Max von Sydow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Max von Sydow
Max von Sydow
Imię i nazwisko Max Carl Adolf von Sydow
Data i miejsce urodzenia 10 kwietnia 1929
Lund, Szwecja
Zawód aktor, reżyser
Współmałżonek 1. Christina Olin (1951–1996)
2.Catherine Brelet (obecnie)
Lata aktywności od 1949

Max Carl Adolf von Sydow (ur. 10 kwietnia 1929 w Lund, w prowincji Skania, na południu Szwecji) – szwedzki aktor znany przede wszystkim z wielu filmów wyreżyserowanych przez Ingmara Bergmana.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w rodzinie klasy średniej jako syn baronowej Grety Rappe i etnologa profesora Carla Wilhelma von Sydow. W szkole średniej wraz z kilkoma kolegami założył klub teatralny, który zachęcił go do decyzji o przyszłym zawodzie. W 1948 został przyjęty do Królewskiej Akademii Teatralnej w Sztokholmie. W latach 1948-1951 występował na deskach teatrów z Ingrid Thulin. Jego pierwszą rolą ekranową był Nils w dramacie Alfa Sjöberga Tylko matka (Bara en mor, 1949). Po ukończeniu studiów otrzymał angaż w teatrze w Norrköping i Malmö. Jego praca na planie filmowym Ingmara Bergmana stała się dobrze znana na arenie międzynarodowej, co sprawiło, że zaczął otrzymywać oferty z zagranicy.

Jego światowa kariera rozpoczęła się od kreacji Jezusa w biblijnej superprodukcji hollywoodzkiej Opowieść wszech czasów (The Greatest Story Ever Told, 1965) z udziałem takich sław jak Charlton Heston, Martin Landau, Angela Lansbury, Sidney Poitier, Telly Savalas, Shelley Winters i John Wayne. Od tamtej pory jego kariera obejmuje bardzo różne ekranowe role, takie jak Abner Hale, religijny fundamentalista, który otrzymuje rozkaz udania się na Hawaje jako misjonarz w dramacie Hawaje (Hawaii, 1966) z Julie Andrews, Gene Hackmanem i Richardem Harrisem, cesarz Ming w filmie sci-fi Flash Gordon (1980), artysta Fryderyk w komedii romantycznej Woody Allena Hannah i jej siostry (Hannah and Her Sisters, 1986) z Mią Farrow Dianne Wiest, Johna Turturro i Carrie Fisher, Ernst Stavro Blofeld w nieoficjalnej produkcji o Jamesie Bondzie Nigdy nie mów nigdy (Never Say Never Again, 1983), Sidka w telefilmie biblijnym ABC Samson i Dalila (Samson and Delilah, 1984) u boku Antony’ego Hamiltona, Piotr Apostoł w miniserialu Quo vadis? (1985) z Klausem Marią Brandauerem czy Dawid (król Izraela) w telefilmie biblijnym Salomon (Solomon, 1997) u boku Bena Crossa, Anouk Aimée, Dextera Fletchera i Viviki A. Fox. Był także narratorem telefilmu biblijnego Opowieści biblijne: Samson i Dalila (Samson and Delilah, 1996) z Elizabeth Hurley.

Za rolę Lassefara w dramacie Pelle zwycięzca (Pelle erobreren, 1987) zdobył nominację do nagrody Oscara. W 1988 roku debiutował jako reżyser melodramatu Ved Vejen. W 2012 roku zdozbył kolejną nominacje do nagrody Oscara w w kategorii najlepszy aktor drugoplanowy za film Strasznie głośno, niesamowicie blisko .

Był żonaty z Christiną Olin (od 1 sierpnia 1951 do 1996), z którą ma dwóch synów: Claesa S. i Henrika. W dniu 30 kwietnia 1997 roku w Prowansji ponownie się ożenił z francuską reżyser Catherine Brelet, matką dwóch synów – Cédrica i Yvana. Zamieszkali w Paryżu.

Wybrana filmografia[edytuj | edytuj kod]

Simpsonowie (The Simpsons, 2014)

Nagrody[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]