Widelec
Widelec – jeden z przyborów ręcznych wchodzących w skład sztućców z zastawy kuchennej, posiadające uchwyt i zębiska. Jest używany do nadziewania, utrzymywania i przenoszenia potraw (najczęściej porcji jedzenia w trakcie gotowania i spożywania).
Początkowo używany do jedzenia głównie na Zachodzie, podczas gdy na Dalekim Wschodzie dominowały pałeczki.
Pierwsze widelce były używane przez starożytnych Greków, wzmianki o występowaniu tego sztućca można znaleźć też w hebrajskiej biblii w księdze Samuela. Podobnie w zbiorach archeologicznych z czasów Imperium Rzymskiego znajdują się okazy widelców datowane na około 2 wiek naszej ery.
Widelce (stołowe) trójzębne upowszechniły się w Polsce w XVII wieku (w XVIII wieku znane były dwuzębne). Miały kształt widełkowaty, "od czego i nazwę swoją wzięły... Nie idzie jednak zatem, aby i w wiekach dawniejszych widelce nie były używane, zwłaszcza do rozbierania mięsiwa i przez ludzi możnych. Wśród sprzętów Zygmunta Augusta mamy wymienione widelce złote. Tem późnem upowszechnieniem się widelców tłumaczy się owa dawna konieczność umywania rąk przed i po jedzeniu, jadano bowiem przy pomocy noża, łyżki i palców, jak dotąd jeszcze jadają nawet możni u ludów wschodnich"[1].
Przypisy
- ↑ Zygmunt Gloger, Encyklopedia staropolska, T. 1-4, Warszawa 1900-1903
