Richard Konwiarz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Richard Konwiarz
Data i miejsce urodzenia 15 lutego 1883
Czempiń
Data i miejsce śmierci 14 grudnia 1960
Hanower
Dyscypliny architektura
Dorobek medalowy
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Dawny bunkier przy ul. Legnickiej we Wrocławiu, obecnie Muzeum Współczesne Wrocław
Jedna z dwóch kładek łącząca Halę Stulecia z ogrodem zoologicznym we Wrocławiu

Richard Konwiarz (ur. 15 lutego 1883 w Czempiniu, zm. 14 grudnia 1960 w Hanowerze) – niemiecki architekt, tworzący w latach 1909–1945 głównie we Wrocławiu, a po wojnie – krótko w Dreźnie, potem w RFN, głównie w Hanowerze.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Po studiach architektonicznych w Dreźnie u Paula Wallota i Corneliusa Gurllitta, praktyki odbywał w Koblencji i Kolonii oraz w biurze architektonicznym Lossow & Kuhne w Dreźnie. W październiku 1909 podjął pracę projektanta w biurze radcy budowlanego miasta Wrocław, Maksa Berga. Pracując w zespole Berga był jednym ze współautorów (w latach 1910–1913) projektu Jahrhunderthalle – dziś Hali Ludowej.

Wśród ważniejszych jego prac znajdują się również:

Poza Wrocławiem projektował m.in. w 1922 osiedle robotnicze w Soboniowie (niem. Louisenhain b. Eckersdorf lub Louisenhain b. Schlegel) koło Kłodzka. Przypisuje mu się też wybudowane w 1939 schrony naziemne w Świdnicy k. Zielonej Góry[2].

Richard Konwiarz był sygnatariuszem wiernopoddańczego listu do Adolfa Hitlera z września 1933, dzięki czemu uniknął – mimo polskiego nazwiska – czystek w środowisku architektów niemieckich, którym na podstawie ustawy z 7 kwietnia 1933 o "czystości rasowej" i politycznej poprawności w tym środowisku posłużono się przy odsuwaniu i zwalnianiu takich architektów, jak Hans Scharoun, Adolf Rading, Fritz Wichert, Hans Poelzig, Walter Gropius lub urzędników takich jak ówczesny burmistrz Kolonii, Konrad Adenauer, przejawiający swą sympatię wobec nietolerowanych przez reżim architektów. Podpisanie tego listu zapewniło Konwiarzowi względną swobodę twórczą i bezpieczeństwo aż do 1945 roku.[potrzebne źródło]

W czasie wojny zaprojektował i zrealizował m.in. cztery wrocławskie naziemne schrony obrony przeciwlotniczej, które zachowały się i są użytkowane do czasów obecnych.

Po wojnie trafił do Drezna (kierował tam Urzędem Ochrony Zabytków i współpracował z Katedrą Projektowania i Urbanistyki na tamtejszej politechnice), skąd w 1950 wyemigrował do Hanoweru. Zaprojektował tam jeszcze Park Ludowy. Zmarł w 1960.

Przypisy

  1. Stadthistorie Hannover: Stadtafeln von Hannover: Niedersachsenstadion (niem.). [dostęp 2011-01-07].
  2. Krzysztof Motyl: Świdnickie schrony. Urząd Gminy Świdnica, 2006. [dostęp 6 maja 2008].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]