Max von Sydow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Max von Sydow
Max von Sydow
Imię i nazwisko Max Carl Adolf von Sydow
Data
i miejsce urodzenia
10 kwietnia 1929
Lund, Szwecja
Zawód aktor, reżyser
Współmałżonek 1. Christina Olin (1951–1996)
2.Catherine Brelet (obecnie)
Lata aktywności od 1949
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikicytaty Max von Sydow w Wikicytatach

Max Carl Adolf von Sydow (ur. 10 kwietnia 1929 w Lund, w prowincji Skania, na południu Szwecji) – szwedzki aktor znany przede wszystkim z wielu filmów wyreżyserowanych przez Ingmara Bergmana.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w rodzinie klasy średniej jako syn baronowej Grety Rappe i etnologa profesora Carla Wilhelma von Sydow. W szkole średniej wraz z kilkoma kolegami założył klub teatralny, który zachęcił go do decyzji o przyszłym zawodzie. W 1948 został przyjęty do Królewskiej Akademii Teatralnej w Sztokholmie. W latach 1948-1951 występował na deskach teatrów z Ingrid Thulin. Jego pierwszą rolą ekranową był Nils w dramacie Alfa Sjöberga Tylko matka (Bara en mor, 1949). Po ukończeniu studiów otrzymał angaż w teatrze w Norrköping i Malmö. Jego praca na planie filmowym Ingmara Bergmana stała się dobrze znana na arenie międzynarodowej, co sprawiło, że zaczął otrzymywać oferty z zagranicy.

Jego światowa kariera rozpoczęła się od kreacji Jezusa w biblijnej superprodukcji hollywoodzkiej Opowieść wszech czasów (The Greatest Story Ever Told, 1965) z udziałem takich sław jak Charlton Heston, Martin Landau, Angela Lansbury, Sidney Poitier, Telly Savalas, Shelley Winters i John Wayne. Od tamtej pory jego kariera obejmuje bardzo różne ekranowe role, takie jak Abner Hale, religijny fundamentalista, który otrzymuje rozkaz udania się na Hawaje jako misjonarz w dramacie Hawaje (Hawaii, 1966) z Julie Andrews, Gene Hackmanem i Richardem Harrisem, cesarz Ming w filmie sci-fi Flash Gordon (1980), artysta Fryderyk w komedii romantycznej Woody Allena Hannah i jej siostry (Hannah and Her Sisters, 1986) z Mią Farrow Dianne Wiest, Johna Turturro i Carrie Fisher, Ernst Stavro Blofeld w nieoficjalnej produkcji o Jamesie Bondzie Nigdy nie mów nigdy (Never Say Never Again, 1983), Sidka w telefilmie biblijnym ABC Samson i Dalila (Samson and Delilah, 1984) u boku Antony’ego Hamiltona, Piotr Apostoł w miniserialu Quo vadis? (1985) z Klausem Marią Brandauerem czy Dawid (król Izraela) w telefilmie biblijnym Salomon (Solomon, 1997) u boku Bena Crossa, Anouk Aimée, Dextera Fletchera i Viviki A. Fox. Był także narratorem telefilmu biblijnego Opowieści biblijne: Samson i Dalila (Samson and Delilah, 1996) z Elizabeth Hurley.

Za rolę Lassefara w dramacie Pelle zwycięzca (Pelle erobreren, 1987) zdobył nominację do nagrody Oscara. W 1988 roku debiutował jako reżyser melodramatu Ved Vejen.

Był żonaty z Christiną Olin (od 1 sierpnia 1951 do 1996), z którą ma dwóch synów: Claesa S. i Henrika. W dniu 30 kwietnia 1997 roku w Prowansji ponownie się ożenił z francuską reżyser Catherine Brelet, matką dwóch synów – Cédrica i Yvana. Zamieszkali w Paryżu.

Wybrana filmografia[edytuj | edytuj kod]

Nagrody[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]