Ulica Miodowa w Warszawie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Flag of Warsaw.svg Warszawa
ulica
Miodowa
Śródmieście Północne, Stare Miasto, Nowe Miasto, Muranów
Ulica Miodowa
Ulica Miodowa
Przebieg
Ikona ulica plac.svg Krakowskie Przedmieście
Ikona ulica z lewej.svg 75m ul. Kozia
Ikona ulica skrzyżowanie.svg światła 100m ul. Senatorska
Ikona ulica z prawej.svg 245m ul. Kapucyńska
Ikona ulica z prawej.svg 510m ul. Leona Schillera
Ikona ulica skrzyżowanie.svg światła 600m ul. Długa
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
ulica Miodowa
ulica Miodowa
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
ulica Miodowa
ulica Miodowa
Ziemia 52°14′51″N 21°00′33″E/52,247500 21,009167
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Miodowa – ulica w Śródmieściu Warszawy.

Przebieg[edytuj | edytuj kod]

Ulica zaczyna bieg z Krakowskiego Przedmieścia, następnie otacza szerokim łukiem Stare Miasto i część Nowego, by zakończyć swój bieg na Placu Krasińskich, u zbiegu z ulicą Długą. Dalszy ciąg Miodowej stanowi ulica Bonifraterska. Miodowa w swoim ciągu krzyżuje się z następującymi ulicami:

Historia[edytuj | edytuj kod]

Początki ulicy Miodowej, jako drogi łączącej dwa ważne szlaki – ulicę Senatorską i ulicę Długą sięgają XV wieku. Pierwotnie nosiła nazwę Przecznej.

W XVI wieku osiedlili się tutaj piekarze z Torunia, do czego nawiązuje obecna nazwa ulicy[1]. Nazywana była także Miodowną, Miodowniczą i Miodownikowską, a w czasach Księstwa Warszawskiego - ulicą Napoleona.

Ukształtowała się ostatecznie w XVII wieku jako ulica pałaców arystokracji. W czasach Stanisława Augusta było ich 13, z czego do dzisiaj istnieje 7.

Pierwotnie Miodowa nie łączyła się z Krakowskim Przedmieściem. Połączenie tych dwóch ulic nastąpiło dopiero w roku 1887, kiedy rozebrano tzw. "Pałac pod Gwiazdą".

Ulica jako założenie urbanistyczne jest w całości wpisana do rejestru zabytków - nr rej. 297.

Ważniejsze obiekty[edytuj | edytuj kod]

Przy Miodowej zachowały się liczne pałace arystokratyczne i zabytkowe kościoły, które zostały z dużą starannością odrestaurowane po zniszczeniach wojennych. Przy ulicy warto zwrócić uwagę na:

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Kwiryna Handke: Dzieje Warszawy nazwami pisane. Warszawa: Muzeum Historyczne m.st. Warszawy, 2011, s. 164. ISBN 978-83-62189-08-3.