Mechanika ośrodków ciągłych

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Mechanika ośrodków ciągłych – dział mechaniki opisujący odkształcenia, ruch i powstawanie sił wewnętrznych w ośrodkach ciągłych pod wpływem działania sił zewnętrznych.

W mechanice ośrodków ciągłych stosuje się makroskopowy opis zjawisk fizycznych, czyli pomija się mikroskopową budowę materii. Do opisu ciał stosuje się pojęcie ośrodka ciągłego. Definiuje się pola parametrów fizycznych w każdym punkcie badanego obszaru przestrzeni wypełnionego materią. Pola parametrów mogą być skalarne (np. ciśnienie), wektorowe (np. prędkość) lub tensorowe (np. tensor naprężeń). Do opisu zjawisk używane są pojęcia i twierdzenia z teorii pola. Podstawowe prawa fizyczne takie jak np. prawo zachowania masy, energii, pędu i momentu pędu definiuje się za pomocą równań różniczkowych lub całkowych.

Podstawowe obszary mechaniki ośrodków ciągłych[edytuj | edytuj kod]

Mechanika ośrodków ciągłych

Badania nad fizyką ośrodków ciągłych

Mechanika ciał stałych odkształcalnych
Badania nad fizyką ciał stałych podlegających deformacji
Odkształcenia sprężyste
Badania nad fizyką materiałów, które powracają do swojego kształtu spoczynkowego po ustąpieniu sił zewnętrznych
Odkształcenia plastyczne
Badania nad fizyką materiałów, które po ustąpieniu sił zewnętrznych nie powracają do kształtu początkowego
Reologia
Badania nad fizyką ciał plastycznych i płynących
Mechanika płynów
Badania nad fizyką płynów (gazów i cieczy)
Mechanika płynów nienewtonowskich
Mechanika płynów newtonowskich

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Walter Weizel: Fizyka teoretyczna, Fizyka zjawisk. Warszawa: PWN, 1958.
  • Ilustrowana encyklopedia dla wszystkich, Fizyka. Warszawa: WNT, 1991. ISBN 83-204-1192-0.