Stadion Olimpijski we Wrocławiu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Stadion Olimpijski
Wroclaw stadion olimpijski z bramy.jpg
Stadion Olimpijski we Wrocławiu
Państwo  Polska
Adres al. Ignacego Jana Paderewskiego 35, 51-612 Wrocław
Lata budowy 1926-28, rozbudowa 1935-39
architekt: Richard Konwiarz
Właściciel miasto Wrocław
Klub Betard Sparta Wrocław
Pojemność obecnie ok. 35 tys.
Rekordowa frekwencja ponad 50 tys., finał Drużynowych Mistrzostw Świata na żużlu, 3 września 1961
Oświetlenie ok. 1400 lux (w 1978 – 2800)
Dane toru żużlowego
Parametry toru 330[1] m
szerokość prostych: 12[1] m szerokosć łuków: 15 m
Nawierzchnia granitowa
Licencja nr 249
Rekord toru 59,69 s
Tai Woffinden, WTS Wrocław
5 maja 2013
Położenie na mapie Wrocławia
Mapa lokalizacyjna Wrocławia
Stadion Olimpijski
Stadion Olimpijski
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Stadion Olimpijski
Stadion Olimpijski
Ziemia 51°07′10″N 17°05′47″E/51,119444 17,096389Na mapach: 51°07′10″N 17°05′47″E/51,119444 17,096389
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Stadion od zewnątrz

Stadion Olimpijski – wielofunkcyjny stadion we Wrocławiu, zbudowany w latach 1926-1928 według projektu niemieckiego architekta Richarda Konwiarza. Jest centralnym elementem kompleksu sportowego, mieszczącego się na wrocławskim osiedlu Zalesie.

Głównym użytkownikami stadionu są klub żużlowy Betard Sparta Wrocław oraz drużyna futbolu amerykańskiego Devils Wrocław.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Projekt stadionu powstał w latach 1924-1925. Stadion wbrew obecnej nazwie nadawał się do przedsięwzięć w nieco mniejszej niż olimpiada skali, np. w dniach 18-24 czerwca 1930 rozegrano tu III Igrzyska Niemieckie, istotny etap przygotowań reprezentacji Niemiec do olimpiady w Los Angeles. W 1937 odbył się tu XII Niemiecki Festiwal Pieśni, natomiast rok później – Niemiecki Festyn Gimnastyki i Sportu.

Stadion został rozbudowany w latach 1935-1939.

Po II wojnie światowej odbudowany z dużych zniszczeń i rozbudowany, nazwany został Stadionem imienia Karola Świerczewskiego. Na początku lat 70. prawo własności do stadionu przejęła od miasta AWF. W 1978 wybudowano wokół Stadionu Olimpijskiego cztery osiemdziesięciometrowe maszty oświetleniowe, dające na płycie głównej 2800 luksów; był to wówczas najjaśniej oświetlany stadion w Europie. W 1979 zainstalowano nowoczesne podgrzewanie murawy stadionu (jedyny wówczas w Polsce inny stadion z podgrzewaną płytą, w Rybniku, miał instalację bardzo mało efektywną, wymagającą uruchamiania kilka tygodni przed planowanym terminem zawodów).

10 kwietnia 2006 obiekty Stadionu Olimpijskiego zostały odkupione przez miasto od Akademii Wychowania Fizycznego. W 2010 tor żużlowy został wyremontowany. Dla uatrakcyjnienia zawodów zmieniono jego geometrię, skrócono z 378 do 330 metrów, poszerzono proste i łuki[1]. Zrobiono to kosztem boiska piłkarskiego, które zostało zmniejszone i obecnie nie spełnia wymogów FIFA i UEFA do rozgrywania na nim oficjalnych meczów piłkarskich.

Nazwa[edytuj | edytuj kod]

Schlesierkampfbahn im Sportpark Leerbeutel, Schlesier- und Jahnkampfbahn[2] Architekt Richard Konwiarz, za projekt tego stadionu otrzymał brązowy medal olimpijski w kategorii architektura na olimpijskim konkursie sztuki i literatury w czasie igrzysk w Los Angeles w roku 1932[3][4].

