Shefqet Verlaçi

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Shefqet Verlaci
Shefqet Verlaci.jpg
Data i miejsce urodzenia 15 grudnia 1878
Elbasan
Data i miejsce śmierci 21 lipca 1946
Zurich
Premier Albanii
Okres urzędowania od 12 kwietnia 1939
do 3 grudnia 1941
Poprzednik Kosta Kotta
Następca Mustafa Merlika

Shefqet Verlaçi, też jako: Shefqet bej Verlaçi (ur. 15 grudnia 1878 w Elbasanie, zm. 21 lipca 1946 w Zurichu) – albański polityk, dwukrotny premier rządu albańskiego.

Pochodził z jednej z najbogatszych rodzin albańskich właścicieli ziemskich. Kształcił się w Monastirze, a następnie w Stambule, ale nie ukończył studiów prawniczych. W 1910 został wybrany deputowanym z okręgu Elbasan do parlamentu osmańskiego. W 1914 wyjechał z Albanii. Powrócił do niej jako przedstawiciel Elbasanu na kongres w Durresie w 1918.

W latach 1920-1941 regularnie zasiadał w parlamencie albańskim, jako deputowany z okręgu Elbasan. Był współtwórcą Partii Postępu, grupującej konserwatywnych właścicieli ziemskich. W roku 1924 objął tekę ministra spraw wewnętrznych. Dwukrotnie stawał na czele rządu - pierwszy raz w 1924 i ponownie w czasie okupacji włoskiej (1939-1941). 15 kwietnia 1939 Verlaçi przewodniczył 49-osobowej delegacji albańskiej, która wyjechała do Rzymu aby ofiarować koronę Albanii dla Wiktora Emmanuela III. Wkrótce potem uzyskał godność senatora włoskiego.

13 stycznia 1941 spotkał się z Benito Mussolinim jako przewodniczący albańskiej delegacji rządowej. Domagał się zwiększenia pomocy włoskiej w obliczu zagrożenia katastrofą humanitarną. Tysiące uchodźców z ogarniętego wojną południa uciekało do Tirany, gdzie zaczynało brakować żywności i możliwości ich zakwaterowania. Verlaçi złożył dymisję na ręce Mussoliniego, ale ten jej nie przyjął.[1] Został odsunięty od władzy przez Włochów w grudniu 1941.

W roku 1944 po przejęciu władzy przez komunistów uciekł z kraju, wraz z synem Ismailem i córką Behije. Zmarł w szpitalu w Zurychu, ale został pochowany na protestanckim cmentarzu w Rzymie.

W latach 20. Ahmed Zogu był zaręczony z córką Verlaçiego, ale stając na czele państwa albańskiego w 1925 zerwał zaręczyny, co spowodowało, że był traktowany przez Verlaçiego jako osobisty wróg.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. O. Pearson, Albania in Occupation and War: From Fascism to Communism 1940-1945, I.B.Tauris, 2006, s. 109.