Stadion Olimpijski we Wrocławiu

	Stadion Olimpijski
	Stadion Olimpijski we Wrocławiu
Państwo	Polska
Adres	al. Ignacego Jana Paderewskiego 35, 51-612 Wrocław
Lata budowy	1926-28, rozbudowa 1935-39; architekt: Richard Konwiarz
Właściciel	miasto Wrocław
Klub	Betard Sparta Wrocław
Pojemność	obecnie ok. 35 tys.
Rekordowa frekwencja	ponad 50 tys., finał Drużynowych Mistrzostw Świata na żużlu, 3 września 1961
Oświetlenie	ok. 1400 lux (w 1978 – 2800)
	Dane toru żużlowego
Parametry toru	330 m; szerokość prostych: 12 m szerokosć łuków: 15 m
Nawierzchnia	granitowa
Licencja nr	249
Rekord toru	59,69 s; Tai Woffinden, WTS Wrocław; 5 maja 2013
	Położenie na mapie Wrocławia ; Stadion Olimpijski
	Położenie na mapie Polski ; Stadion Olimpijski
	51°07′10″N 17°05′47″E / 51.119444444444, 17.096388888889Na mapach: 51°07′10″N 17°05′47″E / 51.119444444444, 17.096388888889
	Multimedia w Wikimedia Commons

Stadion Olimpijski – wielofunkcyjny stadion we Wrocławiu, zbudowany w latach 1926-1928 według projektu niemieckiego architekta Richarda Konwiarza. Jest centralnym elementem kompleksu sportowego, mieszczącego się na wrocławskim osiedlu Zalesie.

Głównym użytkownikami stadionu są klub żużlowy Betard Sparta Wrocław oraz drużyna futbolu amerykańskiego Devils Wrocław.

Spis treści

1 Historia
2 Nazwa
3 Obiekty kompleksu Stadionu Olimpijskiego
4 Dane techniczne stadionu głównego
5 Międzypaństwowe mecze piłkarskie
6 Galeria
7 Zobacz też
8 Przypisy

Historia [edytuj]

Projekt stadionu powstał w latach 1924-1925. Stadion wbrew obecnej nazwie nadawał się do przedsięwzięć w nieco mniejszej niż olimpiada skali, np. w dniach 18-24 czerwca 1930 rozegrano tu III Igrzyska Niemieckie, istotny etap przygotowań reprezentacji Niemiec do olimpiady w Los Angeles. W 1937 odbył się tu XII Niemiecki Festiwal Pieśni, natomiast rok później – Niemiecki Festyn Gimnastyki i Sportu.

Stadion został rozbudowany w latach 1935-1939.

Po II wojnie światowej odbudowany z dużych zniszczeń i rozbudowany, nazwany został Stadionem imienia Karola Świerczewskiego. Na początku lat 70. prawo własności do stadionu przejęła od miasta AWF. W 1978 wybudowano wokół Stadionu Olimpijskiego cztery osiemdziesięciometrowe maszty oświetleniowe, dające na płycie głównej 2800 luksów; był to wówczas najjaśniej oświetlany stadion w Europie. W 1979 zainstalowano nowoczesne podgrzewanie murawy stadionu (jedyny wówczas w Polsce inny stadion z podgrzewaną płytą, w Rybniku, miał instalację bardzo mało efektywną, wymagającą uruchamiania kilka tygodni przed planowanym terminem zawodów).

10 kwietnia 2006 obiekty Stadionu Olimpijskiego zostały odkupione przez miasto od Akademii Wychowania Fizycznego. W 2010 tor żużlowy został wyremontowany. Dla uatrakcyjnienia zawodów zmieniono jego geometrię, skrócono z 378 do 330 metrów, poszerzono proste i łuki^[1]. Zrobiono to kosztem boiska piłkarskiego, które zostało zmniejszone i obecnie nie spełnia wymogów FIFA i UEFA do rozgrywania na nim oficjalnych meczów piłkarskich.

Nazwa [edytuj]

Schlesierkampfbahn im Sportpark Leerbeutel, Schlesier- und Jahnkampfbahn^[2] Architekt Richard Konwiarz, za projekt tego stadionu otrzymał brązowy medal olimpijski w kategorii architektura na olimpijskim konkursie sztuki i literatury w czasie igrzysk w Los Angeles w roku 1932^[3].

Obiekty kompleksu Stadionu Olimpijskiego [edytuj]

Stadion główny z boiskiem piłkarskim
bieżnia stadionu głównego służy do rozgrywania zawodów żużlowych – stadion macierzysty WTS (Sparta) Wrocław
boiska boczne
korty tenisowe www.olimpijskiclub.pl
strzelnica
basen kryty
pływalnia odkryta (obiekt nieczynny)
hala sportowa
wielkie pole zlotowe („Pole Marsowe” – częściowo kemping)
boisko do baseballu (pierwsze profesjonalne w Polsce)
wrotkowisko (obiekt nieczynny)
ring bokserski (obiekt nieczynny)
tor regatowy (obiekt nieczynny)
wieża spadochronowa (rozebrana w 1998 roku)^[4]

Dane techniczne stadionu głównego [edytuj]

liczba miejsc – 35 tysięcy (krzesełka, ławki, stojące); mówi się, że na zawodach żużlowych Drużynowych Mistrzostw Świata 3 września 1961, kiedy sprzedano 50 tysięcy biletów, na stadion dostało się w sumie ponad 70 tysięcy ludzi. Obecnie – od roku 2005 – ze względów bezpieczeństwa nie zezwala się na sprzedaż więcej niż 9400 biletów na mecze piłki nożnej. Stadion nie spełnia wymogów FIFA, UEFA, ani polskiej Ekstraklasy piłkarskiej.
oświetlenie – 2800 luksów (w chwili zainstalowania; obecnie, w wyniku wyeksploatowania, ok. 1400 luksów)
podgrzewana płyta (urządzenia wyeksploatowane, nieczynne; ostatni raz użyte w czasie meczu piłkarskiego Polska – Norwegia w 1987).

na użytek zawodów żużlowych do końca 2009 roku:
- długość toru – 387 m
- szerokość toru
  - na prostej – 10 m
  - na łukach – 15 m
- nawierzchnia toru – granitowa
- rekord toru – 61 s (Tomasz Gollob, Stal Gorzów Wielkopolski)

od 2010 roku:

- długość toru – 356 m
- szerokość toru
  - na prostej – 12 m
  - na łukach – 15 m
- nawierzchnia toru – sjenitowa
- rekord toru – 59,69 s (Tai Woffinden, WTS Wrocław 5 maja 2013)

Międzypaństwowe mecze piłkarskie [edytuj]

Na Stadionie Olimpijskim rozegrano łącznie 19 piłkarskich meczów międzypaństwowych. Przed rokiem 1945 w roli gospodarze występowała drużyna Niemiec, rozegrała łącznie pięć spotkań na tym stadionie. Pierwszą reprezentacją gości kóra tu wysępowała była narodowa jedenastka Norwegii. Jako druga swój mecz rozegrała narodowa reprezentacja Polski w dniu 15 września 1935 r. Do historii przeszedł mecz z Danią w roku 1937, kiedy to goście zostali rozgromieni wynikiem 8:0, po tym spotkaniu skład zwycięska drużyny nazwany został Wrocławską Jedenastką. Ostatnie dwa mecze rozegrane zostały po wybuchu II wojny światowej. Po wojnie reprezentacja Polski rozegrała na wrocławskim stadionie łącznie czternaście oficjalnych spotkań, z czego cztery były to mecze eliminacyjne do mistrzostw Europy lub igrzysk olimpijskich, po raz ostatni z Portugalią 28 października 1983 r.

Lp.	Data	Gospodarz	–	Gość	Wynik
1.	2 listopada 1930	Niemcy	–	Norwegia	1–1
2.	15 września 1935	Niemcy	–	Polska	1–0
3.	16 maja 1937	Niemcy	–	Dania	8-0
4.	12 listopada 1939	Niemcy	–	Protektorat Czech i Moraw	4–4
5.	7 grudnia 1941	Niemcy	–	Słowacja	4–0
6.	14 maja 1950	Polska	–	Rumunia	3–3
7.	10 maja 1953	Polska	–	Czechosłowacja	1–1
8.	26 sierpnia 1956	Polska	–	Bułgaria	1–2
9.	21 czerwca 1959	Polska	–	Izrael	7–2
10.	22 października 1961	Polska	–	NRD	3–1
11.	18 maja 1966	Polska	–	Szwecja	1–1
12.	28 lipca 1967	Polska	–	ZSRR	0–1
13.	16 maja 1973	Polska	–	Irlandia	2–0
14.	07 września 1974	Polska	–	Francja	0–2
15.	12 listopada 1977	Polska	–	Szwecja	2–1
16.	15 listopada 1978	Polska	–	Szwajcaria	2–0
17.	15 listopada 1981	Polska	–	Malta	6–0
18.	28 października 1983	Polska	–	Portugalia	0–1
19.	24 marca 1987	Polska	–	Norwegia	4–1