Obiekty kompleksu Stadionu Olimpijskiego[edytuj | edytuj kod]

  • Stadion główny z boiskiem piłkarskim
  • bieżnia stadionu głównego służy do rozgrywania zawodów żużlowych – stadion macierzysty WTS (Sparta) Wrocław
  • boiska boczne
  • korty tenisowe www.olimpijskiclub.pl
  • strzelnica
  • basen kryty
  • pływalnia odkryta (obiekt nieczynny)
  • hala sportowa
  • wielkie pole zlotowe („Pole Marsowe” – częściowo kemping)
  • boisko do baseballu (pierwsze profesjonalne w Polsce)
  • wrotkowisko (obiekt nieczynny)
  • ring bokserski (obiekt nieczynny)
  • tor regatowy (obiekt nieczynny)
  • wieża spadochronowa (rozebrana w 1998 roku)[5]

Dane techniczne stadionu głównego[edytuj | edytuj kod]

  • liczba miejsc – 35 tysięcy (krzesełka, ławki, stojące); mówi się, że na zawodach żużlowych Drużynowych Mistrzostw Świata 3 września 1961, kiedy sprzedano 50 tysięcy biletów, na stadion dostało się w sumie ponad 70 tysięcy ludzi. Obecnie – od roku 2005 – ze względów bezpieczeństwa nie zezwala się na sprzedaż więcej niż 9400 biletów na mecze piłki nożnej. Stadion nie spełnia wymogów FIFA, UEFA, ani polskiej Ekstraklasy piłkarskiej.
  • oświetlenie – 2800 luksów (w chwili zainstalowania; obecnie, w wyniku wyeksploatowania, ok. 1400 luksów)
  • podgrzewana płyta (urządzenia wyeksploatowane, nieczynne; ostatni raz użyte w czasie meczu piłkarskiego Polska – Norwegia w 1987).

od 2010 roku:

    • długość toru – 356 m
    • szerokość toru
      • na prostej – 12 m
      • na łukach – 15 m
    • nawierzchnia toru – sjenitowa
    • rekord toru – 59,69 s (Tai Woffinden, WTS Wrocław 5 maja 2013)

Międzypaństwowe mecze piłkarskie[edytuj | edytuj kod]

Na Stadionie Olimpijskim rozegrano łącznie 19 piłkarskich meczów międzypaństwowych. Przed rokiem 1945 w roli gospodarze występowała drużyna Niemiec, rozegrała łącznie pięć spotkań na tym stadionie. Pierwszą reprezentacją gości kóra tu wysępowała była narodowa jedenastka Norwegii. Jako druga swój mecz rozegrała narodowa reprezentacja Polski w dniu 15 września 1935 r. Do historii przeszedł mecz z Danią w roku 1937, kiedy to goście zostali rozgromieni wynikiem 8:0, po tym spotkaniu skład zwycięska drużyny nazwany został Wrocławską Jedenastką. Ostatnie dwa mecze rozegrane zostały po wybuchu II wojny światowej. Po wojnie reprezentacja Polski rozegrała na wrocławskim stadionie łącznie czternaście oficjalnych spotkań, z czego cztery były to mecze eliminacyjne do mistrzostw Europy lub igrzysk olimpijskich, po raz ostatni z Portugalią 28 października 1983 r.

Lp. Data Gospodarz Gość Wynik
1. 2 listopada 1930  Niemcy  Norwegia 1–1
2. 15 września 1935 Flag of German Reich (1935–1945).svg Niemcy  Polska 1–0
3. 16 maja 1937 Flag of German Reich (1935–1945).svg Niemcy  Dania 8-0
4. 12 listopada 1939 Flag of German Reich (1935–1945).svg Niemcy Protektorat Czech i Moraw Protektorat Czech i Moraw 4–4
5. 7 grudnia 1941 Flag of German Reich (1935–1945).svg Niemcy Pierwsza Republika Słowacka Słowacja 4–0
6. 14 maja 1950  Polska  Rumunia 3–3
7. 10 maja 1953  Polska  Czechosłowacja 1–1
8. 26 sierpnia 1956  Polska  Bułgaria 1–2
9. 21 czerwca 1959  Polska  Izrael 7–2
10. 22 października 1961  Polska  NRD 3–1
11. 18 maja 1966  Polska  Szwecja 1–1
12. 28 lipca 1967  Polska  ZSRR 0–1
13. 16 maja 1973  Polska  Irlandia 2–0
14. 7 września 1974  Polska  Francja 0–2
15. 12 listopada 1977  Polska  Szwecja 2–1
16. 15 listopada 1978  Polska  Szwajcaria 2–0
17. 15 listopada 1981  Polska  Malta 6–0
18. 28 października 1983  Polska  Portugalia 0–1
19. 24 marca 1987  Polska  Norwegia 4–1

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy