Sami swoi

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy filmu Sami swoi. Zobacz też: Sami Swoi – marka usług telefonii komórkowej.
Sami swoi
Sami swoi
Gatunek komedia
Data premiery 15 września 1967
Kraj produkcji  Polska
Język polski
Czas trwania 78 minut
Reżyseria Sylwester Chęciński
Scenariusz Andrzej Mularczyk
Główne role Wacław Kowalski
Władysław Hańcza
Zdzisław Karczewski
Jerzy Janeczek
Ilona Kuśmierska
Muzyka Wojciech Kilar
Zdjęcia Stefan Matyjaszkiewicz
Scenografia Jan Grandys
Kostiumy Alicja Wasilewska
Montaż Janina Niedźwiecka
Produkcja Stanisław Adler, Stanisław Zylewicz
Wytwórnia Wytwórnia Filmów Fabularnych we Wrocławiu
Kontynuacja Nie ma mocnych (1974)
Nagrody Sylwester Chęciński: Złota Kamera (1978), Nagroda Ministra Kultury i Sztuki (1969)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikicytaty Sami swoi w Wikicytatach

Sami swoi – komedia Sylwestra Chęcińskiego opowiadająca o Ziemiach Odzyskanych. Sukces kasowy filmu spowodował powstanie trylogii[1]. Kontynuację stanowią: Nie ma mocnych (1974) i Kochaj albo rzuć (1977). Film, początkowo w wersji czarno-białej, został skoloryzowany w 2000 r. przez firmę Dynacs Digital Studios z Hollywood na zlecenie Polsatu. Większość scen kręcono w Dobrzykowicach pod Wrocławiem, gdzie znajdowały się zagrody, a sceny w miasteczku kręcono w Lubomierzu. W miasteczku mieści się muzeum Kargula i Pawlaka.

Pomnik Kargula i Pawlaka przed Cinema City w Toruniu, 2007
Lubomierz – filmowe miasteczko Pawlaków i Karguli

Postać Kargula grana przez Władysława Hańczę była postsynchronizowana przez Bolesława Płotnickiego, natomiast postać Jadźki grana przez Ilonę Kuśmierską była postsynchronizowana przez Elżbietę Kępińską. Film dozwolony:

Pawlak i Kargul nie są postaciami zupełnie wymyślonymi. Pierwowzorem Pawlaka był Jan Mularczyk ze wsi Tymowa koło Ścinawy. On krzyknął do rodziny "Wysiadamy bo tu nasze ludzie są" gdy zobaczył jadąc pociągiem na Ziemie Odzyskane na łące krasulę Mikołaja Polakowskiego z Boryczówki, sąsiada i krewnego Mularczyków. Jan Mularczyk z Tymowej był stryjem Andrzeja Mularczyka, autora scenariuszy do trylogii o Kargulach i Pawlakach[2].

Fabuła[edytuj | edytuj kod]

Film opowiada o losach dwóch zwaśnionych rodzin Pawlaków i Kargulów, które krótko po zakończeniu II wojny światowej zmuszone są wyjechać z Kresów Wschodnich i osiedlić się na Ziemiach Odzyskanych. Ich kłótnie sięgają jeszcze czasów przedwojennych. Spór trwa o miedzę i krowę Kargula, która weszła Pawlakom w szkodę. Przyczyną kłótni jest ziemia, którą Kargul zaorał o 3 palce za daleko w stronę ziemi Pawlaków, co doprowadziło do rozlewu krwi. Obawiając się kary za pocięcie kosą Kargula, Jan Pawlak emigruje do Stanów. Po latach wraca do Polski, gdzie jego brat Kazimierz z rodziną żyją w zgodzie ze znienawidzonym sąsiadem. Aby uspokoić Johna, Kazimierz opowiada mu historię pogodzenia się rodzin, w tym zaślubin jego syna, Witii i córki Kargula Jadźki.

Obsada[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Jan Lewandowski: 100 filmów polskich. Chorzów: Videograf II, 2004. ISBN 83-7183-326-1.
  2. Marek Perzyński, Dolnego Śląska miejsca niezwykłe, lecznicze i mało znane, Wrocław 2000, str.172-173., ISBN 83-913531-0-9

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]