z powodu zbyt dużego obciążenia lodu przez sprzęt[2].

Pisarz[edytuj | edytuj kod]

Fiennes jest autorem kilkunastu książek, m.in. biograficznych, a także powieści The Feather Men na podstawie której oparto fabułę filmu Elita zabójców. W 2003 roku opublikował biografię kapitana Roberta Scotta, która miała stanowić polemikę z biografami kwestionującymi wielkość osiągnięć polarnika. Pomimo porównań z samym Scottem, Fiennes utożsamia się bardziej z Lawrence’em Oatesem, współtowarzyszem Scotta w czasie nieszczęsnej wyprawy na Antarktydę w latach 1911-1912.

Życie osobiste[edytuj | edytuj kod]

9 września 1970 roku zawarł związek małżeński z Virginią ("Ginny") Pepper. Razem z żoną byli właścicielami farmy w Exmoor, gdzie hodowali bydło rasy Angus. Ginny była dużym wsparciem podczas planowania i realizowania wypraw męża, za co została uhonorowana Polar Medal jako pierwsza kobieta w historii. Zmarła w lutym 2004 r. na raka żołądka[3]. Rok po śmierci Ginny, Fiennes ożenił się z Louise Millington, z którą ma córkę Elizabeth urodzoną w kwietniu 2006.

Fiennes był brany pod uwagę w czasie castingów na odtwórcę roli Jamesa Bonda jako jeden z szóstki finalistów, ale został odrzucony przez producenta Alberta R. Broccoli z powodu „zbyt dużych dłoni i twarzy rolnika” na korzyść Rogera Moore’a[4].

Nagrody i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

W 1970 roku podczas służby w armii Omanu został odznaczony medalem za odwagę przyznawanym przez sułtana. Królewskie Towarzystwo Geograficzne wyróżniło go Złotym Medalem Odkrywców (Gold Founder’s Medal) w 1984 roku, w 1986 i 1994 roku otrzymał Polar Medal, zaś w 1993 roku został uhonorowany tytułem Oficera Orderu Imperium Brytyjskiego zarówno za podróżnicze wyczyny, jak i za zgromadzenie przy ich okazji 14 milionów funtów na cele dobroczynne[5].

W czasie trwającej wiele dekad kariery otrzymał wiele honorowych doktoratów, kolejno od:

  • Loughborough University (1986)
  • Birmingham City University (1995)
  • University of Portsmouth (2000)
  • Glasgow Caledonian University (2002)
  • University of Sheffield (2005)
  • University of Abertay Dundee (2007)
  • University of Plymouth (2011)
  • University of Glamorgan (2012)

W 2010 roku zdobył tytuł najlepszego brytyjskiego celebryty w zbieraniu funduszy na cele charytatywne przez serwis internetowy JustGiving.com. Przez poprzednie dwa lata udało mu się zdobyć 2.5 miliona funtów na rzecz Marie Curie Cancer Care.

Książki[edytuj | edytuj kod]

  • 1988Living Dangerously
  • 1991The Feather Men
  • 1992Atlantis of the Sands
  • 1997The Sett
  • 1998Discovery Road
  • 1999Fit for Life
  • 2000Beyond the Limits
  • 2002The Secret Hunters
  • 2003Captain Scott
  • 2008Mad, Bad and Dangerous to Know
  • 2010Mad Dogs and Englishmen: An Expedition Round My Family
  • 2011My Heroes: Extraordinary Courage, Exceptional People
  • 2013Cold: Extreme Adventures at the Lowest Temperatures on Earth

Przypisy

  1. Fiennes climbs to Everest summit. [dostęp 2013-12-18].
  2. The Coldest Journey Home. [dostęp 2013-12-18].
  3. 'Intriguing past of Sir Ranulph Fiennes's new wife', Daily Mail, 2 lipca 2006 [dostęp 2013-12-18].
  4. Top Gear seria 4, odcinek 9, data emisji 25 lipca 2004.
  5. Ranulph Fiennes portofolio, [dostęp 2013-12-18].