Stefan Bolesław Poradowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Stefan Bolesław Poradowski
Imię i nazwisko Stefan Bolesław Poradowski
Data i miejsce urodzenia 16 sierpnia 1902
Włocławek, Polska
Data i miejsce śmierci 9 lipca 1967
Poznań

Stefan Bolesław Poradowski (ur. 16 sierpnia 1902 we Włocławku, zm. 9 lipca 1967 w Poznaniu) – polski kompozytor, teoretyk muzyki, dyrygent i pedagog.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Wykształcenie muzyczne zdobywał we Włocławku u P. Bojakowskiego, następnie w Konserwatorium Muzycznym Winterfelda w Bydgoszczy. W latach 1922 - 1926 studiował w Poznaniu w Państwowym Konserwatorium Muzycznym (w klasie kompozycji i teorii Henryka Opieńskiego oraz na Uniwersytecie (prawo i muzykologia). Uzupełniające studia kompozytorskie odbył w Berlinie u Emila Reznička. Pracował jako nauczyciel gry skrzypcowej i przedmiotów teoretycznych w Poznaniu i Lesznie, a w 1930 roku został profesorem teorii specjalnej i kompozycji oraz kierownikiem orkiestry kameralnej w poznańskim konserwatorium. Przed wojną wykładał ponadto w Miejskim Konserwatorium Muzycznym w Bydgoszczy (1935 - 1939), dyrygował orkiestrą kameralną Towarzystwa Muzycznego i chórem "Harmonia" w Poznaniu (1930 - 1939) oraz prowadził działalność recenzencką. W 1939 roku został aresztowany przez Niemców, a następnie wywieziony do Opatowa, gdzie pracował jako organista i dyrygent chórów.

Od 1945 roku objął ponownie klasę teorii specjalnej i kompozycji w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Poznaniu, gdzie pełnił między innymi funkcje prorektora i dziekana Wydziału Kompozycji, Teorii i Dyrygentury. W 1958 roku został profesorem nadzwyczajnym. Równocześnie prowadził klasę kompozycji w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej we Wrocławiu (od 1955 roku, omawiał programy koncertowe Filharmonii Poznańskiej (1946 - 1956), współorganizował ogólnopolskie festiwale i konkursy. Był też znanym artystą fotografikiem, długoletnim prezesem poznańskiego oddziału Związku Polskich Artystów Fotografików.

Żoną kompozytora była Wanda Lewandowska, córka znanego drogisty Ludwika Lewandowskiego.

Stefan Bolesław Poradowski zmarł 9 lipca 1967 roku w Poznaniu. Spoczywa w Krypcie Zasłużonych Wielkopolan w Kościele św. Wojciecha.

Otrzymał wiele odznaczeń państwowych i nagród, między innymi: Nagrodę Artystyczną Miasta Poznania (1947), Złoty Krzyż Zasługi (1955), Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1964), Odznakę Honorową Miasta Poznania (1964) i Nagrodę I Stopnia Ministerstwa Kultury i Sztuki (1966).

Napisał wiele podręczników z zakresu teorii muzyki, w tym Nauka harmonii (1931), Instrumenty muzyczne (1938), Diatoniczne modulacje harmoniczne (1939), O fudze (1962), Akustyka dla muzyków (1964), Sztuka pisania kanonów (1965).

Jego twórczość obejmuje ponad 130 utworów, między innymi:

  • Muzyka symfoniczna
    • Symfonie (I - VIII)
    • poemat symfoniczny Ratusz poznański op. 52 nr 1
    • suity na tematy ludowe: Dyngus kujawski i Sceny weselne
    • Koncert skrzypcowy op. 70
    • Koncert kontrabasowy op. 26
    • Koncert na flet, harfę i smyczki op. 59 nr 1
  • Muzyka kameralna
    • Suita antyczna na orkiestrę smyczkową op. 6
    • kwartety smyczkowe
    • tria smyczkowe
  • Instrumentalne utwory solowe
    • fortepianowe:
      • Preludium i fuga op. 8 nr 1
      • Sonata Wspomnienia op. 41
      • Sonatina klasyczna nr I i II
    • skrzypcowe:
      • Sonata op. 5
      • Nokturn op. 57
    • Mazurek na altówkę op. 24
    • Romans na kontrabas
    • Preludium na organy
  • Utwory sceniczne
    • Opera Płomienie op. 66 nr 1
  • Muzyka wokalna
    • Kantaty: Tryumf, Pieśń o wiośnie, Koń Światowida, Rapsod poznański, Pieśń o Wiśle
    • Oratorium Odkupienie
    • utwory chóralne na chór mieszany i chór męski
  • Pieśni solowe
    • Zaloty
    • Lament Matki Boskiej
    • Pieśń o nocy
    • Pieśń loretańska

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]