Sumik karłowaty

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Sumik karłowaty
Ameiurus nebulosus[1]
(Lesueur, 1819)
Sumik karłowaty
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada promieniopłetwe
Rząd sumokształtne
Rodzina sumikowate
Rodzaj Ameiurus
Gatunek sumik karłowaty
Synonimy
  • Ameirus nebulosus (Lesueur, 1819)
  • Ameiurus vulgaris (Thompson, 1842)
  • Amiurus mispilliensis Cope, 1870
  • Amiurus nebulosus (Lesueur, 1819)
  • Amiurus vulgaris (Thompson, 1842)
  • Gronias nigrilabris Cope, 1864
  • Ictalurus nebucosus (Lesueur, 1819)
  • Ictalurus nebulosus (Lesueur, 1819)
  • Ictalurus nebulosus marmoratus (Holbrook, 1855)
  • Ictalurus nebulosus nebulosus (Lesueur, 1819)
  • Ictalurus nebulosus pannonicus Harka & Pinter, 1990
  • Pimelodus atrarius DeKay, 1842
  • Pimelodus dekayi Girard, 1859
  • Pimelodus felis Agassiz, 1850
  • Pimelodus hoyi Girard, 1859
  • Pimelodus marmoratus Holbrook, 1855
  • Pimelodus nebulosus Lesueur, 1819
  • Pimelodus pullus DeKay, 1842
  • Pimelodus vulgaris Thompson, 1842
  • Pimelodus vulpeculus Girard, 1859
  • Silurus coenosus Richardson, 1836
Zasięg występowania
Mapa występowania
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Sumik karłowaty[2] sumik amerykański[3], amerykański sumik karłowaty[4] (Ameiurus nebulosus) – gatunek słodkowodnej, drapieżnej ryby sumikowatej, w Polsce bardziej znany pod nazwą synonimiczną Ictalurus nebulosus. Poławiany przez wędkarzy, prezentowany w akwariach publicznych.

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Ameryka Północna, w wielu krajach introdukowany, również w Polsce, w 1885 r. Jego zasięg występowania w wodach europejskich nie jest dokładnie znany, pomimo dużego zasięgu i licznego, czasami masowego występowania. Jego rozmieszczenie jest nierównomierne.

Spotykany w wodach wolno płynących i stojących, nad miękkim podłożem, rzadziej w wodach słonawych. Wykazuje dużą odporność na niski poziom tlenu, wysoki poziom dwutlenku węgla oraz zanieczyszczeń, a także na podwyższoną temperaturę wody.

Opis[edytuj | edytuj kod]

Sumik karłowaty ma ciało bezłuskie, walcowate, z dużą, spłaszczoną głową zakończoną poziomo ustawioną paszczą. Od małego suma europejskiego różni się małą płetwą tłuszczową położoną za płetwą grzbietową, oraz liczbą wąsików. W swej ojczyźnie osiąga ok. 45 cm długości i około 2 kg masy ciała. W Europie rzadko osiąga długość 30 cm i 200 g masy. Wokół otworu gębowego posiada 8 wąsików, po 4 na każdej szczęce, a w płetwach grzbietowej i piersiowych ostre kolce służące do obrony. Grzbiet brązowozielony lub ciemnoszary, boki jaśniejsze ze złotym połyskiem, czasem nakrapiane. Brzuch szarawobiały. Wąsy szare lub czarniawe.

Odżywianie[edytuj | edytuj kod]

Żywi się mięczakami, owadami, pijawkami, planktonem, ikrą i małymi rybami.

Rozród[edytuj | edytuj kod]

Ikra sumika karłowatego

Dojrzewa płciowo w 2–3 roku życia. Trze się w V i VI. W tym czasie brzuch u tarlaków staje się żółtawy lub bladopomarańczowy. Samica buduje gniazdo w płytkiej, zarośniętej wodzie na piaszczystym dnie. Składa od 2000 do 3000 jaj. Samiec strzeże ikry oraz narybku. W Europie w wieku 4 lat sumik mierzy 18–24 cm.

Znaczenie gospodarcze[edytuj | edytuj kod]

Obecnie nie ma żadnego znaczenia w gospodarce rybackiej, gdyż z racji silnego karłowacenia w warunkach europejskich, jego hodowla na skalę przemysłową (w celu której został sprowadzony), okazała się nieopłacalna. Sumik karłowaty został uznany przez Polski Związek Wędkarski za szkodnika. W wydanym przez PZW regulaminie amatorskiego połowu ryb figuruje zapis, że "po złowieniu nie należy go wypuszczać do łowiska, w którym je złowiono, ani do innych wód"[5]. Bywa czasami łowiony na wędkę – na przynęty naturalne. Jednak pomimo smacznego mięsa, nawet wśród wędkarzy cieszy się umiarkowanym zainteresowaniem. Zjada ikrę i narybek rodzimych polskich ryb. Jest również bardzo odporny na niesprzyjające warunki (zanieczyszczenia, susze) itp. Często po wpuszczeniu tych ryb do akwenu wypierają rodzime ryby i stają się w nim gatunkiem dominującym.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Ameiurus nebulosus w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. G. Nikolski: Ichtiologia szczegółowa. Tłum. Franciszek Staff. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 1970.
  3. Josef Reichholf, Gunter Steinbach, Claus Militz: Wielka encyklopedia ryb : słodkowodne i morskie ryby Europy. Wiśniewolski Wiesław (tłum.). Warszawa: Muza, 1994. ISBN 83-7079-317-7.
  4. Krystyna Kowalska, Jan Maciej Rembiszewski, Halina Rolik Mały słownik zoologiczny, Ryby, Wiedza Powszechna, Warszawa 1973
  5. Regulamin Amatorskiego Połowu Ryb Polskiego Związku Wędkarskiego (Uchwała ZG PZW Nr 15 z dnia 29 marca 2002 z późniejszymi zmianami)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Gatunki Obce w Polsce: Ameiurus nebulosus (Le Sueur, 1819). Instytut Ochrony Przyrody PAN. [dostęp 15 lipca 2009].
  2. Ameiurus nebulosus. (ang.) w: Froese, R. & D. Pauly. FishBase. World Wide Web electronic publication. www.fishbase.org [dostęp 15 lipca 2009]
  3. A. Rudnicki, Ryby wód polskich (atlas), Warszawa 1989
  4. Przewodnik-Ryby słodkowodne, przekład z j.angielskiego, Multico 1992