Sanktuarium Matki Boskiej Bolesnej w Świętej Wodzie (Wasilków)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Sanktuarium Matki Boskiej Bolesnej
w Świętej Wodzie
kościół i sanktuarium
Sanktuarium w Świętej Wodzie
Sanktuarium w Świętej Wodzie
Państwo  Polska
Miejscowość Święta Woda
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Parafia Matki Bożej Bolesnej w Wasilkowie
Wezwanie Matki Boskiej Bolesnej
Położenie na mapie Wasilkowa
Mapa lokalizacyjna Wasilkowa
Sanktuarium Matki Boskiej Bolesnej w Świętej Wodzie
Sanktuarium Matki Boskiej Bolesnej
w Świętej Wodzie
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Sanktuarium Matki Boskiej Bolesnej w Świętej Wodzie
Sanktuarium Matki Boskiej Bolesnej
w Świętej Wodzie
Ziemia 53°13′17″N 23°13′22″E/53,221389 23,222778Na mapach: 53°13′17″N 23°13′22″E/53,221389 23,222778
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Sanktuarium Matki Boskiej Bolesnej w Świętej Wodzie – kościół Matki Boskiej Bolesnej położony w Świętej Wodzie (część miasta Wasilków) przy ul. ks. Rabczyńskiego 2. Sanktuarium archidiecezjalne ustanowione w roku 1997.

Świątynia w Świętej Wodzie jest jednym z dziewięciu sanktuariów należących do archidiecezji białostockiej[1]

Historia[edytuj | edytuj kod]

Historia kultu[edytuj | edytuj kod]

Ołtarz kościoła (polowy) obok groty
Góra krzyży – Jubileuszowy Krzyż Pielgrzymów o wysokości 25m

Tereny Świętej Wody owiane są licznymi legendami sięgającymi czasów średniowiecza[2]. Pierwsze udokumentowane uzdrowienie miało miejsce w 1719 r., kiedy to ówczesny dzierżawca supraskiej papierni Bazyli Samotyja Lenczewski za sprawą wody z cudownego źródła został uzdrowiony ze ślepoty. W akcie wdzięczności uzdrowiony szlachcic ufundował nad źródłem drewnianą kaplicę, którą w 10-ty piątek po Wielkanocy w roku 1719 za błogosławieństwem metropolity unickiego abp Leona Kiszki poświęcił opat supraskich Bazylianów. Kaplicą od chwili poświęcenia opiekowali się pustelnicy bazyliańscy. Doniosłym wydarzeniem w rozwoju kultu w Świętej Wodzie było nadanie przywileju odpustowego w dniu 18 stycznia 1778 roku przez Stolicę Apostolską, oraz kolejnego w dniu 21 czerwca 1815 roku przez unickiego biskupa brzeskiego Jozafata Bułhaka.

W 1839 synod połocki, którego decyzje potwierdził następnie car Mikołaj I, zlikwidował Kościół unicki na terenach Imperium Rosyjskiego (poza diecezją chełmską. Wpisywało się to w trwającą od kilku dziesięcioleci politykę rosyjską wobec unitów[3] jak również miało związek z represjami po powstaniu listopadowym. Wskutek tego Święta Woda, podobnie jak pobliski klasztor w Supraślu, zostały przekazane duchowieństwu prawosławnemu, a kult Matki Boskiej Bolesnej ustaje jako niezgodny z kanonami rosyjskiej Cerkwi. W wyniku zbliżającej się wojny (1914 r.) duchowni prawosławni opuszczają tereny Polski (bieżeństwo) udając się w głąb Rosji, wywożą ze sobą między innymi obraz Matki Boskiej Bolesnej. Po odzyskaniu niepodległości od roku 1921 miejscem tym opiekuje się Kościół rzymskokatolicki. W dniu 27 sierpnia 2006 została dokonana intronizacja obrazu Matki Bożej Bolesnej. Kult Matki Bożej Bolesnej oraz cudowne źródło ściąga do tego miejsca katolików obrządku łacińskiego i greckiego oraz prawosławnych.

Historia sanktuarium[edytuj | edytuj kod]

W roku 1876 w miejsce drewnianej kaplicy została wzniesiona kaplica prawosławna, przejęta przez katolików 30.11.1921. Kaplica w wyniku działań wojennych uległa zniszczeniu. Została ona odbudowana w roku 1949 przez ks. Wacława Rabczyńskiego. On też, w roku 1953 wybudował w Świętej Wodzie grotę nad cudownym źródełkiem na wzór groty z Lourdes. Ks. abp metropolita białostocki Stanisław Szymecki W roku 1997 ustanowił w Świętej Wodzie sanktuarium, a 23 grudnia 1998 r. erygował parafię, wydzielając ją z parafii Przemienienia Pańskiego. Pierwszym kustoszem sanktuarium, a także proboszczem został mianowany ks. Alfred Butwiłowski. Zespół sanktuaryjny składa się z kościoła (kaplica), groty, wzgórza krzyży, cudownego źródełka i kaplic Dróżek Siedmiu Boleści Matki Bożej, rozmieszczonych na Błoniach Jana Pawła II[4]. Znajdują się tutaj jeszcze: sadzawki Betsaida i Siloe, "ciasna brama" oraz kapliczki różańcowe, a także ołtarz polowy.

Góra Krzyży[edytuj | edytuj kod]

W roku jubileuszowym na wzgórzu obok kościoła zaczęto stawiać krzyże wotywne i dziś już w krajobraz wpisana jest „Góra Krzyży” z Jubileuszowym Krzyżem Pielgrzymów (o wysokości 25 m). Natomiast krzyże pobłogosławione przez Jana Pawła II w dniu 6 marca i 4 października 2000 roku na Watykanie znajdują się w świątyni. W roku 2003 w 25-lecie pontyfikatu Jana Pawła II, w Drugiej Pielgrzymce Rowerowej do Rzymu, grupa pątników przekazała Ojcu Świętemu miniaturę groty świętowodzkiej. Organizator parafii, ks. A. Butwiłowski w latach następnych, odnowił kościół i pobudował plebanię oraz Dom Pielgrzyma – Centrum Pielgrzymkowo – Turystyczne[5]. 14 kwietnia 2013 na Wzgórzu Trzech Krzyży odsłonięto Krzyż Smoleński poświęcony ofiarom katastrofy polskiego Tu-154M w Smoleńsku[6].

Nabożeństwa[edytuj | edytuj kod]

Uroczystości odpustowe
  • Niepokalanego Serca Maryi
  • Matki Bożej Bolesnej
Pielgrzymki piesze do Świętej Wody
  • dla kobiet w maju
  • ogólna z krzyżami we wrześniu

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Oficjalna strona Archidiecezji Białostockiej. Sanktuaria archidiecezjalne.. [dostęp 21.05.2009].
  2. Strona ekai.pl. Dwie legendy.
  3. W. Osadczy: Święta Ruś. Rozwój i oddziaływanie idei prawosławia w Galicji. Lublin: Wydawnictwo Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej, 2007, s. 355. ISBN 978-83-227-2672-3.
  4. Strona ekai.pl. Święta Woda. Dróżki.
  5. Centrum Pielgrzymkowo – Turystyczne w Świętej Wodzie (Wasilków)
  6. Kolejne symbole upamiętniające ofiary katastrofy smoleńskiej (pol.). radiomaryja.pl. [dostęp 2013-04-21].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]