Tam, gdzie rosną poziomki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Tam, gdzie rosną poziomki
Smultronstället
Gatunek dramat
Data premiery 26 grudnia 1957 (świat)
1960 (Polska)
Kraj produkcji  Szwecja
Język szwedzki
Czas trwania 91 min
Reżyseria Ingmar Bergman
Scenariusz Ingmar Bergman
Główne role Victor Sjöström
Bibi Andersson
Ingrid Thulin
Muzyka Erik Nordgren
Göte Lovén
Zdjęcia Gunnar Fischer
Scenografia Gittan Gustafsson
Kostiumy Millie Ström
Montaż Oscar Rosander
Produkcja Allan Ekelund
Dystrybucja Svensk Filmindustri
Arthaus Filmverleih
Gutek Film
Ingmar Bergman w czasie pracy nad filmem
Ingmar Bergman i Victor Sjöström, 1957

Tam, gdzie rosną poziomki (szw. Smultronstället) – dramat produkcji szwedzkiej z 1957 nakręcony przez Ingmara Bergmana. W Polsce na duży ekran wszedł po raz pierwszy w roku 1960, ponownie dystrybuowany od 13 października 2006.

W roku 1995, w stulecie narodzin kina, obraz Bergmana znalazł się na watykańskiej liście 45 filmów fabularnych, które propagują szczególne wartości religijne, moralne lub artystyczne[1].

Ekipa[edytuj | edytuj kod]

Obsada[edytuj | edytuj kod]

Opis fabuły[edytuj | edytuj kod]

Film przedstawia podróż profesora Issaka Borga ze Sztokholmu do Lund w celu odebrania tytułu doktora honoris causa. Trasa pokonywana samochodem jest również okazją do sentymentalnej podróży starzejącego się profesora w przeszłość oraz ukazania trudnych relacji z najbliższymi. Jest próbą pogodzenia się wiekowego człowieka ze wspomnieniami, błędami z przeszłości i strachem przed śmiercią.

Interpretacja[edytuj | edytuj kod]

Wielopoziomowa narracja, odwołująca się do świata snu i wspomnień, oraz postać Victora Sjöströma odtwarzającego główną rolę pozwala doszukiwać się w filmie hołdu dla tradycyjnej kinematografii szwedzkiej, w tym Furmana śmierci z roku 1921. Zauważalne są również inspiracje twórczością Alfa Sjöberga, objawiające się zachwianiem struktury czasu, chronologii wydarzeń. Dzieło Bergmana, często interpretowane przez krytykę doszukującą się w nim dzieła symbolicznego o faustowskiej wymowie, jest obrazem wyjątkowym, ostatnim, w którym twórca zastosował tak skomplikowane zabiegi formalne. Oryginalny tytuł filmu, Smultronstället, stał się inspiracją do nazwania szwedzkiej sieci kin studyjnych.

Nagrody[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Niektóre ważne filmy czyli tzw. lista watykańska. www.kultura.wiara.pl. [dostęp 17 marca 2009].